Breed 77 - Cultura (2004)

Al hebben deze Gilbralteese muzikanten elkaar voor het eerst in Londen ontmoet en de band daar gevormd, in de muziek verloochenen ze hun spaanse roots niet. Deze valt te omschrijven als metal met flink wat grunge-, rock- en flamenco invloeden. De singles uit het album (La Ultima Hora, World's on Fire en The River) hebben het allen tot bij de 50 best verkochte gehaald in de U.K.. Buiten de U.K. en Spanje is de band zo goed als onbekend gebleven.
Deze week door mij voorgesteld in het metal album v/d week topic.

Dit moet de eerste Gibraltese plaat zijn die ik beluister. Een mijlpaal in mijn bestaan, dus.

Neen, dat nu ook weer niet. Daarvoor is de muziek niet memorabel genoeg. Zoals eerder gezegd, de zang zou je niet meteen met metal associëren, eerder met grunge. Maar op instrumentaal vlak is het zeker metal. Met grunge-invloeden, en ook aangenaam verrassende flamenco-gitaartjes! Dat is zeker een pluspunt, zo'n originele insteek maakt de nummers meteen een pak frisser. Dat Breed 77 een sfeer kan neerzetten, blijkt uit de korte opener. Jammer genoeg kom ik dat net wat te weinig tegen in de nummers daarna.

Nummers zoals 'World's On Fire' zijn catchy en melodieus, maar vervallen nergens in clichés. 'The River' is een groots nummer, met zowaar strijkers. Zo'n nummer dat een baken kan worden in de discografie van een band. Je zou bezwaren kunnen hebben tegen het nummer, of toch op z'n minst vooroordelen (zie Sir Spamalot), maar dit zit gewoon geweldig goed in mekaar. En ja, hier vind ik de zang ook een sterkhouder, enorm meeslepend.

Niet alle nummers vind ik goed, trouwens. Het belangrijkste gevaar dat hier in schuilt, is dat het wel eens kan gaan vervelen op den duur. Iets te weinig tempo op belangrijke momenten, zo win je de koers natuurlijk niet (om het eens met een koersmetafoor te zeggen, nu de Tour de France toch bezig is ). 'Numb' haalt er bijvoorbeeld het tempo helemaal uit, waardoor je dreigt in slaap te vallen. Erg jammer, want als je de aandacht er wel bij kunt houden (is me toch één keertje gelukt), dan merk je dat het gewoon een mooi nummer is.

'Eyes That See '04' hakt er dan weer stevig in, en is ook één van de betere nummers op deze plaat. Met z'n 55 minuten misschien net ietsje te lang, maar een al te groot euvel is dat niet; ik kan er van genieten, en dat is het voornaamste bij dit soort platen.

3,5 sterren

Mwa. Dat zou ik zeggen als je me zou vragen wat ik van deze plaat vind. Eigenlijk ben ik het in grote lijnen wel met AOVV eens. Instrumentaal zit dit prima in elkaar, origineel is het ook met een paar instrumentale verassingen als strijkers in enkele nummers en akoestische gitaren (blijkbaar 'flamenco gitaren') en er zit afwisseling in, met nummers die behoorlijk hard zijn afgewisseld door nummers als de ballad 'The River' en zelfs een akoestisch nummer, 'Numb' (die ze misschien als laatste nummer hadden moeten kiezen, al is het grappig om te horen hoe ze er na dit nummer weer keihard invliegen met Calling Out). De zanger is niet slecht, al past hij er niet altijd even goed bij (soms ook juist wel) en kan zeker zingen, maar het geheel weet me wederom niet te raken. Het klinkt allemaal zo standaard om de één of andere reden, alsof ik dit al zo vaak heb gehoord. Weinig memorabel en het zal me waarschijnlijk ook niet bij blijven. Het is allemaal wel goed en degelijk, maar raakt me niet. Een 'gaat wel' plaat, vind ik, niet vervelend maar ook niet heel boeiend. Ene oor in, andere weer uit. Het verdient een voldoende, maar ook niet meer dan dat.

3*

Gibraltar, de rots, een Britse enclave in het Iberisch schiereiland en een première in de topic, tot nu nog geen metal uit dat onooglijk “landje” meegemaakt. Waar blijven jullie ze halen? Het is dan nog een debuutalbum waarvoor ik altijd een boontje heb.

Het heeft me bevallen, de songs, de zang die me doet denken aan een Layne Staley en/of een Scott Weiland. Hoor ik Spaanse invloeden? In het gitaarwerk (Oración Final). Hoor ik Moorse invloeden (ken uw geschiedenis)? Bijna niet. De eerste zanglijn in La Ultima Hora, een zanglijn in Calling Out. De zang is overwegend in het Engels, uitzondering Oración Final maar ik ken nog een beetje Spaans, en is zuiver, klaar en duidelijk. Het is een goede expressieve zanger.

Soms dacht ik dat dit eerder iets was voor de topic Het Rock Album van de Week, maar de heren kunnen venijnig en staalhard (de bijna-grunt in The Only Ones, de gitaarsolo’s in Resurrection) uit de hoek komen, alsook iets liefelijker (The River). Variatie is er dus hoewel de akoestische nummers Numb en Breaking the Silence mij minder bevallen. Het beste nummer vind ik A Matter of Time, prachtige song met prachtig gitaarwerk, op de hielen gezeten door Calling Out met lekkere riff.

Heel aardig omwille van de compacte en goed geschreven songs, het geleverde gitaarwerk en het positieve gevoel dat ik ervaar mits een klein voorbehoud voor The River en Numb. Een twijfelgeval tussen 3,50 en 4,00 maar ik rond af naar boven. Gibraltar of all places…