James Blake - The Colour in Anything (2016)

James Blake: ?I'm the opposite of punk. I've subdued a generation? | Music | The Guardian - theguardian.com

Vanacht "stiekem"uitgebracht, Quentin Blake doet ook mee

Het album is in ieder geval al te beluisteren op spotify.

Eerste indruk: mooi, bij vlagen zelfs heel erg mooi (Choose Me!!!). Wat hem wat mij betreft toch een beetje de das om doet op dit album is het gebrek aan variatie en dynamiek, in combinatie met de lange duur van het album. Ik ben uiteraard bekend met z'n ingetogen, verstilde stijl en tot nog toe werkte dat altijd prima voor mij, maar op een album van 76 minuten zorgt dit helaas af en toe voor wat indutmomentjes. Had wat mij betreft wel een half uur korter gemogen.

Waar is die beloofde track van 24 minuten!?

"Two Men Down" voelt of ie 24 minuten duurt, weet niet of dat ook telt?

Ik moet nog aan een eerste luisterbeurt beginnen, was toch wel benieuwd geweest hoe hij dat had geflikt, een track van 24 minuten.

Zoals iedereen dat doet; een solo van 20 minuten van Rick Wakeman

Die met Bon Iver is iig top. Jammer dat Volcano Choir of Bon Iver er zelf niet mee kwam. Nu staat er James Blake op het etiket.

'Kan een album te lang zijn dan? Als het mooi is is dat toch fijn?', aldus het commentaar dat ik thuis kreeg toen ik zei dat de nieuwe James Blake weer erg goed was, maar te lang duurt.

Ja, een album kan te lang zijn. Dat heet misschien een luxe-probleem. Maar een album dat ruim 75 minuten in hetzelfde tempo doorgaat en een erg kenmerkende stijl heeft met weinig grote variatie kan te lang duren.
The Colour in Everything doet dat dus, en daarmee heb ik mijn grote kritiekpunt te pakken. Waar Overgrown juist zo'n krachtige plaat was, mede door een kortere speelduur.

Dan de hoes: Quentin Blake kent iedereen wel van zijn illustraties bij boeken van o.a. Roald Dahl. Heel kenmerkend ook. Misschien dat ik de hoes daarom niet vind passen bij een James Blake album. Ik associeer het te veel bij favoriete kinderboeken. Maar goed, dat is slechts verpakking. Wel is de reclame die ervoor gemaakt werd in Londen en New York prachtig te noemen.

En de inhoud? Eigenlijk wel wat we kunnen verwachten van Blake. Het schuurt dichter tegen Overgrown aan dan het debuut, alhoewel ik daar ook wel flarden van terug hoor.
Wederom prachtige nummers, schitterende laidback sfeer en goed in elkaar zittende nummers die niet veel onderdoen voor zijn vorige werk.
Mijn kritiek zit 'em dus in 'te veel' en misschien toch ook wel een beetje te weinig verrassing. Ik had gehoopt op wat meer nieuwe wegen dan ik nu hoor. I Hope My Life is een voorbeeld van een nummer zoals ik ze graag wat meer hier had willen horen als lekkere afwisseling. Maar misschien moet ik ook erkennen dat zijn manier van zingen daar debet aan is. Vijf kwartier de ietwat huilerige toon is ook wel iets om doorheen te komen. Het lukt me prima, omdat ik het wel mooi vind, maar ik besef ineens op dit album dat het haast een maniertje lijkt.

Maar verder? Puik album hoor.

Helaas ook geen rapper tussendoor. Dat zorgde m.i. net voor het hoogtepunt op het vorige album, en had ook voor wat variatie gezorgd.

Volgens Blake stuurde West zijn verses niet door. Had inderdaad een mooi moment kunnen worden, al vind ik dat er juist heel wat variatie op deze plaat is maar alles overgoten met die typische Blake sound. Topper!

Ik krijg wel een Yeezus-vibe op 'Put That Away and Talk to Me'. Is het de autotune?

Een heerlijke verrassing om thuis te komen van bevrijdingsdag met om 01.00u een nieuwe James Blake op spotify.

Vol anticipatie hebben we de plaat helemaal afgedraaid. De eerste vier nummers waren helemaal raak en kunnen zich m.i. meten met het beste werk dat hij heeft gemaakt. Daarna begint het album wat moeilijker te worden, met als dieptepunt Put That Away and Talk to Me. En hoewel er nog een paar mooie nummers verderop in de tracklist staan, is het toch wel een erg lange zit.

Aangename verrassing, zat er al een tijdje op te wachten.

Timeless is heerlijk.

Natuurlijk een hele grote open deur intrappen, maar deze plaat is veel te lang. Dat ligt niet aan de tracks, die zijn namelijk sterk maar aan de gehele toonzetting van de plaat. Ik kan niet 76 minuten luisteren naar ingetogen en melancholische elektronische soul, daarbij helpt het flink aangezette stemgeluid van Blake ook niet mee voor zo'n lange speelduur. Dat Blake weer qua sound meer experimenteert met pitch doet me goed, een kleine terugkeer naar het fenomenale debuutalbum. Voor de rest verkent deze plaat veel dezelfde terreinen als Overgrown, maar dan wat experimenteler. Bij de volgende luisterbeurt ga ik deze plaat eens in tweeën delen.

James Blake maakt heerlijke muziek voor de herfst en winter, voor de vorige twee albums gold eigenlijk ook al dat ik ze bijna enkel luisterde in de koudere maanden. Wat dat betreft is The Colour In Anything niet op het beste moment uitgekomen. Ik denk dat ik hem nog even laat liggen...

Fraaie stemmige hoes, gelijk aan de inhoud.
Maar ik wordt er niet warm of koud van.
Toch heb ik al één geslaagde song ontdekt: Choose Me

Ik vind het juist wel mooi de sfeer van het album neerzetten.
Ja, die afbeelding bij die fantastische verhalen van Dahl zijn natuurlijk onvergetelijk.

Van James Blake vind ik altijd enkele nummers mooi. Over het algemeen blijft zijn muziek voor mij teveel in dezelfde tendens hangen. Zo ook weer deze nieuwe plaat. Het geheel duurt te lang en is voor mij teveel studiogeneuzel. Soms raak, maar vaker denk ik; man stel je niet zo aan met je gepijnigde stem en je collage van beats, synths en stemmen. Ook hoor ik weinig ontwikkeling in zijn muziek, beter had hij de plaat qua speelduur gehalveerd en de beste nummers nog onder de loep genomen.

Lang is het inderdaad, té lang weet ik nog steeds niet precies. Er staan namelijk zoveel mooie nummers op dat het me niet ontzettend stoort. Eerste hoogtepuntje is 'Points'. Het lukt James Blake weer om een interessante verzameling van contrasten ten gehore te brengen (als dat de juiste uitdrukking is). Verstillen tegenover versnellen, de stilte tegenover de geluidsmuur en koude geluiden tegenover warme geluiden. De huilerige (in de goede zin van het woord) zang, geeft het net de juiste hoeveelheid tragiek mee. Een nummer als 'Love Me In Whatever Way' wordt zo heel mooi, met die soort hartslag steeds op de achtergrond. Ook 'Timeless' is fantastisch met zijn spanningsopbouw en uitbarsting op het einde.

Overgrown vond ik al een ongelofelijk mooie plaat, misschien waren daar de afwisselingen nog wat scherper, maar naar mijn gevoel bevattende nummers op The Colour In Anything meer afwisseling binnen de nummers zelf.

Mijn favorieten zijn momenteel 'My Willing Heart', met die opbouw naar dat prachtige einde en ook de samenwerking met Bon Iver vind ik erg geslaagd. 'Modern Soul' is het nummer dat mij elke keer kippenvel geeft. Ook 'Always' zorgt ervoor dat het album tegen het einde boeiend en mooi blijft.

Al met al weer een prachtig album van Blake, en tevens een zeer aangename verrassing om het out of the blue te releasen. Niet alle nummers geven me een wow-gevoel, maar van de zeventien nummer staan er wat mij betreft ook geen missers op. Over de gehele lijn zorgen al die nummers samen voor een zeer fraaie sfeer.

Het sterke minimalisme van sommige tracks doet me ook denken aan de fantastische ep 'Klavierwerke'. 'Noise above Our Heads' bijvoorbeeld, wat schuifelt die track toch heerlijk. Denk de zang weg en je krijgt 'I Only know (What I Know Now) Pt. 2'

Verder ben ik het volledig eens met wat daftpunk zegt. De nummers zelf zijn zo impulsief (plotse beatshifts, nieuwe motiefjes, een ander effectje op de vocals) dat ik ondanks de lange speelduur op het puntje van mijn stoel blijf zitten.

Potjandikkeme hij flikt het gewoon! Wat een prachtplaat die zomaar uit het niets verschijnt. Er staan eigenlijk geen slechte nummers op deze plaat (FOREVER is niet zo mijn ding maar verder). Zoals ook Jessensei en daftpunk aangeven gebeurd er zoveel binnen de nummers dat het constant spannend en leuk blijft (ik betrap me er tijdens het luisteren regelmatig op dat ik James even een lach op mijn gezicht tovert met die leuke veranderingen / experimentjes binnen de nummers.

Daarnaast snap ik de veel gehoorde kritiek van een te lang album sowieso niet. Zeker niet nu het album enkel nog digitaal te beluisteren is. De artiest geeft je 17 nummers, schrap gewoon de nummers die je niet zo liggen in je spotify-lijstje en je houdt een perfect album over.

Op een cd kun je ook nummers skippen en de naald van een lp kan je ook verder zetten dus dat is natuurlijk geen argument.

Je kunt een album ook in delen beluisteren, mogelijkheden te over, maar als album luisteraar beoordeel je een album zoals het door de artiest wordt voorgeschoteld. Ik althans wel (en ja ik draai dit album heel vaak in delen).

In geval van skippen, op wat voor manier ook, worden sommige albums ineens een heel stuk genialer en kunnen we heel wat meer 5* gaan uitdelen met z'n allen

Ongetwijfeld dat heel veel mensen er niet genoeg van krijgen en het niet lang genoeg kan duren. Ik vind het te langdradig, zeker als ik het vergelijk met Overgrown waar ik het juist de kracht van het album vond. Maar zo heb ik weer geen moeite met Mellon Collie van The Smashing Pumpkins terwijl ik daar ook vaak de klacht 'te lang' lees.

Het probleem van de lengte op dit album zit hem vooral in het feit dat er net iets te weinig variatie in zit (althans: variatie in mijn beleving), en dan duurt het echt wat te lang allemaal.

Uiteraard heb je daar gelijk in maar tijdens een luisterbeurt de naald verzetten haalt je toch wat meer uit de flow dan een aangepaste playlist te maken. Anyways ik snap dat mijn suggestie misschien wat farfetched is, maar voor eenieder die 17 nummers teveel vindt, maar wel van 10 nummertjes James Blake kan genieten zou het wellicht een optie zijn.

Daarbij ben ik het wel met je eens dat je de plaat wel als geheel moet gaan beoordelen. Anders vallen er inderdaad heel wat 5-en te geven. Genoeg albums aan te wijzen waar 10 prachtige nummers op staan en 2 missertjes.

Hoe dan ook genoeg te genieten deze dagen!

Jawohl. Helemaal mee eens. Overigens is dat album óók zeer goed te beluisteren onder een brandende zon.

In al het Radiohead geweld van deze dagen, blijft deze release toch wel fier overeind staan voor mij. Als groot fan van eerstgenoemde band had ik toch weer een niet te negeren behoefte om deze plaat weer aan te slingeren. En dat zegt mij genoeg om de kwaliteit van dit album.

Ik ben het eens met de kritiek dat het album te lang is. Die latere nummers zullen, hoe goed ze ook zijn, toch kind van de rekening zijn. Die zullen hier minder vaak geluisterd worden.

Daarnaast had ik op een iets dynamischer album gehoopt. Het is James Blake zoals we hem inmiddels maar al te goed kennen. Soulful, lekkere bassen, veel pianospel, wat vervormde stemmen. Hij werkt hier behoorlijk in zijn comfortzone. Ergens vind ik het jammer dat hij niet weer ergens een rapper vandaan heeft getrokken om de luisteraar wat lucht te geven.

Maar ik houd van de muziek die James Blake produceert. Al sinds het eerste album. En ondanks de lange speelduur en het onmiskenbare keurslijf waar zijn muziek zich in bevindt, vind ik dit album toch weer zeer de moeite waard.

Voornamelijk het middendeel van dit album vind ik top. I hope my life zet een lekker ritme neer en weet de aandacht goed te grijpen en vast te houden. Na het iets minder indrukwekkende, maar zeker mooie Waves Know Shores, komt een trio aan songs dat voor mij het kloppende hart is van dit album. My Willing Heart is een geweldig emotievol nummer, dat je bij de strot grijpt. Choose Me vloeit hier mooi uit voort en klinkt nog urgenter. I need a forest fire is wat platter voor mijn gevoel, maar toch zeker een zeer geslaagde samenwerking met Bon Iver.

Andere favorieten zijn Points, Timeless, Two Men Down en Modern Soul. Al met al genoeg materiaal voor een zeer geslaagd album. Voor nu 4*

Dit is echt wel heel erg veel meer van hetzelfde.

Een dagje thuiswerken als net nieuw werk van Radiohead én James Blake is uitgekomen, is natuurlijk geen verkeerde planning. Helaas valt die tweede voorlopig enigszins tegen. Na de progressie van het debuut naar het sterke Overgrown had ik op weer een dergelijk enerverende plaat gehoopt. The Colour in Anything is echter, zoals hierboven al regelmatig aangegeven, te lang en te weinig verrassend. Het geluid is uiteraard weer prima in orde, maar helaas word ik zelden naar het puntje van stoel getrokken, dat gebeurde eigenlijk alleen echt bij I Hope My Life en Noise Above Our Heads. Wie weet komt het nog. Voor nu 3,5*

Met nog een negatieve uitschieter erbij als Two Men Down
Zeker een dikke teleurstelling!