Little River Band - No Reins (1986)

De Little River Band werd vooral bekend in de jaren zeventig met hun country-achtige pop met sterke meerstemmige vocalen. In de jaren tachtig namen ze een paar wat steviger platen op (nou ja, stevig voor hun doen dan), met John Farnham als zanger.

Dit album is wat mij betreft de beste uit die periode. Toch zijn het de ballads die de hoogtepunten zijn op dit album: Time for us, When the war is over en natuurlijk Forever blue, dat negen jaar na dato nog een heuse radiohit werd in Nederland.
Een deejay pikte het nummer op en begon het te pluggen op de radio, met het bekende resultaat. Heb dank, heer Stenders.

Een van de beste van de Little River Band.
Hoogtepunten zijn Time for Us met prachtige zang, No Reins on Me, When the war is over, waarop John Farnham zo mooi op de toppen van zijn kunnen zingt, en Forever Blue met die heerlijke baspartij van Wayne Nelson.

Prima album wat mij betreft. Wat voller (meer gitaargericht) dan eerder werk. Dat bevalt mij persoonlijk uitstekend. Het krijgt allemaal wat meer 'ballen' zogezegd. Die typische samenzang horen we gelukkig nog wel genoeg terug. Opener Face in the crowd is gelijk één van mijn favorieten op dit album. En Forever blue blijft ook prachtig vind ik.

Ik ken dit album niet...is nagenoeg niet aan te komen zonder er een fortuin aan uit te geven. Maar als ik de kans krijg dan koop ik hem.

Little River Band - No Reins at Discogs

Voor mij niet het allerbeste album van LRB, dat blijft Time Exposure, maar goed is het album zeker. Up-tempo jaren 80 pop met de krachtzang van John Farnham. Het zit goed in elkaar. Ik ben het met een eerdere recensie eens dat het de ballads zijn die het album naar een hoger plan tillen. When the War is Over is echt top.

Mwah dit is eigenlijk mijn eerste LRB tegenvaller. Wat een hoog Toto gehalte heeft dit album, dan heb ik liever The Net waar John Farnham ook veel krachtiger klinkt. Of natuurlijk de oudere albums. Let wel dit is niet slecht maar ik ga hier ook niet wakker van liggen. It Was The Night is verschrikkelijk, dat heeft alle elementen van een over de top productie. Bubblegum pop.

Gisteren deze op de kop getikt in een leuke achteraf winkeltje in de Duitse stad Leer.
Lrb is een van mijn eerste bands die ik live heb gezien(1981, Vredenburg)daardoor altijd een zwak gehouden voor deze Aussies!

De periode met John Farnham heb ik altijd een beetje links laten liggen , maar o.a. door Forever Blue ooit wel eens een cd( verzamel) gekocht.

Ook deze kan niet tippen aan de eerste lrb periode met Shorrock en Birtles in de gelederen, alhoewel Shorrock na deze langspeler weer een poosje als leadzanger terugkwam.

Door de ballads krijgt deze plaat een ruime voldoende maar door de typische jaren 80 sound van o.a. It’ s just a matter of time staan er voldoende skip momenten op , wel een beetje lastig met een stuk vinyl.

Ook hoor ik veel gelijkenis met o.a. bands als Foreigner, die toch een beetje minder geforceerd over kwamen dan sommige pogingen op deze No Reins , alles om de aor fans binnen boord te houden , iets wat toch beduidend minder lukte dan met, imo het beste lrb album, Time Exposure .

Toch een leuke aanvulling op de collectie.

Het jaren 70 materiaal met zanger Glenn Shorrock is mij veel meer lief dan de periode met Farnham.
Uiteraard is de laatste een prima zanger en het songmateriaal is eigenlijk best degelijk te noemen.
De productie klinkt mij echter wat te steriel in de oren en de meeste nummers missen net de charme, juist zo kenmerkend van het decennium ervoor.
Ook met Farnham is een grote doorbraak uitgebleven, wat eigenlijk best vreemd te noemen is. In principe had de band toch alles in huis om een grotere bekendheid te genieten.
No Rein is aardig maar komt bij mij zelden uit zijn hoes, daarvoor mis ik net de speciale ingrediënten van de periode ervoor.