De La Soul - And the Anonymous Nobody (2016)

Geen enkele reviewer van dit album zal zich kunnen verstoppen in objectiviteit. Iedereen zal kleur moeten bekennen en ik zeg het maar meteen, de eerlijkheid gebied me te zeggen dat de nummers waar bleekneuzen op meespelen mij het meest raken. Is De La Soul dan alleen goed als er bleekneuzen meespelen? Natuurlijk niet, dat wordt door een ieders individuele smaak bepaald ongeacht je achtergrond.

Ik had verwacht dat het moeilijk zou zijn om een review te schrijven als ik überhaupt dat zou kunnen (of moeten). Waarschijnlijk zou ik alleen kunnen zeggen, "het is een aardig leuk album" (als het dat was). En bij de eerste beluistering van de eerste paar nummers dacht ik dat dit inderdaad ook die kant op zou gaan. Ik ben geen echte Hip Hop fan maar ik ken De La Soul's begin en ik weet dat het eerste album geroemd wordt dat het in Rolling Stone's Top 500 albums of alltime lijst staande mag houden met de rest van het beste van de moderne muziek. Maar het is gewoon een goed album, en daar waar Britney Spears 2016 Glory onterecht als volwassen wordt aangemerkt is dit album dat wel. Dit is een volwassen album van een band die weet wat er van hun verwacht wordt, op basis van hun bejubelde begin, en daar feitelijk de draak mee steken.

Maar ze hebben ook een beetje kunnen leunen op dat verleden want ik denk dat meer dan genoeg artiesten de telefoon oppakken als ze uitgenodigd worden, zie de gastenlijst bij de nummers. Dat zal niet voor elke Hip Hop act gelden. Een voordeel van iets wat eigenlijk een last is. Ze hebben je op je best gezien en vanaf nu is het alleen nog maar bergafwaarts, De La Soul is dead (or at least dying).

Mijn interesse voor Hip Hop was nooit groot en afgezien van een paar albums uit 1988-1992 nooit veel meer naar geluisterd. Toen was alles baanbrekend en vernieuwd althans zo leek dat. Maar Cross-Over zou dat eigenlijk beter passen dat Hip Hop. Daar werden meer spannendere dingen gedaan dan in Hip Hop dat eigenlijk vooral nieuw was voor een / ons bleekneuzen publiek. Lang leve Vanilla Ice

Maar op dit moment zeg ik: De La Soul, is not dead! Als je via crowdfunding een album kan maken dan heb je een vrijheid die je niet kunt krijgen via een budget van een label. Die willen wat terug en meer, ze willen invloed. Hier hebben ze alle vrijheid en dat kan goed fout gaan. Resulteren in een egotripperij van iets wat alleen de band leuk vind maar waar de honden geen brood van lusten, laat staan dat er een publiek is die dit wil kopen. En dat is precies wat ze gedaan hebben maar met zelfhumor en met lak aan wat iedereen verwacht ook als er veel bekende Hip Hop ingrediënten voorbij komen. Om Prince te parafraseren "De La Soul is busy doing nothing but different than the day before" Dit is anders. Het is geen moderne versie van het eerste album, het is een album van nu met ingrediënten en gasten van nu (én toen).

Als over 25 het stof is neergedaald op alle graven van De La Soul en men terugkijkt zal men de eerste albums nog steeds aanhalen als iets bijzonders maar zal dit album worden aangehaald als daar waar De La Soul weer tot leven kwam. Een Cross-Over album dat (bijna) niets te maken heeft met Cross-Over. Bijna niets, want Justin mocht wel wat bijdragen aan de rollercoaster Lord Intended en verder met Damon in Here in After. Maar het is wel een soort Cross-Over, met invloeden uit de Electro, Wereld en Indie/rock, niet per se vertrouwde stromingen in Hip Hop land. Is het ego-tripperij voor een selectieve groep? Wie weet, Dave heeft gekregen wat hij verdiende en de rest van de wereld ook. Here in After (woordspelling op Afterhere oftewel de dood? of From here on till forever?) Ze leveren een prima album af die velen zullen vermaken mits je niet te puristisch ingesteld bent. Want een recht toe recht an Hip Hop album is het zeker niet ook al wordt je in de eerste nummers wel verlokt om te denken dat dit het is. Wordt de luisteraar bewust op het verkeerde been gezet?

Bij nummers als Drawn kan je afvragen wat dit met Hip Hop te maken heeft, het is zinloos. Hip Hop is dead, long live life!

...en uh... "het is een aardig leuk album"

Twaalf (!) jaar na hun laatste album is De La Soul terug en wel gelijk met een dubbel LP. En ondanks het grote aantal diverse gasten heeft het de echte relaxte De La Soul sound, maar ook dooor al die verschillende gasten meer dan voldoende afwisseling. Het leidt tot meer klassieke lekkere rapsongs als Pain, met Snoop & Memory Of ... (US), met Pete Rock, tot aan een nummer met een lange waanzinnige gitaarsolo: Lord Intended met Justin Hawkins. Daarna staat trouwens weer een uitstekende samenwerking met David Byrne van the Talking Heads, Snoopies is ook eigenzinnig fijn. Verderop valt op Here In After de gastrol van Damon Albarn op: ook dat pakt niet verkeerd uit. Daarvoor staan ook nog prettige songs als Sexy Bitch & Trainwreck. Kortom: een moderne afwisselende hiphop plaat met trouwens ook nog een dijk van een productie. Het klinkt als een klok vanaf mijn platenspeler. Bedankt heren!

Geweldige cover, om mee te beginnen. Vind het artwork wat buiten de boot vallen als je de rest van het oeuvre van De La Soul bekijkt, maar vernieuwend is het zeker. De intro neemt naar mijn smaak een beetje teveel tijd in beslag, maar rond de eerste minuut van "Royalty Capes" kunnen we beginnen. Dat gebeurt op dit album vaker, dat de raps naar mijn idee te lang op zich laten wachten. Deze track heeft wel meteen een beat die mijn waardering kan wegdragen, vooral die bombastische trompetten vind ik geweldig. "Pain" met Snoop Dogg behoort tot de betere tracks, met een sample van Parliament, die Snoop niet vreemd in de oren moet hebben geklonken. Verder: "Memory Of... (US)", met die heerlijk idyllische beat. "Lord Intended" heeft de rauwheid die tot zover op het album ontbrak. "Greyhounds" is een prima track om met gesloten ogen op weg te dobberen. Leuk detail vind ik de klikkende hakjes in de track "Sexy Bitch". "Drawn" komt ook weer te traag op gang (of eigenlijk: de track als geheel is te lang, gelet op wat erin zit), maar de contrabas maakt het goed. "Nosed Up" heeft een heerlijk vettige beat voor als je over een flinke sub beschikt. "Here In After" is geweldig opgebouwd en voor het eerst op deze plaat vind ik de aanloop van (wederom) bijna een minuut niet ergerlijk. "Exodus" is een prima einde van deze plaat, de muziek ebt langzaam weg...

Al met al een zeer fraaie plaat met relevante featurings, veel afwisseling, fijne raps en relaxte beats. Doordat het tempo eruit is door skits en te lange intro's toch een half puntje eraf.