menu

Osibisa - Woyaya (1971)

mijn stem
3,62 (17)
17 stemmen

Ghana
Pop / Wereld
Label: Decca

  1. Beautiful Seven (6:45)
  2. Y Sharp (6:21)
  3. Spirits Up Above (7:18)
  4. Survival (6:19)
  5. Move On (4:34)
  6. Rabiatu (5:07)
  7. Woyaya (4:27)
totale tijdsduur: 40:51
zoeken in:
3,0
Osibisa werd indertijd beschouwd als de Afrikaanse versie van Santana. Ik had de LP nooit beluisterd, maar heb nu net de cd-versie (van 2004, in één pakketje met het eerste album) gekocht in Londen, en vandaag voor de eerste keer een paar maal beluisterd. Viel toch wat tegen. De vroege Santana-albums zijn in elk geval duidelijk een categorie beter, maar misschien kan "Woyaya" nog wat groeien, na meerdere luistersessies. Feit is in elk geval: Osibisa is anno 2007 een totaal vergeten groep. Bewijs: ik ben de eerste die over dit album iets schrijft.

avatar van muziekhater
3,0
Leuk bewijs

Misterfool
Heerlijk opgewekte, afrikaanse popmuziek. Doet inderdaad ietwat denken aan Santana. Niet de meest diepgravende muziek, maar het album doet het zo nu het dan wel goed tijdens het studeren.

avatar van aerobag
4,0
Recensie geschreven voor "Afrikaans album van de week" topic

Het album opent magistraal met “Beautiful Seven”, een waterval van kleurrijke en swingende sounds. Een mooi mengelmoes van samples van onweer/regen, de voor West-Afrika zo karakteristieken drumritmes en het betere fluitwerk. De hantering van de overduidelijk Westerse jazz-rock invloeden gaan hand in hand met de meer traditionele Ghanese instrumentatie en percussie. Tijdens de speelduur kent de openingstrack slimme focus-shifts naar verschillende instrumenten. Zo zijn er kortstondig fluit, jazz-piano en drumsolo’s hoorbaar, totdat het geheel samengebracht wordt in een vlammende climax.
“Y Sharp” laat de Ghanese invloeden wat meer achterwege en omarmd de westerse Blues Rock. De blazers geven het geheel een zeer optimistische vibe, zeker als richting het einde flink gejamd met jankende gitaren. Het is zeker een artiestengroep die de instrumenten tot in de puntjes beheerst.
“Spirits Up Above” begint als een slow-jam, begeleidt door meeslepende blazers en een soulvol koor. Het lukt Osibisa niet om te lang weg te dromen, want het tempo wordt al snel opgeschroefd en bijgestaan door melodieus maar snijdend gitaarspel waar Latin Rockers trots op zouden zijn.
Als één track de Ghanese roots van de band verklapt is het wel “Survival”, waar geopend wordt met karakteristieke percussie en vocale melodieën, waarmee de luisteraar zich even in de Ghanese rimboe kan wanen. Niet te lang, want de basslijn op het tweede deel van de track sleurt je weer terug richting het Westen.
“Move on” vertrouwd ook zwaar op jazz-rock aspecten, al vind ik dit nummer net even iets minder origineel dan zijn voorgangers. De solo’s zijn er zeker om van te genieten, maar de opbouw van het liedje is iets minder sterk.
Enigszins bang da thet album nu zijn momentum verlies, zorgen de uitnodigende fluittonen en energieke vocale melodieën er gelukkig wel voor dat je het volgende nummer “Rabiatu” ingetrokken wordt. Wederom een bewonderenswaardige opbouw, met een bombastische climax van trompetten en bassloopjes.
“Woyaya” eindigt helemaal op een positieve noot met een misschien wat te zoetsappig maar aanstekend refrein en net zulke zoete keyboard solo’s. Minder imposant en aangrijpend dan het merendeel van het album, maar laat wel zien dat deze band over een gevarieerd bereik beschikt.

Concluderend is dit album een prachtige samensmelting van Westerse Jazz/Blues rock en traditionele Ghanese percussie en chants. Een vooruitstrevend en levenslustig verzameling van liedjes. Bijna alle tracks kennen een magistrale opbouw met individuele aandacht voor de verschillende aspecten en invloeden die de band omarmd heeft. Een band met zeer bekwame artiesten waar het plezier van afdruipt!

4*

Favoriete nummers: Beautiful Seven, Rabiatu, Spirits Up Above

avatar van Minneapolis
3,5
Vrij frustrerend als je zorgvuldig getypte stukje verdwijnt tijdens het plaatsten.
Heel In het kort kwam het er op neer dat ik het een leuke keuze vind met 2 toppers waarin veel gebeurt: Beautiful Seven (die fluit, baslijn en percussie!) en Rabiatu.
Het eerste nummer is gelijk het hoogtepunt en heeft een geweldige opbouw. Ik begrijp de Santana associatie als het tempo verandert en het orgel er in komt. Bij Rabiatu zijn vooral de ritmes die me pakken. Zoals Y Sharp een fijne saxofoon bevat. De vocalen op Move On hadden van mij niet gehoeven.
De prachtige hoes is het meenemen al meer dan waard, mocht ik 'm ooit tegenkomen. Net als hun Osibirock album.

Gast
geplaatst: vandaag om 04:50 uur

geplaatst: vandaag om 04:50 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.