De La Soul - And the Anonymous Nobody (2016)

Interessant album en dat op zich is al straf. Ik zag ze laatst op Genk-on-Stage en ik, als hip hopfan, vond ze wel oké maar niet meer dan dat. Old school hiphoppers: een DJ die de menigte wat opfokt, de MC's die gewoon over de beats spitten en zich amuseren. Het publiek krijgen ze wel mee door hun hits maar de honger en energie om er iets memorabel van te maken ontbreekt (zeker voor het neutrale publiek). Typhoon maakte een dag later een veel betere, scherpere indruk (om nog maar te zwijgen over de muzikale begeleiding) en kreeg het, nochtans kritische, publiek na een inloopperiode mee. Niet alleen de heads maar ook de neutrale muziekliefhebbers. Daar staat tegen over dat een andere legende, KRS One, het velen malen slechter deed. Die vond dat zijn naam en zijn aanwezigheid zouden moeten volstaan en was zichtbaar kwaad dat hij het publiek niet mee kreeg. Wij als heads genoten wel van legendarische tracks als the MC en MC's act like they dont know maar ook bij ons ging het niet helemaal los...

Nee, geef mij dan maar het licht uitgebluste maar entertainende en vriendelijke De La. Maar een nieuw album? Pain klonk wel leuk, met een vanouds smoothe Snoop, een old school beat, een catchy refrein en leuke bars van De La Soul. Leuk om nog eens te horen maar een heel retro-album leek me van weinig toegevoegde waarde. Het mooie aan dit album is dat het heel wat verder gaat dan een retroplaat. Begrijp me niet verkeerd, de jazzy hip hop is aanwezig en ook hun muzikale uitstapjes klinken niet heel erg vernieuwend maar het album klopt wel. De luisteraar krijgt een heel volwassen De La te horen dat een soort overview geeft van hun kunnen: van hun traditionele sound over het wat meer commerciële tot zelfs het experimentele toe. Bovenal klinken de heren van De La ook nog eens verrassend scherp waardoor het een heel aangenaam album is geworden. Geen baanbrekend stukje muziek en niet iets dat je binnen 10 jaar nog eens opgooit maar wel een plaatje dat ik in de tweede helft van dit kalenderjaar nog regelmatig ga draaien en van ga genieten. Het enige échte minpunt zou je de speelduur kunnen noemen. Daar had best een kwartier uit gesnoeid mogen worden.

Slotsom: aangenaam verrast. Ik wacht nog even met een score maar neig voorlopig naar een ruime 3.5 of zelfs een nipte 4 en dat had ik écht niet verwacht van deze veteranen. Chapeau!

Halfje erbij, hoe vaker ik em hoor hoe meer het klinkt als een complex maar prachtig concept-album over the fall and rise of De La Soul

Deze wordt steeds beter en beter.
Plug one, Two & Three kunnen nog steeds flowen als een malle maar laten op de rustige nummers ook mooie open ruimtes voor de bij momenten prachtige instrumentaties.

Nummers 2 tot 5 zitten er in ieder geval recht op maar ik vind niet dat het plaatje nadien inzakt.
Ook de samenwerkingen met Justin Hawkins & David Byrne kan ik goed verteren
in tegenstelling tot andere users. Greyhounds met Usher en Trainwreck hebben beide echt goede productie.

Ik had hier eigenlijk niet veel van verwacht maar deze zomer op Couleur Cafe (stadsfestival in Brussel)
klonken de stukjes die ze lieten horen best wel lekker.

Aangenaam verrast door deze And the Anonymous Nobody. 4* tot nu maar het hiphopalbum van 2016 gaat dit toch niet worden voor mij, daarvoor is de nieuwe van hun Native Tonguebroeders A Tribe Called Quest te goed

Het was even wennen maar ik moet zeggen ik vind hem nu wel erg goed.
4*

Geweldige cover, om mee te beginnen. Vind het artwork wat buiten de boot vallen als je de rest van het oeuvre van De La Soul bekijkt, maar vernieuwend is het zeker. De intro neemt naar mijn smaak een beetje teveel tijd in beslag, maar rond de eerste minuut van "Royalty Capes" kunnen we beginnen. Dat gebeurt op dit album vaker, dat de raps naar mijn idee te lang op zich laten wachten. Deze track heeft wel meteen een beat die mijn waardering kan wegdragen, vooral die bombastische trompetten vind ik geweldig. "Pain" met Snoop Dogg behoort tot de betere tracks, met een sample van Parliament, die Snoop niet vreemd in de oren moet hebben geklonken. Verder: "Memory Of... (US)", met die heerlijk idyllische beat. "Lord Intended" heeft de rauwheid die tot zover op het album ontbrak. "Greyhounds" is een prima track om met gesloten ogen op weg te dobberen. Leuk detail vind ik de klikkende hakjes in de track "Sexy Bitch". "Drawn" komt ook weer te traag op gang (of eigenlijk: de track als geheel is te lang, gelet op wat erin zit), maar de contrabas maakt het goed. "Nosed Up" heeft een heerlijk vettige beat voor als je over een flinke sub beschikt. "Here In After" is geweldig opgebouwd en voor het eerst op deze plaat vind ik de aanloop van (wederom) bijna een minuut niet ergerlijk. "Exodus" is een prima einde van deze plaat, de muziek ebt langzaam weg...

Al met al een zeer fraaie plaat met relevante featurings, veel afwisseling, fijne raps en relaxte beats. Doordat het tempo eruit is door skits en te lange intro's toch een half puntje eraf.

Na bijna 10 jaar een nieuwe single:

The Package

Op zich is het net zo speels als die van die gele en die omgevallen bloempot. Leuke hoes idd.

Op dit album zijn nummers 3 en 5 iig sterke nummers; 'vrij klassieke' hiphop maar tegelijkertijd ook weer in het (toenmalige) heden staand. Mooi geproduceerd. Beiden klinken prettig zwoel, en zeker het nummer met Estelle springt eruit.