Brad Mehldau Trio - Blues and Ballads (2016)

Jammer dat er zo weinig reacties staan bij de albums van dit Trio. Dit specifieke album op zichzelf is namelijk al meer dan de moeite waard voor jazz liefhebbers

Technisch uitermate vaardig pianist. Heb hem meermalen mogen zien optreden, maar ik vind zijn output nogal wisselend. Zijn eennalaatste Brad Mehldau, Mark Guiliana - Mehliana: Taming the Dragon (2014) vond ik meer om het lijf hebben en uitdagender dan dit album dat voor mij toch vrij bloedeloos is. Voor mij beweegt het op de rand van BPM (bioscooppauzemuziek); het is mij te weinig gedurfd, hoe mooi gespeeld ook, maar daardoor eigenlijk gewoon muziek om non-jazzo's op jazz te trakteren; het is play safe, feel good.

Het schuurt, piept of kraakt nergens. Elders krijgt het album positieve recensies, maar dit is niet mijn ding en dat komt natuurlijk ook omdat ik niet op een aantal echt uitgebeende covers zit te wachten.

Zou ik hedendaagse, jonge muziekvrinden voor jazz willen winnen, zou ik eerder komen met Tord Gustavsen / Simin Tander / Jarle Vespestad - What Was Said (2016), Kamasi Washington - The Epic (2015) of Erik Truffaz Quartet - Doni Doni (2016)