Prince and the Revolution - Purple Rain (1984)

Mooi dat When Doves Cry en Purple Rain weer wat aandacht krijgen wereldwijd via Stranger Things.
Echter verwacht ik niet dat dit dezelfde impact zal hebben als Running up that hill van Kate Bush, want die loopt als een rode draad door de serie heen.

Purple Rain zit wel in een mooie eindscene, dus wie weet wordt er een deel wakker, die Prince niet kennen, en denken, hey dat is tof! Dat zou leuk zijn!

De scenes met When Doves Cry en Purple Rain zijn wat minder indrukwekkend dan die waar Running Up That Hill in zat. De nummers sprongen er niet echt uit vond ik (dan deed Bowie's Heroes dat bij de aftiteling meer voor mijn gevoel). Wat ik wel zie op bijvoorbeeld Instagram is dat iedereen dit album weer tevoorschijn tovert, maar het zou leuk zijn als een nieuwe generatie het nu oppikt zoals bij Kate gebeurde; daar twijfel ik nu wel aan, maar hoe dan ook staan de schijnwerpers even vol op Purple Rain en dat is altijd goed.

In ieder geval iets van het effect vermoedelijk;

DPG Media Privacy Gate - ad.nl

Met het decadente toekomstbeeld van Let’s Go Crazy luidt Prince de noodklok. Het is een logische voortzetting van het 1999 verval, wat jaren later nog een onbegrepen vervolg in Batdance krijgt. Prince creëert zijn eigen Gotham City, maar wordt door zijn opdrachtgever buitengesloten. Zelf herleid ik deze drie tracks tot idolen die bewust dan wel onbewust een grote stempel op het geluid van Prince zetten. Bij de 1999 discosound is dat Rick James, de fysieke glamrock uitstraling van 1999 toont gelijkenissen met Phil Lynott, en bij de dwarse powerfunk van Batdance is George Clinton de overkoepelende schaduw. Alle zinnen zijn op deze openingstrack van Purple Rain gezet, toch overbluft Prince zichzelf niet met Let’s Go Crazy, maar juist met het geniale When Doves Cry.

Eindigt een nummer volgens de rock protocollen normaal met een gitaarsolo, When Doves Cry opent er juist mee. Een meesterzet, die Prince nogmaals bekrachtigt door nonchalant de baspartijen weg te laten. When Doves Cry introduceert tevens de Purple Rain film en de clip maakt uitgebreid van fragmenten uit deze rolprent gebruik. When Doves Cry is grimmig en duister en schotelt de luisteraar een onmogelijke pijnlijke liefdesrelatie voor.

Prince and the Revolution. De anarchistische Prince ontketent een revolutie door zich dus niet aan de standaardregels van de popmuziek te houden. Die revolutie staat hier zeker ook voor de vrijheid van een seksuele revolutie. Prince voorziet de Purple Rain film van het nodige bloot. Het komt hem best goed uit dat de strenge dominante zangeres Denise Matthews Vanity 6 heeft verlaten. De speelse opvolger Apollonia Kotero heeft een kneedbare lievere uitstraling en past beter in het script. Prince verkoopt het product Prince, een marketingtruc waar hij zich later heftig tegen verzet.

Toch zijn er voor mij slechts twee songs onmiskenbaar aan de Purple Rain film verbonden, die juist daardoor een krachtiger beeld neerzetten. Dat zijn de schrijnende tranentrekker The Beautiful Ones waar hij zijn geliefde Apollonia probeert terug te winnen en het epische Purple Rain titelstuk waarmee hij de plaat afsluit. Thematisch komt dit nummer in de hele film terug en is het een samenkoppeling van een Wendy and Lisa compositie en een emotionele beladenheid van een pianostuk van Prince. Hij geeft hiermee de slechte relatie met zijn vader weer en stelt tevens de vraag of hij zelf wel een geschikte liefdespartner kan zijn.

Een zwaar concept dus, welke vorm krijgt door de zwartgalligheid van het ziekelijke stalkende I Would Die For You, het bijna vrouwonvriendelijke Darling Nikki en het feelgood nummer Take Me With You. De uptempo Computer Blue electroclash en de Baby I’m A Star grootheidswaan zijn mooie geslaagde opvullende nummers, echter absoluut geen sleuteltracks in dit geheel. Prince geeft een kenmerkende paarse tint aan deze soundtrack van de jaren tachtig. Paars is hierbij een fraaie mengvorm van vrolijke roze wolken optimisme en het negatieve van donkerblauwe donderwolken. Als deze elkaar boven in het hemelrijk raken ontstaat er Purple Rain.

Ik vind Darling Nikki helemaal niet vrouwonvriendelijk. Nikki heeft de touwtjes (letterlijk?) in handen, laat de man zijn handtekening zetten voor een 'funky' nacht en gaat er dan stilletjes vandoor, maar laat wel een briefje achter met haar telefoonnummer en een vriendelijk aanbod voor meer.

Tja, draai de rollen eens om en dan zouden ze ook zeggen dat het vrouwonvriendelijk is. Ik snap dat ze hier een stickertje op wilden plakken vanwege de tekstueel uitgevoerde handelingen, maar als dit geen girlpower is dan weet ik het ook niet meer.

Verder volledig eens wat betreft The Beautiful Ones. Mijn eeuwige dank aan Mariah Carey voor de cover van dit nummer op het album Butterfly, waardoor mijn 20-jarige ik het onovertroffen origineel en dit magistrale album leerde kennen.

Rumour je hebt zeker een punt, maar vriendinnen van mij zagen het toch als een nummer met de vrouw in de rol van lustobject, al neemt ze bij Darling Nikki zeker het initiatief. In de film walgt Apollonia ervan als Prince deze track live speelt