The Avalanches - Wildflower (2016)

Aan het begin van dit millennium bracht een Australisch zootje ongeregeld genaamd The Avalanches het elektronica-album Since I Left You uit. De plaat bestond volledig uit samples uit alle mogelijke hoekjes en gaatjes van het muzikale spectrum, van de meest obscure Taiwanese folk tot Madonna’s Holiday, overgoten met vocals uit oude r&b-platen en vaak hilarische (maar altijd als een handschoen passende) spoken word-fragmenten. Het was een knotsgek meesterwerkje dat overliep van de creativiteit: de ultieme anything goes-plaat. En nu, zestien jaar later, krijgt dat album dan eindelijk een vervolg. Was dit nu echt nodig? Nou nee, dat een van de uniekste platen ooit nooit een opvolger heeft gekend, was eigenlijk best wel passend (misschien is het net daarom één van de uniekste albums ooit gebleven). Maar goed, nu is ie er dan toch en is er geen weg meer terug. Maar waarom zouden we dat willen? Wildflower is namelijk net zo fris en magisch als diens legendarische voorvader.

Dat ook Wildflower wel eens iets speciaals kon worden, kon je al vermoeden toen eerste single Frankie Sinatra verscheen. The Avalanches hadden van geen perfectere comebacksingle kunnen dromen. Hier kwamen ze na bijna zestien jaar windstilte opeens af met een nummer dat 1. de wereld liet horen dat de speelse, catchy ziel van de groep nog niet verloren is gegaan (een stokoud calpyso-nummer vermengen met een moderne beat en eindigen met een stukje The Sound Of Music, hell yes!), dat 2. hun oor voor wat hun beoogde doelpubliek graag wil horen het nog uitstekend doet (die exotische vibe komt vaker terug tegenwoordig) en dat 3. de tijd ook niet helemaal is blijven stilstaan in de belevingswereld van The Avalanches, de hiphopinvloeden lagen er met dank aan Danny Brown en MF Doom plots een heel stuk dikker op. Gelukkig hebben de lawinejongens die lijn over zo’n beetje het hele album kunnen doortrekken.

Naast de aanwezigheid van hiphopinvloeden en gastartiesten (die overigens niet allemaal rappen, al drukken zij wel opvallender hun stempel op het geheel) is er eigenlijk niet eens zo veel veranderd. Ook Wildflower is gewoon ontzettend creatief, inventief en vrolijk en oef, Frankie Sinatra is bij lange na niet het enige hoogtepunt. Because I’m Me is zo hoopvol en levenslustig dat het gewoon schattig wordt, in The Noisy Eater zitten intermezzo’s van een kinderkoor dat Come Together van The Beatles zingt (!), en Sunshine is een gelukzalige zondagochtend op een dag zonder wolken. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Tot slot toch nog een kleine disclaimer. Hoewel Since I Left You nog iets grilliger was, kan ook deze plaat soms wat hoekig en bruusk aanvoelen in het begin. Nummers lijken soms te eindigen nog voor ze goed en wel begonnen zijn, en soms wordt er abrupt van richting veranderd daar waar andere groepen juist naar een climax zouden toewerken. Het is de aard van het beestje The Avalanches. Dit is meer een achtbaan dan een uitgekiende, perfect passende puzzel. Uiteindelijk is die grilligheid meer een verrijking voor de plaat dan een last.

Wildflower is een collectie liedjes dat alle goede, mooie emoties en ervaringen van een lange warme zomer in zich heeft opgeslagen om die het hele jaar lang ter beschikking van de luisteraar te stellen. Zonder twijfel een van de allerbeste comebackplaten van de laatste jaren, misschien zelfs van de laatste decennia.

(Dit bericht komt van mijn muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!)