Chance the Rapper - Coloring Book (2016)

Ah Yeah, dit kan nooit tegenvallen!!

Yes!!!

Zag de naam gospel-rap al voorbij komen. In dat geval; godverdikkie wat lekker dit!

Justin Bieber over een Mount Kimbie sample... Worlds collide =P

Die sample is echt

Ongekend dit... Begin niet gauw met een maximale score.... Dus nu ook niet 4.5

Ik verlang alleen naar een album die net even constanter is/iets meer een bepaalde lijn heeft en 1 stapje minder van de hak op de tak gaat...

Door die lichte chaos is het ook geen maximale score.

Wie doet Bon Iver na op Summer Friends?

Ik hoor veel potentie. Nummers als Angels, How Great en Blessings zijn fantastisch. Maar ik vind dat bijna alle nummers op de mixtape overproduced zijn, met als dieptepunt Kanye op All We Got. Gastartiesten voegen, op Jay Electronica na, weinig toe, met verschrikkelijk slechte verses van 2Chainz, Lil Yachty en Thugga. Daarnaast hoor ik ook veel elementen die bijna 1-op-1 gekopieerd zijn van andere rappers (veelal Kanye). Het intro van Summer Friends bijvoorbeeld (de Bon Iver-achtige vocalen) is natuurlijk een kopie van de Justin Vernon verses op MBDTF en Yeezus.

Daarnaast vind ik Chano geen fantastische rapper. Hij heeft een fijne stem maar op de verse van Blessings (Reprise) na vind ik zijn verses nergens interessant worden.

Oh, en wie heeft Chance vertelt dat het gedrocht All Night een goed nummer is?

2.5*
Veel potentie, weinig inhoud.

Moet bekennen dat ik de eerste 5 keer hetzelfde had. Precies hetzelfde. Maar na een tiental beurten is alles gaan groeien en hoor ik steeds meer toffe dingen.

Maar toegegeven een meer solide productie zou het nóg beter maken.

Kwa gastartiesten kan ik het gewoon niet met je eens zijn. Alleen lil yachty vind ik daadwerkelijk tenenkrommend. Helemaal als ie glashard beweert dat hij zo'n 'nieuwe' flow en appearance heeft... Wtf.

Vind ze verder wel een toffe toevoeging hebben. Saba, Jamila Woods en Young Thug (die ik normaliter niks vind) het meest.

Al met al weegt ook de algehele vibe zwaar mee. Het is erg gospel, erg feelgood en motiverend. Dat trek ik bijzonder goed moet ik zeggen.

Ik vind het eigenlijk vooral langdradig en rommelig. Misschien is het ook omdat ik niet zoveel met deze gospelstijl heb, maar hele stukken van deze plaat vind ik gewoon oninteressant om te beluisteren, nummers duren me soms veel te lang. Daardoor voelt dit album nogal stroperig aan, ik vind het niet erg lekker wegluisteren. Bovendien staan hier ook enkele gewoonweg vervelende refreintjes op. Daarnaast valt Chance zelf mij ook tegen: ik vind hem altijd een verfrissende verschijning op de nummers waar hij de laatste tijd een gastbijdrage aan verleende, maar hier vind ik hem weinig bijzonders. Voor ik nu louter negatief overkom: er zijn absoluut ook een aantal nummers die ik kan waarderen (Mixtape, No Problem) en het luchtige sfeertje spreekt me best aan, maar over het algemeen vind ik het een taaie zit.

Ik vind juist het gospelsfeertje wel fijn. De nummers met dat sfeertje zijn voor mij ook by far de beste nummers van het album. Maar ik denk niet dat je nummers als Smoke Break, Mixtape, No Problem, All Night en Juke Jam gospelachtig mag noemen. Had hij die gospelsfeer het hele mixtape doorgetrokken, dan had ik dit een veel fijner project gevonden.

Nog nooit is een album zo snel in mijn top 10 gekomen. De feelgood vibe trek ik zo verschrikkelijk goed. Geeft me een positief gevoel, elke keer weer.

Alle kerkverlaters hollen weer terug naar hun kerkje na het horen van dit hemelse album.




Alleen jammer van die young thug, maarja die is populair he.

Chano kan het gewoon nog steeds! Hele andere plaat na Acid Rap, maar stiekem niet minder fijn!

Ik vind young thug bijzonder slecht. Maar op de een of andere manier vind ik hemhier een aangename toevoeging.

"My ring is a Soooolar!"

Misschien vind je hem dan wel helemaal niet slecht..

Allicht. Zal zijn debuut album een kans geven.

Ik probeer zijn mixtapes ook elke keer weer, maar trek het steeds erg slecht.

Enige zwakte vond ik tot nu toe 'All we got'. Maar na paar keer op shuffle vind ik ook dat een geweldig nummer. Alleen als opener vind ik het niet zo geschikt, gewoonweg te wild.

No Problem is duidelijk de grootste banger. Had hier meer van verwacht, veel meer.

Lekker zomers plaatje, hier en daar wat teveel autotune maar op andere momenten heeft de plaat leuke muzikale invalshoeken.
Door de soul en gospel invloeden heeft het weg van het debuut van Kanye, maar The Coloring Book klinkt in z'n geheel toch iets te rommelig om dr echt een hoge rating aan te geven.

Hoe cool ik Chance the Rapper ook vind, dit overtuigd mij niet echt. De sfeer die hij neer probeert zetten is heerlijk. Lekker warm, zomers en sfeervol. Alleen slaat hij er wat te ver in door, waardoor nummers soms lang duren en ik te vaak mijn aandacht verlies.

In het kader van AotY dit nog maar eens een spin geven.

Hmmm dit ligt me een stuk beter dan de eerste keer. Het is nog steeds niet echt mijn ding, daarvoor is het iets te poppy en wordt er iets te veel gebruik gemaakt van autotune. Ik hoor hier de vergelijking met the College Dropout en MBDTF van Kanye. Ik snap die vergelijking: de feel good vibe en de gospelinvloeden doen denken aan CD en de autotune en spielerei aan MBDTF. Maar dat niveau wordt imo niet gehaald. Er staan links en rechts wat mindere nummers op en ik mis ook het gevoel van die albums: dat je het gevoel hebt naar 1 lange muzikale trip te luisteren en dat quasi alles van begin tot einde aansluit en "klopt".

Herkenbaar, heb ik ook. Deze is al veel beter geland na een tweede luisterbeurt. Nog steeds geen top 10 materiaal en vrij overschat door Pitchfork en consorten, maar toch wel een sterk project dit. No Problem prijkt nog steeds met de titel grootste gangstarbang0r van 't jaar (en ook top 10 nummer van het jaar voor mij). #WaynesVerse

Ik ga ook hard op Mixtape Na dit nummer zakt het feestje wel een beetje in. Ook zo, die feature "My Cousin Nicole" Hilarisch toch?

How Great is toch ook een geweldig nummer. Hosanna-hop volgens Humo, leuke omschrijving

Beetje hetzelfde gevoel bij mij, enkel die track met JB vind ik echt minder, ondanks dat ik de sample en productie wel cool vind. Voorts vind ik "same drugs" wel het vermelden waard in positieve zin. Als ik een dagske Pukkelpop doe dan ga ik deze man wellicht wel checken, al lijkt dit me iets wat live echt crappy gaat overkomen.

+ Gospel is de shit en dat is zeer goed afgewerkt
+ zeeer ok'je raps van Chance.

- Chance The Rapper kan NIET zingen.
- Features als Lil Yaghty en Young Thug zijn gewoon WACK

Snap niet waarom hij drie Grammy's heeft gewonnen
2,5 ster. Ik wou het eigenlijk niet luisteren, maar fuck it. Ik wou de genialiteit hiervan horen, maar nee. Het is een zwak tot ok mixtape over het algemeen. How Great is wel dope.

Eigenlijk ben ik te Nederlands om dit album goed te vinden. Een rijk ventje die de ene na de andere gouden plaat over de toonbank verkoopt en zijn goedgelovige Amerikaanse luisteraars vertelt dat het tijd is om je voor te bereiden voor "miracles" en je "blessings" moet gaan tellen? Jakkes. Check your privilege. Er zit ook wel goeds bij. "Same drugs" is misschien wel het hoogtepunt en het enige moment waar Chance echt geloofwaardig overkomt. Er zitten ook tracks tussen als "No Problem", die muzikaal wel lekker zijn maar tekstueel helemaal niets te vertellen hebben. Dan zijn er nog die schijn-artsie liedjes, waar hip-hop albums tegenwoordig vol van zijn, zoals dat bij het eerste nummer "All We Got" hoorbaar is. Dit soort pretentieuze Kanye-Westiaanse producten lijken op het begin interessant, omdat je het niet meteen begrijpt, maar al gauw blijkt dat het gewoon een collage van melodietjes, woordgrapjes en beats is. Ook weinig toegevoegde waarde dus. En dan zijn er dus nog de christelijke gospelliederen. Ze staan gewoon te ver van mijn bed, en ik begrijp echt niet hoe dat soort thema's aanslaan op een Europees publiek (daar is het album dan ook niet voor bedoeld). Na het luisteren van het album zit ik met een leeg gevoel op de fiets. Waar heb ik nou naar geluisterd? Het was bij vlagen interessant. Het was ook wel af en toe lekker. Maar het was voor het grootste gedeelte toch gewoon een typische pop-plaat die probeert meer te bakken van zoete lucht dan dat er van gebakt kan worden. Coloring book is als een leuk gekleurd, lekker snoepje. Het pept het humeur op, het is zo weer opgelost en je krijgt er niets voor terug. Leuk voor twee à drie keer in de auto, maar het leven is echt te kort voor dit soort zoete radioruis.

Is er hier een cd-rom versie van op de markt? Want ik vind er erg weinig van.