James Blake - The Colour in Anything (2016)

'Kan een album te lang zijn dan? Als het mooi is is dat toch fijn?', aldus het commentaar dat ik thuis kreeg toen ik zei dat de nieuwe James Blake weer erg goed was, maar te lang duurt.

Ja, een album kan te lang zijn. Dat heet misschien een luxe-probleem. Maar een album dat ruim 75 minuten in hetzelfde tempo doorgaat en een erg kenmerkende stijl heeft met weinig grote variatie kan te lang duren.
The Colour in Everything doet dat dus, en daarmee heb ik mijn grote kritiekpunt te pakken. Waar Overgrown juist zo'n krachtige plaat was, mede door een kortere speelduur.

Dan de hoes: Quentin Blake kent iedereen wel van zijn illustraties bij boeken van o.a. Roald Dahl. Heel kenmerkend ook. Misschien dat ik de hoes daarom niet vind passen bij een James Blake album. Ik associeer het te veel bij favoriete kinderboeken. Maar goed, dat is slechts verpakking. Wel is de reclame die ervoor gemaakt werd in Londen en New York prachtig te noemen.

En de inhoud? Eigenlijk wel wat we kunnen verwachten van Blake. Het schuurt dichter tegen Overgrown aan dan het debuut, alhoewel ik daar ook wel flarden van terug hoor.
Wederom prachtige nummers, schitterende laidback sfeer en goed in elkaar zittende nummers die niet veel onderdoen voor zijn vorige werk.
Mijn kritiek zit 'em dus in 'te veel' en misschien toch ook wel een beetje te weinig verrassing. Ik had gehoopt op wat meer nieuwe wegen dan ik nu hoor. I Hope My Life is een voorbeeld van een nummer zoals ik ze graag wat meer hier had willen horen als lekkere afwisseling. Maar misschien moet ik ook erkennen dat zijn manier van zingen daar debet aan is. Vijf kwartier de ietwat huilerige toon is ook wel iets om doorheen te komen. Het lukt me prima, omdat ik het wel mooi vind, maar ik besef ineens op dit album dat het haast een maniertje lijkt.

Maar verder? Puik album hoor.

In al het Radiohead geweld van deze dagen, blijft deze release toch wel fier overeind staan voor mij. Als groot fan van eerstgenoemde band had ik toch weer een niet te negeren behoefte om deze plaat weer aan te slingeren. En dat zegt mij genoeg om de kwaliteit van dit album.

Ik ben het eens met de kritiek dat het album te lang is. Die latere nummers zullen, hoe goed ze ook zijn, toch kind van de rekening zijn. Die zullen hier minder vaak geluisterd worden.

Daarnaast had ik op een iets dynamischer album gehoopt. Het is James Blake zoals we hem inmiddels maar al te goed kennen. Soulful, lekkere bassen, veel pianospel, wat vervormde stemmen. Hij werkt hier behoorlijk in zijn comfortzone. Ergens vind ik het jammer dat hij niet weer ergens een rapper vandaan heeft getrokken om de luisteraar wat lucht te geven.

Maar ik houd van de muziek die James Blake produceert. Al sinds het eerste album. En ondanks de lange speelduur en het onmiskenbare keurslijf waar zijn muziek zich in bevindt, vind ik dit album toch weer zeer de moeite waard.

Voornamelijk het middendeel van dit album vind ik top. I hope my life zet een lekker ritme neer en weet de aandacht goed te grijpen en vast te houden. Na het iets minder indrukwekkende, maar zeker mooie Waves Know Shores, komt een trio aan songs dat voor mij het kloppende hart is van dit album. My Willing Heart is een geweldig emotievol nummer, dat je bij de strot grijpt. Choose Me vloeit hier mooi uit voort en klinkt nog urgenter. I need a forest fire is wat platter voor mijn gevoel, maar toch zeker een zeer geslaagde samenwerking met Bon Iver.

Andere favorieten zijn Points, Timeless, Two Men Down en Modern Soul. Al met al genoeg materiaal voor een zeer geslaagd album. Voor nu 4*

Een dagje thuiswerken als net nieuw werk van Radiohead én James Blake is uitgekomen, is natuurlijk geen verkeerde planning. Helaas valt die tweede voorlopig enigszins tegen. Na de progressie van het debuut naar het sterke Overgrown had ik op weer een dergelijk enerverende plaat gehoopt. The Colour in Anything is echter, zoals hierboven al regelmatig aangegeven, te lang en te weinig verrassend. Het geluid is uiteraard weer prima in orde, maar helaas word ik zelden naar het puntje van stoel getrokken, dat gebeurde eigenlijk alleen echt bij I Hope My Life en Noise Above Our Heads. Wie weet komt het nog. Voor nu 3,5*

James Blake opent zijn schetsboek. De aanzet als finaal werk, met delen van het blote doek nog zichtbaar, in een decor waar het rode doek nog het halve podium bedekt. The Colour in Anything is meer een tocht dan een album, met losse gedachten, schommelingen en echo’s die hun weg in elkaar vinden. Blake klonk in vervormde vorm nooit helderder.

Het vergt een andere manier van luisteren, alsof je zelf met elke nieuwe draaibeurt het album aan het opbouwen bent. Hij zet de toon met veel ruimte voor kleur. Een kleurboek dat de meest felle kleuren kan krijgen of gewoon een sobere lijntekening blijft. Een concept dat uiteindelijk de meest verhelderende liedjes vormt en een completer beeld schetst van de artiest achter de muziek.

Een frisse en gedurfde aanpak die z’n doel niet mist: The Colour in Anything vraagt betrokkenheid en neemt je ononderbroken op een hemelse rit. Muziek waarvan je de schoonheid haast terstond ziet groeien.

Aan de naam van James Blake is al sinds zijn debuut succes gekleefd. Alles wat deze man uitbrengt is interessant en wordt door vele muziekliefhebbers met aandacht beluisterd en gevolgd. Het bijzondere van James Blake is misschien wel dat hij met zijn muziek liefhebbers uit verschillende muziekstromen samenbrengt. Of ze nu vooral naar hiphop, rock, soul of juist pop luisteren: James Blake is een gemeengoed. De muziek van deze Brit weten ze allemaal wel te waarderen. Noem het dus gerust genreoverstijgend.
Persoonlijk vond ik zijn tweede plaat net iets beter dan zijn debuut en zijn daarmee de verwachtingen van deze, verrassend plotseling uitgebrachte, derde plaat aardig hoog. Hopelijk weet hij weer het gelijk te bewijzen van al die muziekliefhebbers die hier zo graag naar luisteren.

Laten we maar eens beginnen met luisteren om te zien wat de nummers ons kunnen brengen. De eerste track heet Radio Silence is klinkt mij in de oren als een soort van makkelijke R&B-song. Daarbij aangetekend dat allemaal een stuk verstilder en voller klinkt dan de normale R&B-songs die je hoort. De kwaliteit druipt er gewoon een stuk meer van af.
Iets wat ik minder herken in Points. Een nummer waarin James Blake van alles probeert. Er gebeurd daadwerkelijk van alles in dit nummer, maar niks van dat alles weet mij echt te pakken of te boeien. Dit maakt het nummer wat niksig.
Love Me in Whatever Way vind ik dan bijvoorbeeld echt een stuk beter. Dit is gewoon een erg sterke track. In de zang zit duidelijk veel overtuiging en urgentie en de instrumentatie sluit daar naadloos bij aan. Een nummer dat over de gehele linie klopt. Dat geld in mindere mate voor Timeless, waar vooral de productie je aandacht erbij weet te houden. Dat gedeelte zit echt heel goed in elkaar.
Was ik minder te spreken over Points, ben ik dat ook over Forever. Een nummer waarin voor mij gewoon te weinig gebeurd. Mijn aandacht lijkt ook volledig weg te zijn ten tijde van dit nummer. Die aandacht is weer terug bij het licht aanstekelijke Put That Away and Talk to Me. Een heel interessant nummer in meerdere facetten, maar vooral productiegewijs.
Een knipoog naar de disco doet James Blake op I Hope My Life. Een nummer waar de synths all over the place zijn. Tevens een nummer met een wel erg fijn ritme. Om daarna toch weer een meer dalende lijn op te maken via Waves Know Shores. Een nummer dat mij toch wat tegenvalt, vooral omdat het nergens in opvalt.
Op My Willing Heart is dan juist de zang weer erg mooi en sluit deze andermaal perfect aan op de productie (of andersom natuurlijk). Een nummer waar ik wel erg blij van wordt. En die glimlach blijft ook nog plakken op Choose Me. De opgeschoten productie werkt erg goed hier. Brengt overall ook wat meer energie los en laat je al rustig meeknikkend naar het nummer luisteren.
Wat rechttoe-rechtaan qua productie is het nummer I Need A Forest Fire. De zang komt mij daarbij ook nogal wat rommelig over. Niet de beste track van dit album, dat moge duidelijk zijn. Veel herkenbaarder, noem het desnoods een James Blake-sound, is Noise Above Our Heads. Nummers als dit is voor mij James Blake.
Het titelnummer is mooi kaal en gevoelig. Van alle opsmuk ontdaan en daarmee heel doeltreffend. Om dan via Two Man Down een soort throwback to memory lane te krijgen. Bij dat eerste vocalloze stukje moet ik opeens denken aan oude 90’s hit van Tokyo Ghetto Pussy. Waarom? Geen idee. Moet tevens nog even uitzoeken welk nummer dat dan is.
Modern Soul doet de titel wel eer aan omdat het nummer net dat beetje extra soul lijkt te hebben. Een mooi en gevoelig gebracht nummer. Voor mij ook duidelijk één van de beste nummers van dit album. Om dan via Always meer de poppy kant op te gaan. Een nummer dat iets aanstekelijks en herkenbaars in zich verbergt.
Genoeg genoten en afsluiten met Meet Me in the Maze. Een wat timide afsluiter, tegen het saaie aan. Maar het weet gelukkig die grens net te bewaren.

James Blake heeft met zijn nieuwe plaat een album gemaakt dat qua kwaliteit dicht bij de andere twee platen ligt. Qua sfeer wel weer nieuwe vindingrijkheden, overall qua kwaliteit gaat hij op dezelfde, sterke voet verder.

(bron: Opus de Soul)