Osibisa - Woyaya (1971)

Osibisa werd indertijd beschouwd als de Afrikaanse versie van Santana. Ik had de LP nooit beluisterd, maar heb nu net de cd-versie (van 2004, in één pakketje met het eerste album) gekocht in Londen, en vandaag voor de eerste keer een paar maal beluisterd. Viel toch wat tegen. De vroege Santana-albums zijn in elk geval duidelijk een categorie beter, maar misschien kan "Woyaya" nog wat groeien, na meerdere luistersessies. Feit is in elk geval: Osibisa is anno 2007 een totaal vergeten groep. Bewijs: ik ben de eerste die over dit album iets schrijft.

Leuk bewijs

Heerlijk opgewekte, afrikaanse popmuziek. Doet inderdaad ietwat denken aan Santana. Niet de meest diepgravende muziek, maar het album doet het zo nu het dan wel goed tijdens het studeren.

Recensie geschreven voor "Afrikaans album van de week" topic

Het album opent magistraal met “Beautiful Seven”, een waterval van kleurrijke en swingende sounds. Een mooi mengelmoes van samples van onweer/regen, de voor West-Afrika zo karakteristieken drumritmes en het betere fluitwerk. De hantering van de overduidelijk Westerse jazz-rock invloeden gaan hand in hand met de meer traditionele Ghanese instrumentatie en percussie. Tijdens de speelduur kent de openingstrack slimme focus-shifts naar verschillende instrumenten. Zo zijn er kortstondig fluit, jazz-piano en drumsolo’s hoorbaar, totdat het geheel samengebracht wordt in een vlammende climax.
“Y Sharp” laat de Ghanese invloeden wat meer achterwege en omarmd de westerse Blues Rock. De blazers geven het geheel een zeer optimistische vibe, zeker als richting het einde flink gejamd met jankende gitaren. Het is zeker een artiestengroep die de instrumenten tot in de puntjes beheerst.
“Spirits Up Above” begint als een slow-jam, begeleidt door meeslepende blazers en een soulvol koor. Het lukt Osibisa niet om te lang weg te dromen, want het tempo wordt al snel opgeschroefd en bijgestaan door melodieus maar snijdend gitaarspel waar Latin Rockers trots op zouden zijn.
Als één track de Ghanese roots van de band verklapt is het wel “Survival”, waar geopend wordt met karakteristieke percussie en vocale melodieën, waarmee de luisteraar zich even in de Ghanese rimboe kan wanen. Niet te lang, want de basslijn op het tweede deel van de track sleurt je weer terug richting het Westen.
“Move on” vertrouwd ook zwaar op jazz-rock aspecten, al vind ik dit nummer net even iets minder origineel dan zijn voorgangers. De solo’s zijn er zeker om van te genieten, maar de opbouw van het liedje is iets minder sterk.
Enigszins bang da thet album nu zijn momentum verlies, zorgen de uitnodigende fluittonen en energieke vocale melodieën er gelukkig wel voor dat je het volgende nummer “Rabiatu” ingetrokken wordt. Wederom een bewonderenswaardige opbouw, met een bombastische climax van trompetten en bassloopjes.
“Woyaya” eindigt helemaal op een positieve noot met een misschien wat te zoetsappig maar aanstekend refrein en net zulke zoete keyboard solo’s. Minder imposant en aangrijpend dan het merendeel van het album, maar laat wel zien dat deze band over een gevarieerd bereik beschikt.

Concluderend is dit album een prachtige samensmelting van Westerse Jazz/Blues rock en traditionele Ghanese percussie en chants. Een vooruitstrevend en levenslustig verzameling van liedjes. Bijna alle tracks kennen een magistrale opbouw met individuele aandacht voor de verschillende aspecten en invloeden die de band omarmd heeft. Een band met zeer bekwame artiesten waar het plezier van afdruipt!

4*

Favoriete nummers: Beautiful Seven, Rabiatu, Spirits Up Above

Vrij frustrerend als je zorgvuldig getypte stukje verdwijnt tijdens het plaatsten.
Heel In het kort kwam het er op neer dat ik het een leuke keuze vind met 2 toppers waarin veel gebeurt: Beautiful Seven (die fluit, baslijn en percussie!) en Rabiatu.
Het eerste nummer is gelijk het hoogtepunt en heeft een geweldige opbouw. Ik begrijp de Santana associatie als het tempo verandert en het orgel er in komt. Bij Rabiatu zijn vooral de ritmes die me pakken. Zoals Y Sharp een fijne saxofoon bevat. De vocalen op Move On hadden van mij niet gehoeven.
De prachtige hoes is het meenemen al meer dan waard, mocht ik 'm ooit tegenkomen. Net als hun Osibirock album.

Fijn plaatje!

Grappig hoe het heerlijke Beautiful Seven me doet afdwalen naar zowel The Low Spark of High Heeled Boys (1971) van Traffic, als Dread Lion (Super Ape, 1976) van The Upsetters.

Osibisa, ik kende de band van de hit 'the coffee song'. in 1976 stond deze plaat 7 weken in de top 40, hoogste plaats nummer 12. Ik was toen een jaar of 16 en mijn muzieksmaalk begon zich uit te breiden. Een opvallende Afrikaanse plaat in die tijd. Later niet veel meer van ze gehoord, maar ook de platen voor deze hit zijn langs me heen gegaan.
Dit album kon ik tweedehands aanschaffen, het tweede album van de Ghanese band 'Osibisia'. Het eerste album was zeer goed ontvangen en nog in het zelfde jaar bracht men de opvolger uit. Opnieuw met producer Tony Visconti en een prachtige hoes met een vliegende olifant van James Dean. De plaat moet in het verlengde van het debuut liggen, maar sommigen noemen dit album wat volwassener. "Woyaya' betekent iets zoals 'wij zijn onderweg/op pad".
Osibisa maakte met de eerste platen een unieke mix van Afrikaanse jazz, Santana achtige latin, funk, gecombineerde met psychedelica en prog. Dat maakte de groep uniek. ProgArchives waardeert dit album met 4,06/5 en de recensies zijn daar allen lovend.

De plaat begint met 'Beautiful Seven' , het nummer ontwikkelt zich met prachtige fluiten en langzame Afrikaanse gezangen, voordat het geleidelijk aan snelheid wint door de aanstekelijke conga-ritmes. Het deed me denken aan de 'Just a poke' van Sweet Smoke. Daarna volgt "Y Sharp" met helse ritmes, Fender Rhodes en geweldige gitaren. "Spirits Up Above" (een cover van Holland Rasshaan Kirk) begint met een langzame intro met goddelijke aanroepingen en ontwikkelt zich al snel tot een waanzinnige en vluchtige snelle groove. Heel kant A heeft best wel een flink prog gehalte. Kant 2 begint wel echt Afrikaans met "Survival" daar gaan deze mannen echt los met hun Afrikaanse invloeden, dat verandert prima jazzrock met gezang en een sublieme blazerssectie die duidelijk heel belangrijk is waaronder een door Coltrane beïnvloede saxofoonsolo. Het plezier hoor je er aan af, op de binnnenhoes staat ook duidelijk 'Be Happy'.
"Move On" zweeft tussen Santana en Afrikaanse jazz in. "Rabiatu" is wederom een ​​fantastisch moment waarop de fluit de snelle ritmes en geweldige gezangen domineert, onderbroken door een percussieve break wanneer fluitjes dat overnemen. Dan 'Woyaya' , dit funky nummer werd duidelijk een publieksfavoriet, maar wel minder dan de rest van het album. Het is gecovered door The Fifth Dimension, Art Garfunkel (op zijn eerste solo plaat Angel Clair, nooit geweten dat dit van Osibisa was) en Russ Abott.
Een mooi album uit de begin jaren 70, toen Osibisa nog niet te commercieel was. Mooi al die invloeden die de groep tot één geheel smeedt.

Roger Dean

Ik kende ze in eerste instantie ook voornamelijk van The Coffee song en later Pata Pata, dat in Nederland ook nog ee hitje was. Ik had toen geen idee dat dat allebei covers waren. Van Pata Pata had ik al vrij snel het origineel achterhaald: dat was van Miriam Makeba, misschien de allereerste puur Afrikaanse hit in de westerse wereld.
Zoals Osibisa misschien wel de eerste popgroep was van het Afrikaanse continent die door een groot publiek werd omarmd. Al verhuisden ze rond deze tijd al naar Engeland, dacht ik begrepen te hebben. Vandaar waarschijnlijk ook de connectie met producer Tony Visconti en 'visual artist' Roger Dean, die de hoezen van de eerste 2 albumsn vervaardigde. Ik denk dat dat hen in commercieel opzicht ook wel geholpen zal hebben, die hoezen waren natuurlijk wel blikvangers. Ik heb die albums alleen op CD, maar een origineel vinyl-exemplaar in goede staat staat nog steeds op mijn wensenlijstje.

Van de oorsprong van The coffee song had ik tot voor kort geen idee. Ik vond het vroeger als tiener wel raar dat een groep uit Ghana zong over de koffie uit Brazilië. Ik kwam er pas vorig jaar achter dat dat nummer een lange voorgeschiedenis kent en onder meer bekend is geworden in de versie van...Frank Sinatra!

Van The Coffee song - ik kocht ooit het singletje - vond ik vooral de B-kant intrigerend. Het nummer heette Sunset: een lange instrumentale jam van wel zes minuten, die werd ingeleid door woorden die leken te zijn ingegeven door letterlijke zonaanbidders. Het nummer stond - zo ontdekte ik later - op geen enkel album (ik vond het lateer als bonustrack terug op deze compilatie), maar het zette me wel op het spoor naar eerdere albums van de band, die minder song- en hitgericht waren dan het latere werk. De eerste twee blijven hun beste platen naar mijn idee, hoewel er ook op latere albums uit de jaren zeventig nog voldoende te genieten valt.