Napalm Death - Smear Campaign (2006)

Wat een oerlelijke hoes, als ik het zo even mag zeggen.

Ken jij mooie hoezen van Napalm Death dan?

Album is al een tijd gelekt, vind hem niet erg speciaal ofzo. Tjah, deze band kan mij gewoon niet zo heel erg boeien.

Tering jantje dit is HARD! ff op Luisterpaal beluisterd....slik...word er bang van!

Hill, op jouw bericht afgaande lijkt het me vreselijke klere herrie. Verdient in ieder geval niet het predikaat "Brouwer" muziek .

Lijkt me duidelijk dat Napalm Death nogal hard is, dat is juist het leuke eraan .

Zo hoort het ook te zijn

Net geluisterd op Luisterpaal, erg leuk album, maar sommige langzamere nummers wel wat sneller mogen. vooralsnog een 4*

Het was best grappig om achteraf te weten te komen dat Anneke Van Giersbergen meedoet (in de intro en op In Deference) . Had ik niet echt door tijdens het beluisteren van de cd.

Verder ben ik niet meteen een grote Napalm Death fan (ik vind persoonlijk Inside The Thorn Apart wel leuk maar dat is dan ook het "radiovriendelijkste" album van de band). Toch is het voor een minuut of 20 wel aardig om naar het gebeuk te luisteren. Daarna heb ik mijn aandacht er niet bij. Maar respect krijgen ze wel om al 20 jaar en meer met deze teringherrie weg te komen.

Haha moet je nagaan, wat men verstaat onder leuk album en langzame nummers

Het blijft toch een interessante band dat Napalm Death. Geen "neuk-je-oma-in-d'r-stoma 30-seconden-per-nummer-kleutergrind", maar een gevarieerd en toch zeer agressief plaatje.

Een heerlijke brok stampend geweld, gaat als een mitrailleur door je heen, en de kogels blijven zelfs hangen.

pijnlijk

Was dus ook mijn eerste gedachte bij het beluisteren van deze cd

ja ik ook

isse hard in dit geval ook beter?

definitie van hard kan soms uit rare hoek komen

ik vidn neil young live echt hard en venijnig, dat is anders soort hard dan ditte

bij neil young krijg je het gevoel alsof ie na zon optreden 3 weken opgelapt moet worden in het ziekenhuis, tot bloedens toe lamgespeeld

ik vind dit bij vlagen ok, maar zon brei van geluid te eentonigvoor langere luistertijd

Brei van geluid

Wel lambf, voor een ervaren Grindcore, Noise en weet-ik-nog-wat luisteraar als jij is dit inderdaad geen echte brei van geluid. Een echte brei vind ik het ook niet, maar ik moet zeggen dat dit wel verdomd extreem klinkt. Komt waarschijnlijk door de productie, alles lijkt zo te galmen (luister maar naar Sink Fast, Let Go). Verder is mijn favoriete track hier zonder twijfel Well Al Is Said and Done, het eerste ND-nummer dat ik hoorde (op een Rock Tribune-cd).

Een lekker potje smerige grindcore kan ik op zijn tijd zeker hebben. Extreem is dit zeker, ik moest zelfs even slikken toen ik dit voor het eerst luisterde, maar Napalm Death is toch de band die het meest mijn aandacht trekt in dit genre, dit bruut potje bevestigd waarom.

Dit is echt snoei harde grind core.
Een erg lekkere plaat waar je helemaal los op kan gaan.
Heb ze een keer live mogen aanschouwen, wat kunnen deze gasten een vette show geven. Desalniettemin geweldige plaat.

Puike plaat, vooral van een band die al zolang meedraait.

Goede Nummers, helemaal voor Napalm Death een hele goede productie en ouderwets goede teksten

Scum vind ik best cool.

Wat offtopic dingen die niet over dit album gingen weggehaald..

Het klinkt allemaal weer goed op dit Napalm Death album. Een goed geluid en volop inzet van de bandleden. De plaat moet het ook meer van zijn brute kracht hebben, dan dat er echt uitschieters in de songs komen. Alles is ongeveer even monumentaal.
When all is said and done is favoriet.

Een tijdje geleden schreef ik ergens nog dat ik maar weinig van Napalm Death moest hebben. Dit was gebaseerd op de albums die ik het eerst van hen luisterde, "Scum" en "From Enslavement...", welke om onbekende reden als DE klassiekers naar voren worden geschoven, maar het kwam nogal op mij af als een amper te onderscheiden bak herrie die me warm nog koud liet. Welnu, na nader onderzoek en vele luisterbeurten blijkt dat Napalm Death midden jaren '90 toch wel enige veranderingen in hun sound hebben toegevoegd. Vanaf "Diatribes" begonnen de gitaarlijnen zoveel lekkerder te klinken, de zang beukt als een mokerhamer en hoewel het nog steeds been- maar dan ook beenhard is, heerst er een heerlijke sfeer doorheen heel hun sound met een zekere 'cool' en een gewelddadigheid die op een vreemde manier verslavend is. De Napalm Death van "Diatribes" en al wat hierop volgt, produceert een geluid waarvan je spontaan alles en iedereen in een straal van 20 meter tot moes wil kloppen
Dit effect in acht genomen, vind ik dit album tot nog toe hun beste. Op de voet gevolgd door "Diatribes", maar de heerlijke brok stampend geweld op "Smear Campaign" trekt aan het langste eind.

Die verandering begon al met Harmony Corruption. Meer death metal, minder punk. Diatribes is verder allesbehalve hard natuurlijk. Dat was een schampere poging om de toenmalige koerswijzigingen van Carcass en Entombed na te jagen. De laatste tijd is het weer meer grind wat Napalm Death ons brengt. Maar dan wel iets technischer dan vroeger.

En het haalt sowieso de sfeer van Scum en From Enslavement niet meer. Of in feite wel, maar op een andere manier. Maar geef mij toch maar die eerdere formule.

Heb Scum en From Enslavement allebei van de eerste tot de laatste minuut geluisterd en bij mij klonk het als een rommelig hoopje
Smear Campaign klinkt voor mij veel lekkerder. Hoewel Smear Campaign tering hard is, is het daarbij ook nog aangenaam om naar te luisteren. Napalm Death's eerste twee platen daarentegen zijn allesbehalve aangenaam en alle bruutheid terzijde weekte het geen enkele schok adrenaline los, iets waarin dit album wel met verve slaagt. Ik ben natuurlijk geen doorgewinterde grindcore-luisteraar en kan daardoor waarschijnlijk hun eerdere werk minder appreciëren.

Harmony Corruption en Utilitarian zijn mijn favoriete Napalm Death albums. De eerste vooral uit nostalgische overwegingen en de tweede vanwege de fantastische ineenschuiving van stijlen die de band door de jaren heen bezigde. Die plaat bevat zelfs postpunk en wave-invloeden. Sluit qua insteek ook wel aan op Smear Campaign maar is overall bezien gewoon veel beter en diverser.

De eerste twee zijn vooral baanbrekend in hun extremiteit. Die mag ik ook erg graag. You Suffer But Why. Niemand snapt hoe de doorgaans slome Lee Dorrian dat zo snel uit zijn bek kon krijgen.

Smear Campaign vind ik zelf wel oké maar ik luister hem niet zo vaak. Ik moet me nog eens beraden op een cijfer alhier.