Breed 77 - Cultura (2004)

deze gasten zijn ech goed!!! kvind die wisseling met engels en spaans ook wel lauw(H) vooral nummer 2,3 en 12 zijn mijn favorieten

Al hebben deze Gilbralteese muzikanten elkaar voor het eerst in Londen ontmoet en de band daar gevormd, in de muziek verloochenen ze hun spaanse roots niet. Deze valt te omschrijven als metal met flink wat grunge-, rock- en flamenco invloeden. De singles uit het album (La Ultima Hora, World's on Fire en The River) hebben het allen tot bij de 50 best verkochte gehaald in de U.K.. Buiten de U.K. en Spanje is de band zo goed als onbekend gebleven.
Deze week door mij voorgesteld in het metal album v/d week topic.

Ik weet nog steeds niet zo goed wat ik van deze inzening van CB in Het Metal Album van de Week topic moet vinden.
Vooral de stem is erg wennen en vind ik niet echt bij metal passen.
Vind het meer iets voor een grunge/rock band (Creed, Foo Fighters)
Ik wacht nog even met stemmen en beluister dit album over een hele tijd nog eens.

Aparte plaat toch wel. De zang trek ik niet zo, maar er wordt bij vlagen erg goed gespeeld, en het zit allemaal goed in elkaar. Ik ga hetzelfde doen als Guinness1980, over een tijd herbeluisteren (kan ook een paar dagen zijn, hoor) en dan zien wat ik er van vind.

Och, Guinness1980 en AOVV. Als er staat "metal", is het metal. We zijn al het een en het ander gewoon in deze topic. Ik zit aan nummer vijf World's On Fire en het bevalt me tot nu toe, het is wel de eerste keer dat ik dit beluister. De stem is inderdaad ongewoon, hoewel het een heel goede zanger is en hij heel hevig uit de hoek kan komen als het moet! Gibraltar of all places, dat is ook een première in de topic HMAvdW.

@ Sir Spamalot: Ik bedoelde dat ik de stem van de zanger niet bij metal muziek vind passen!
Als bij genre metal staat geloof ik dat wel hoor

Het is zeker metal. Geeft nog maar eens aan wat een breed genre het niet is.

Voilà, als we maar overeenkomen . The River kondigde zich aan als mijn meest beruchte song, de powerballad maar de zanger tilt dat nummer echt naar een hoger niveau, ik hoor hem soms een kleine grunt overwegen. Numb is volledig akoestisch en vind ik (logisch voor mijn doen en slecht karakter) minder maar Calling Out is weer moddervet, die beginriff! De zanger doet me toch meer dan eens denken aan Layne Staley (Alice In Chains) en Scott Weiland (Stone Temple Pilots).

Dit moet de eerste Gibraltese plaat zijn die ik beluister. Een mijlpaal in mijn bestaan, dus.

Neen, dat nu ook weer niet. Daarvoor is de muziek niet memorabel genoeg. Zoals eerder gezegd, de zang zou je niet meteen met metal associëren, eerder met grunge. Maar op instrumentaal vlak is het zeker metal. Met grunge-invloeden, en ook aangenaam verrassende flamenco-gitaartjes! Dat is zeker een pluspunt, zo'n originele insteek maakt de nummers meteen een pak frisser. Dat Breed 77 een sfeer kan neerzetten, blijkt uit de korte opener. Jammer genoeg kom ik dat net wat te weinig tegen in de nummers daarna.

Nummers zoals 'World's On Fire' zijn catchy en melodieus, maar vervallen nergens in clichés. 'The River' is een groots nummer, met zowaar strijkers. Zo'n nummer dat een baken kan worden in de discografie van een band. Je zou bezwaren kunnen hebben tegen het nummer, of toch op z'n minst vooroordelen (zie Sir Spamalot), maar dit zit gewoon geweldig goed in mekaar. En ja, hier vind ik de zang ook een sterkhouder, enorm meeslepend.

Niet alle nummers vind ik goed, trouwens. Het belangrijkste gevaar dat hier in schuilt, is dat het wel eens kan gaan vervelen op den duur. Iets te weinig tempo op belangrijke momenten, zo win je de koers natuurlijk niet (om het eens met een koersmetafoor te zeggen, nu de Tour de France toch bezig is ). 'Numb' haalt er bijvoorbeeld het tempo helemaal uit, waardoor je dreigt in slaap te vallen. Erg jammer, want als je de aandacht er wel bij kunt houden (is me toch één keertje gelukt), dan merk je dat het gewoon een mooi nummer is.

'Eyes That See '04' hakt er dan weer stevig in, en is ook één van de betere nummers op deze plaat. Met z'n 55 minuten misschien net ietsje te lang, maar een al te groot euvel is dat niet; ik kan er van genieten, en dat is het voornaamste bij dit soort platen.

3,5 sterren

Mwa. Dat zou ik zeggen als je me zou vragen wat ik van deze plaat vind. Eigenlijk ben ik het in grote lijnen wel met AOVV eens. Instrumentaal zit dit prima in elkaar, origineel is het ook met een paar instrumentale verassingen als strijkers in enkele nummers en akoestische gitaren (blijkbaar 'flamenco gitaren') en er zit afwisseling in, met nummers die behoorlijk hard zijn afgewisseld door nummers als de ballad 'The River' en zelfs een akoestisch nummer, 'Numb' (die ze misschien als laatste nummer hadden moeten kiezen, al is het grappig om te horen hoe ze er na dit nummer weer keihard invliegen met Calling Out). De zanger is niet slecht, al past hij er niet altijd even goed bij (soms ook juist wel) en kan zeker zingen, maar het geheel weet me wederom niet te raken. Het klinkt allemaal zo standaard om de één of andere reden, alsof ik dit al zo vaak heb gehoord. Weinig memorabel en het zal me waarschijnlijk ook niet bij blijven. Het is allemaal wel goed en degelijk, maar raakt me niet. Een 'gaat wel' plaat, vind ik, niet vervelend maar ook niet heel boeiend. Ene oor in, andere weer uit. Het verdient een voldoende, maar ook niet meer dan dat.

3*

Nog eens beluisterd en ik vind het nogal wisselvallig. Sommige dingen zijn wel goed maar andere vind ik gewoon vreselijk. Zoals The Only Ones. De plaat als geheel is voor mij dus geen succes. Toch hier en daar mooie dingen gehoord.

Herinnert iemand hier zich Koefnoen's Gerard Arninkhodf - the fragrance? Dit album deed me aan die clip denken.
Ik heb het album intussen 5 of 6 keer beluisterd. Hier en daar hoor ik mooie dingen (Individuo), hier en daar slechte (Numb), maar over het algemeen is het nogal grijs. De meeste nummers luisteren lekker weg en het geluid van de plaat is aangenaam, maar na 55 minuten is er toch weinig blijven hangen dat echt heeft weten te imponeren.
Als ik het moeten gokken waar deze band vandaan kwam, zou ik denk ik op de VS hebben gegokt: het geluid van de band en met name de zang komen nogal Amerikaans op me over, zonder dat ik er overigens echt een naam of band bij kan bedenken.
Numb vind ik het dieptepunt van de plaat. Saai en een beetje zeurderig. Het past niet bij de rest van het album. Na dat nummer ben ik mijn aandacht voor dit album kwijt en is het een kwestie van uitluisteren.

Al met al een degelijk album dat ik vast nog wel eens ga draaien, maar niet dusdanig spectaculair dat ik het meteen wil bestellen.

3.5*

Hahaha! Die kende ik nog niet! (Het zou anders wel mijn favoriete deo kunnen zijn, niets erger dan een overdosis kunstmatige lijfreuk )
Het gebruiken ter vergelijking met dit album kan ik wel inkomen, maar is toch ook wel een beetje raar. Waarom stijgt dit album bij velen niet boven de middelmaat uit? De ingredienten zijn anders toch alles behalve alledaags. De zanger is op zijn minst opvallend te noemen, de muziek is inventief en aan de songs is gewerkt en geschaafd. Dit alles maakt het voor mij toch meer dan een onopvallend album. Een album dat ik blijven draaien ben, ondanks het feit dat het ook mij niet meteen overtuigde, maar wel, juist vanwege het recept, bleef fascineren. Het is ook omdat ik het verre van een alledaags, om niet te zeggen een erg origineel album vind, dat ik het toch niet wou onthouden in het MAvdW topic. Het doet me dan ook veel plezier dat er zoveel aandacht is aan besteed, en het heeft me verrast dat de commentaren niet negatiever uitvallen. Net zoals bij mij het geval was zal dit album bij sommigen zeker met de tijd nog in waardering stijgen, al zullen er altijd dingen overblijven die niet overtuigen. Een perfect album is het zeker niet, een album dat je op zijn minst moet gehoord hebben wel (vind ik dan toch ). Mijn score: een dikke ****

Ben ik met je eens (zoals ik ook aangegeven heb), inderdaad zeker niet onorigineel op een aantal punten, desondanks raakt het me niet echt en om die reden klinkt het een beetje 'middelmatig', qua niveau dus. Maar ik begrijp heel goed wat mensen er erg goed aan vinden.

Origineel is het zeker. Het klinkt enerzijds heel hip. De springerige momenten, de emozang met 'core' achtige uithalen. Anderszijds is het ook heel traditioneel. Gitaarsolo's had ik na de eerste paar akkoorden bijvoorbeeld niet verwacht. De melodielijnen zijn ook vrij vertaald naar jaren 80 metalmaatstaven.
Aan de zang moet ik wel wennen. Eerst moet ik denken aan Snake van Voivod, dan weer aan een willekeurige nu-metalband, dan weer aan Hetfield en dan weer aan die knakker van Trivium. Een kameleon dus. Jammer dat hij dan teveel in de 'emoregionen' blijft hangen. De rode draad van de nummers neigen daar ook naartoe. Dat trekt mij gewoon niet zo aan.

Cultura is een aparte plaat die niet direct mijn hart steelt, maar me ook niet direct loslaat.

Gibraltar, de rots, een Britse enclave in het Iberisch schiereiland en een première in de topic, tot nu nog geen metal uit dat onooglijk “landje” meegemaakt. Waar blijven jullie ze halen? Het is dan nog een debuutalbum waarvoor ik altijd een boontje heb.

Het heeft me bevallen, de songs, de zang die me doet denken aan een Layne Staley en/of een Scott Weiland. Hoor ik Spaanse invloeden? In het gitaarwerk (Oración Final). Hoor ik Moorse invloeden (ken uw geschiedenis)? Bijna niet. De eerste zanglijn in La Ultima Hora, een zanglijn in Calling Out. De zang is overwegend in het Engels, uitzondering Oración Final maar ik ken nog een beetje Spaans, en is zuiver, klaar en duidelijk. Het is een goede expressieve zanger.

Soms dacht ik dat dit eerder iets was voor de topic Het Rock Album van de Week, maar de heren kunnen venijnig en staalhard (de bijna-grunt in The Only Ones, de gitaarsolo’s in Resurrection) uit de hoek komen, alsook iets liefelijker (The River). Variatie is er dus hoewel de akoestische nummers Numb en Breaking the Silence mij minder bevallen. Het beste nummer vind ik A Matter of Time, prachtige song met prachtig gitaarwerk, op de hielen gezeten door Calling Out met lekkere riff.

Heel aardig omwille van de compacte en goed geschreven songs, het geleverde gitaarwerk en het positieve gevoel dat ik ervaar mits een klein voorbehoud voor The River en Numb. Een twijfelgeval tussen 3,50 en 4,00 maar ik rond af naar boven. Gibraltar of all places…

Zeer catchy Rock/Metal. De zanger is goed en gaat niet vervelen, de muziek is goed geproduceerd en de composities zijn goed uitgewerkt.

In het begin van het album hoorde ik niet veel exotische zaken, wel gewoon degelijke rocksongs. Pas in de tweede helft van het album gaan de flamenco invloeden domineren. Echter, van begin tot eind biedt dit album kwaliteit. Bepaalde screams houd ik niet zo van, maar het gaat me net niet storen.

Ik vind dit best tof, vier verdiende sterren.

Dit album nog eens aan het draaien en het bevalt me nu beter dan een maand geleden. Niet helemaal mijn ding, maar best genietbaar.

Het is ok, maar niet echt mijn ding. Ik vind de zanger niet zo geweldig. Hij past dan wel bij de muziek, maar schiet eigenlijk nergens naar grote hoogte. Verder blijft de muziek nergens echt hangen. Het gaat nogal langs me heen, aardig, maar ik zou deze plaat niet snel meer opzetten.