Lamb of God - Sacrament (2006)

Sterk album met uitsluitend goede songs. Prima produktie, uitstekende zang en een hechte ritmesectie. Doet af en toe wat denken aan Pantera, maar dan heftiger. Iets meer recht voor z'n raap dan voorgaand werk, maar overtuigend bruut en meeslepend.

Ja, ik wist stiekem al sinds het begin van de marathon dat dit album van Lamb of God toch wel mijn favoriet is. Ondanks dat dit het eerste album is geweest wat ik gehoord heb van de heren, en zo ben ik ook verslaafd en bekend geworden onder de naam 'Lamb of God', die zelfs uitgegroeid is naar één van de leukere bands om naar te luisteren in mijn opzichte en naar de band die ik veel draai in de auto op weg naar het werk of tijdens de terugreis, vooral het laatste is vaak aan de orde.

Ik heb 'Sacrament' altijd wat meer gewaardeerd dan de hoog scorende 'Ashes Of The Wake' wat desalniettemin een ijzersterk en supergoed album is. Toch heb ik met 'Sacrament' wat meer, niet alleen omdat het, het eerste album is wat ik heb geluisterd van de heren maar ik vind de mannen hier toch wel een hoogtepunt bereiken. Blythe's stem is grandioos, de grunt heeft eindelijk de gewenste toonvariatie en verveeld een keer niet, wat ik bij de vorige albums al snel wel had. De instrumenten worden fantastisch in gezet, het drumwerk van Chris Adler was erg fijn maar ook het gitaarwerken van Willie en Mark waren heerlijk.

Er staan genoeg heerlijke nummers op het album, en ik denk eigenlijk dat er geen één is die ik verafschuw of niet echt lekker vond. Alles is naar wens en dat maakt voor mij dit album ook prima. Met 'Walk with Me in Hell' als opener weet de band een knaller te maken, en het is gelijk een prachtige plaat. Ook het daarop volgende nummer 'Again We Rise' is heerlijk met als topper 'Redneck' die daarna volgt. Kort maar erg krachtig met een heerlijke sound, ook wel geinig hoe de band hierop een videoclip heeft geschoten als Blythe bijvoorbeeld in het refrein constant roept "This is a motherfuckin' invitation".

Daarna zitten we niet stil, 'Pathetic' is een heerlijk nummer tussendoor en als 'Descending' speelt is het voor mij toch wel doorslaggevend dat dit album voor mij perfect is. Zeker als we na 'Descending' verder gaan met 'Forgotten' en 'Requiem' wat ik persoonlijk twee van de betere nummers vond op het album. Echter na 'Requiem' vond ik de nummers niet héél interessant. Ze waren wel leuk maar liepen een beetje weg van het niveau van het album.

Ja, 'Sacrament' is mijn favoriet, en dat gaat waarschijnlijk ook wel zo blijven. Heerlijke plaat met prachtige muzikale stukken zoals 'Lamb of God' bekent staat, zeker geen hoogstaand gitaarwerk maar zo is deze band nooit echt geweest dus echt missen doe ik het niet. Al heeft 'Requiem' een prima solo, dus die mag hij ook in zijn zak steken!

Voorlopige tussenstand:
01. Sacrament
02. Ashes of the Wake
03. As the Palaces Burn
04. New American Gospel
05. Burn The Priest