Lee Abraham - The Seasons Turn (2016)

Tjonge, na ruim 5 maanden voor het eerst gehoord te hebben is het nog steeds een megasterk album. Absolute topper natuurlijk de titeltrack, maar ook de andere nummers zijn erg goed. Die gitaarpartijen, riffs en solo's zijn ongelooflijk goed. Daarbij de stem van Marc Atkinson, waar ik ook elke keer bij wegsmelt. Dit wordt mijn eerste 5 punten van dit jaar. Marillion en Cairo (Say) volgen wellicht nog, maar na 5 maanden kan ik wel zeggen dat dit album staat als een huis.

En er zijn nog een paar gebruikers die wel heel positief zijn maar nog geen punten hebben gegeven. Dit album kan dus nog stijgen in de beoordeling

Een mooi album, maar ook wel erg braaf en veilig. Abraham heeft een prachtige touch op zijn gitaar, en ik ben geheel bereid om me op de romantische insteek van de muziek mee te laten voeren, maar net als mijn voorganger vind ik de zangpartijen veel te mat, en hoewel de gitaarsolo's goed in elkaar zitten (en dus uitstekend klinken) vervoeren ze me ook nergens, zodat bijvoorbeeld de veelbelovende coda van het verder matige Harbour lights net niet van de grond loskomt. Het titelnummer stijgt boven de rest uit, hoewel met het bezwaar dat ik dezelfde zangmelodie wel erg vaak hoor terugkomen, en in bijna 25 minuten zou je toch wat meer melodische variatie moeten kunnen brengen, maar de afsluitende gitaarsolo maakt veel goed. Ook The unknown gaat op het einde van het album mooi los met een paar Dream Theater-achtige passages (vanaf 3:45 en 7:30), maar de drie kortere nummers daartussenin vind ik tamelijk nietszeggend, met de melige ballade Say your name aloud als dieptepunt. Als geheel naar mijn smaak te weinig avontuurlijk en spannend, hoewel dat titelnummer toch wel bijzonder mooi blijft.