The Avalanches - Wildflower (2016)

Heerlijke voorbode Frankie Sinatra laat bekende volle en toch speelse/luchtige mix horen. Wat heb ik hier zin in!

Laat de zomer maar komen! Als het net zo speels- luchtig klinkt als ' Since I left you' dan is het hippe tuinmuziekje al gevonden voor als de zon ondergaat.

Benieuwd naar de plaat in zijn geheel.

Hoooollyyy Shiiiiiiiittt. Het is eindelijk zo ver.
Al liggen mijn verwachtingen niet zo hoog. Maar ben super benieuwd!
De single klinkt heel goed inderdaad.
Maar het geheel is meer dan de som der delen bij deze gasten.
Want Since i left you is daarin het meester voorbeeld.

Colours
Klinkt goed!

Eindelijk!

Ik was ook wat huiverig voor te hoge verwachtingen, maar vind de tracks die ik heb gehoord wel erg fijn.

Subways nu ook te beluisteren.
De derde geweldige track! Kan echt niet wachten op de release.

Voor mij nu al het zomeralbum van het jaar!

Hele hele hele fijne opvolger waar we veel te lang op hebben moeten wachten.

Misschien toch maar eens checken. Dat optreden op Primavera was toch wel errug lekker. Bovendien zijn de gastartiesten behoorlijk verrassend te noemen. Jonathan Donahue van Mercury Rev, Silver Jews frontman David Berman en - nota bene - Jennifer freakin' Herrema van Royal Trux. De jongens kennen hun underground 80's en 90's klassiekers. Voeg daaraan nog eens Danny Brown toe als één van de meest toffe hiphopnamen van deze tijd en je moet toch wel een stoere zomerplaat af kunnen leveren. Ik ben benieuwd!

Heerlijke plaat.

2.5* voor een handvolle leuke nummers zoals "Because I’m Me" of "Frankie Sinatra" maar de meerderheid is nogal slaapverwekkend. Waarom zijn veel vocals trouwens zo stil gemixt (bv. Livin' Underwater)? Had wat meer schwung kunnen brengen in veel van de nummers in de tweede helft vh album.

Die Come Together childrenchoir-sample in The Noisy Eater, erg lekker.

Het is weer een heerlijk allegaartje van verschillende muziekstijlen en samples, al voert hip-hop deze keer de boventoon. The Guardian verwoordde het toepasselijk: "A pastoral, wistful brand of psychedelia holds sway throughout this absorbing record – even though Wildflower is, to all extents and purposes, a retro hip-hop album about smoking weed." Uitschieters zijn tracks zoals Frankie Sinatra, Subways, The Noisy Eater, Kaleidoscopic Lovers en de afsluiter Saturday Night Inside Out.

Vind het toch een stukje minder dan het debuut. Natuurlijk, ze herhalen het trucje/de formule en de verrassing is er nu af, maar het geheel is veel minder gelaagd en divers. Het lijkt zelfs een beetje onaf, onuitgewerkt, alsof ze onder druk de plaat maar eindelijk uitgebracht hebben. Is met de helft van de band ook de helft van de inspiratie verdwenen?

Waarschijnlijk officieel de laatste recensie die ik van de Oor gelezen heb. Ik snap niet waarom je een recensent op zo'n album zou zetten die er één niks zinnigs over weet te vertellen en ten tweede al niet eens het debuut snapte of leuk vond. (je doet platen van The Avalanches echt te kort door te zeggen dat het enkel intro's zijn). Lees dan de Pitchfork review maar, die in ieder geval heel veel leukers te vertellen hebben. Gemiddelde van dit topalbum verbaasd me een beetje eigenlijk. Komt ook niet vaak voor dat RateYourMusic's gemiddelde 0,5 hoger ligt dan Musicmeter. Afijn, ik vind die score meer terecht dan deze, de tweede helft van het album heeft wellicht wat meer tijd nodig maar is zeker de moeite waard.

'De enorme stoet aan gastrappers'. Meent die recensent dat 'enorme' nu serieus?

Wat een brevet van onvermogen als je als recensent over 'Since I Left You' zegt: "Oja, SILY is blauweballenmuziek. Overschat album eigenlijk"

Euh, ik vrees dat er nog maar weinig mensen zijn die OOR nog serieus nemen. Zichzelf overschattend blaadje eigenlijk.

Dat van 'bijna elk nummer klinkt als een intro' klinkt eigenlijk wel herkenbaar. Dat vond ik de eerste luisterbeurt namelijk ook, en daarom was ik aanvankelijk licht teleurgesteld. Telkens het plaatje lekker op gang kwam, ging de vaart er weer uit of volgde een bruuske omschakeling. Ik zat waarschijnlijk onbewust met een bepaald idee van hoe het album zich moest ontvouwen in mijn hoofd, dat duidelijk niet bevredigd werd omdat Wildflower dat ook nergens probeert. Net zoals die heer van OOR.

Het verschil is dat ik me daar blijkbaar over heb kunnen zetten. Vanaf de tweede luisterbeurt benaderde ik Wildflower meer als een plaat waar je je in moet laten meetrekken, de doldwaze maalstorm in. Dat werkte veel beter, en nu vind ik dit album elke keer weer een stukje beter worden.

Jammer dus inderdaad dat die OOR-recensent naar de plaat is blijven luisteren zonder de bereidheid een beetje mee te gaan in het concept. Dat moet je toch wel een beetje kunnen als muziekjournalist vind ik Dan nog kan je er een slechte recensie over schrijven als je het niks blijft vinden.

Ik ben elke zomer redelijk verliefd op Since I Left You, vind het heerlijk om met die plaat van begin tot eind mee te reizen. Een nieuwe Avalanches was dan ook iets om naar uit te kijken. Zouden ze nog zoiets moois in elkaar kunnen plakken?

Met de meer losse nummers met vocalisten weet ik het nog niet zo. Bij het horen van de single "Frankie" schrok ik een beetje: wel heel gewoontjes en niet zo gelaagd als ik gehoopt had. Tweede helft van dit album is dan wel weer prachtig, dezelfde psychedelische caleidoscoop van samples uit allerlei werelddelen en tijdperken, de vocals zijn even zoetsappig en sentimenteel als op de legendarische eerste plaat. En daarbij is dit ook een echte zomerplaat met hele vrolijke momenten. Blijf hem nog even luisteren, voorlopig 4*.

Aan het begin van dit millennium bracht een Australisch zootje ongeregeld genaamd The Avalanches het elektronica-album Since I Left You uit. De plaat bestond volledig uit samples uit alle mogelijke hoekjes en gaatjes van het muzikale spectrum, van de meest obscure Taiwanese folk tot Madonna’s Holiday, overgoten met vocals uit oude r&b-platen en vaak hilarische (maar altijd als een handschoen passende) spoken word-fragmenten. Het was een knotsgek meesterwerkje dat overliep van de creativiteit: de ultieme anything goes-plaat. En nu, zestien jaar later, krijgt dat album dan eindelijk een vervolg. Was dit nu echt nodig? Nou nee, dat een van de uniekste platen ooit nooit een opvolger heeft gekend, was eigenlijk best wel passend (misschien is het net daarom één van de uniekste albums ooit gebleven). Maar goed, nu is ie er dan toch en is er geen weg meer terug. Maar waarom zouden we dat willen? Wildflower is namelijk net zo fris en magisch als diens legendarische voorvader.

Dat ook Wildflower wel eens iets speciaals kon worden, kon je al vermoeden toen eerste single Frankie Sinatra verscheen. The Avalanches hadden van geen perfectere comebacksingle kunnen dromen. Hier kwamen ze na bijna zestien jaar windstilte opeens af met een nummer dat 1. de wereld liet horen dat de speelse, catchy ziel van de groep nog niet verloren is gegaan (een stokoud calpyso-nummer vermengen met een moderne beat en eindigen met een stukje The Sound Of Music, hell yes!), dat 2. hun oor voor wat hun beoogde doelpubliek graag wil horen het nog uitstekend doet (die exotische vibe komt vaker terug tegenwoordig) en dat 3. de tijd ook niet helemaal is blijven stilstaan in de belevingswereld van The Avalanches, de hiphopinvloeden lagen er met dank aan Danny Brown en MF Doom plots een heel stuk dikker op. Gelukkig hebben de lawinejongens die lijn over zo’n beetje het hele album kunnen doortrekken.

Naast de aanwezigheid van hiphopinvloeden en gastartiesten (die overigens niet allemaal rappen, al drukken zij wel opvallender hun stempel op het geheel) is er eigenlijk niet eens zo veel veranderd. Ook Wildflower is gewoon ontzettend creatief, inventief en vrolijk en oef, Frankie Sinatra is bij lange na niet het enige hoogtepunt. Because I’m Me is zo hoopvol en levenslustig dat het gewoon schattig wordt, in The Noisy Eater zitten intermezzo’s van een kinderkoor dat Come Together van The Beatles zingt (!), en Sunshine is een gelukzalige zondagochtend op een dag zonder wolken. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Tot slot toch nog een kleine disclaimer. Hoewel Since I Left You nog iets grilliger was, kan ook deze plaat soms wat hoekig en bruusk aanvoelen in het begin. Nummers lijken soms te eindigen nog voor ze goed en wel begonnen zijn, en soms wordt er abrupt van richting veranderd daar waar andere groepen juist naar een climax zouden toewerken. Het is de aard van het beestje The Avalanches. Dit is meer een achtbaan dan een uitgekiende, perfect passende puzzel. Uiteindelijk is die grilligheid meer een verrijking voor de plaat dan een last.

Wildflower is een collectie liedjes dat alle goede, mooie emoties en ervaringen van een lange warme zomer in zich heeft opgeslagen om die het hele jaar lang ter beschikking van de luisteraar te stellen. Zonder twijfel een van de allerbeste comebackplaten van de laatste jaren, misschien zelfs van de laatste decennia.

(Dit bericht komt van mijn muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!)

2x geprobeerd dit album, maar ik ga hem niet nog een keer voor m'n plezier opzetten. Toch redelijk populair hier. Maar zo een geprezen frankie sinatra is toch niet om aan te horen? Eentonig en ontzettend vervelend/zeurderig vocaal.

Ik twijfel oprecht of dit album een grap is.

2x is niet veel. voor een album als dit. zeker t.a.v. je twijfel/conclusie.

maar gezien je kritiek op frankie sinatra moet je het misschien bij 2x laten...

Ik twijfel oprecht of je mening een grap is.

Misschien zijn The Avalanches wel een uit de hand gelopen grap ja. Maar dat hoeft niet te betekenen dat Wildflower (en Since I Left You) geen kwaliteit in zich hebben. Wel integendeel

Te veel geluidscollages en te weinig muziek zou ik zeggen.
en dan hoor ik ook nog Sound of Music. laat maar.

Ze hebben nu ook de BBC Essential Mix gedaan. Genieten!

http://www.bbc.co.uk/programmes/b07pd5sc

Het album begint érg sterk (t.e.m. Colours) maar daarna zwakt m'n aandacht toch wel grotendeels af...