The Saints - (I'm) Stranded (1977)

Alweer zo'n plaat die ik om jeugd sentimentele redenen goed zou moeten vinden, helaas, vind het nu een 0,5 ster waard.

Ik ben blij dat ik vroeger naar fatsoenlijke muziek heb mogen luisteren en dat ik nu niet om de haverklap lage cijfers moet gaan uitdelen. Overigens is mijn muzieksmaak niet echt veranderd aangezien ik vroeger bijna geen muziek luisterde.

Heb ik geen moeite mee hoor
Ik ken de muziek nu eenmaal, vind ik het goed, fijn, vind ik het slecht, jammer dan.

Ik blijf het toch raar vinden dat iemands muzieksmaak zo drastisch kan veranderen. Zal er wel aan liggen dat je ouder bent dan ik, misschien komt het bij mij nog (al denk ik van niet). Enige verschil met vroeger is dat ik me nu voor meer muziekstromingen ben gaan interesseren, jazz en metal bijvoorbeeld.

Ik ben me in de loop der jaren steeds meer gaan interesseren in geimproviseerde jazz, en dat heeft me eigenlijk steeds kritischer gemaakt naar andere muziek toe.

Ik had al zo'n vermoeden. Je stemmen zijn trouwens wel moeilijk te verklaren soms. Check Your Head een 0,5, Kind of Blue een 3,5 en dan Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water een 4 .

Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water spreekt mij heel erg aan, klinkt voor mij als een trein, kan er ook niets aan doen.
Ik vrees dat je soort hiaten bij mij waarschijnlijk in de toekomst nog wel meer gaan zien als eenmaal alles wat ik op cd heb op MM staat.
Kind of Blue, tja, mooie muziek, maar een beetje te tam.
En die Beasty Boys, vind ik gewoon niets, sorry.

Haha, dat soort berichten zullen we hier ook wel vaker tegenkomen, dat iemand eigenlijk helemaal niet kan uitleggen waarom juist iets goed of slecht is. Dat is bij muziek nog veel moeilijker (of zelfs onmogelijk) dan bij films. Kind of Blue wordt trouwens toch wel gezien als de DE jazz plaat, toch?

Een van DE
Maar dwalen we nu niet te ver af bij The Saints

Ik ben een kleuter van 11 jaar en ik kan het mij best voorstellen dat mijn opa dit geen goede cd vindt. Hij is toch zo oud en luistert het liefst naar coole dixieland-muziek., je weet wel met die toeters en die banjo.

Deze cd zal wellicht niet behoren tot de beste uit mijn collectie, maar toch een 3.5 voor deze opname van deze zeer ondergewaardeerde en interessante groep uit Australie.

groots

Ik kende van deze Austrlische band tot nu toe alleen het album All Fools Day uit 1985 dat toch wel radikaal anders klinkt dan dit aussi punk album. Dit Saints' debuut haalt het toch echt niet bij dat uitstekende rock album All Fools Day. De nummers op dit album zijn allemaal een beetje van hetzelfde op een song na dan, het langzame maar zeer mooie 'Messin'with the Kid'. Dit behoort samen met 'Erotic Neurotic' zonder meer tot de beste nummers op dit debuut.

3,0*

de Saints stonden mee aan de wieg van de Australische Indie. Ik vind dit album nog altijd rauw en scherp klinken. Persoonlijk vind ik het zelfs hun beste album.

Zeer sterk album, dat volgens mij naar het einde toe genialer en genialer wordt.
Geniaalste lied: Story of Love

Zowat het eerste, enige en echte Australische punkalbum.
Rammelende en ongelooflijk beklijvende punkrock.
Hoog meezing en airguitargehalte.
De zanger Chris Bailey klinkt nog droger dan een pakje shag wat te lang in de zon heeft gelegen.
Minstens 5 geniale nummers.
Beste is het langzame en slepende Messin' With The Kid. Een echte klassieker wat mij betreft.
Verdere toppers het snelle en behoorlijk rammelende titelnummer.
Het prachtige en met een sterke melodie uitgeruste Story Of Love.
En de twee op een Velvet Underground-achtige manier doorraggende en rammelende Erotic Neurotic en Nights In Venice.
De rest zijn tamelijk simpele punknummers maar wel altijd melodieus.
Het klinkt allemaal heerlijk lowbudget.
Dikke 4 sterren voor deze punkklassieker.
En later werden ze nog steeds beter.
Op vinyl.

De band begon in 1973, bracht in 1976 de single (I'm) stranded/No Time uit, waarna dit album, wat verder bestaat uit demo's, uitgebracht werd. Opvallend is de cover van Elvis' Kissin' Cousins, toch opgenomen voor zijn dood. Het klinkt allemaal niet zo rauw en strak als Bij de Sex Pistols, maar energie bezit dit album in hoge mate.

Het leuke is dat de band nog steeds bestaat en platen uitbrengt, die over het algemeen zeer de moeite waard zijn. Althans zanger Chris Bailey brengt tot op de dag van vandaag platen onder de naam van de Saints uit. De geweldige stem is dus bewaard gebleven. De laatste jaren komt de originele bezetting nog wel eens bij elkaar voor een optreden, waar veel nummers van dit debuut worden gespeeld. Een van die concerten is vastgelegd op: The Saints - Live 2007 (2009).

Nick Cave heeft de nodige tijd en energie in The Saints gestopt.
Ook het duet met Chris Bailey ( Bring It On) is sterk.
Cave is een bewonderaar van deze band.
Bailey vond ik als voorprogramma van Nick Cave wat arrogant over komen, maar hij stond vervolgens bij de hoofdact wel gewoon tussen het publiek, dan wel weer met 2 meisjes te flirten, welke zeker 20 jaar jonger dan hem zijn.
The Saints zijn wel veelzijdig, dan weer een wave album, dan weer punk, maar ook folk en blues hoor je terug.

Ik dacht dat ze 20 jaar jonger dan hij waren.

Maar moet je daarvoor het hele bericht quoten?
Beetje onnodig.



Ik dacht dat ze 20 jaar jonger dan hij waren.

Zo kan het dus ook.

Zwaar onderschatte punkklassieker. Het is in ieder geval punk zoals ik het graag hoor: pure rock 'n' roll in z'n meest rauwe, opzwepende en lawaaiige vorm. Plus dat de songs van dit album van The Saints ook gewoon heel goed zijn en Bailey een prachtige rauwe stem heeft en z'n teksten zoals het hoort min of meer in de microfoon spuugt. The Saints gaan door waar Iggy & The Stooges waren gebleven. En voor wat het waard is:

Vooral een nummer als 'Messin' With The Kid' maakt het album zeer de moeite waard.
Met de overige nummers is ook niks mis. Integendeel. Melodische Punk.

Op nummer 51 (gedeeld) in de OOR jaarlijst 1977 dankzij Peter van Bruggen (met 6 punten)

Bij mij begonnen the Saints destijds met Eternally Yours,het tweede album van de groep uit Brisbane,Queensland Australië,dat ik ergens begin tachtiger jaren moet hebben opgepikt.Kan me ook nog voor de geest halen dat een paar jaar later Temple of the lord vrij vaak gedraaid werd in het plaatselijke jongerencentrum/concertzaaltje.En dat was weer een single van hun toen alweer zevende album All Fools Day,waar ze wat betreft sound inmiddels ergens waren beland tussen mainstream en alternatieve gitaarrock.
Niets van dat alles op hun debuut uit 1977 (I'm) Stranded,hier bedienen the Saints zich voor het grootste gedeelte van recht-toe-recht-aan punkrock hoewel je ze af en toe,zoals met de prachtige en meeslepende ballade Messin' with the Kid ook al andere muzikale landschappen hoort verkennen.Dit album was overigens samen met de opvolger Eternally Yours één van de twee platen waarop gitarist Ed Kuepper te horen is.Zijn vertrek tijdens de opnames van derde album Prehistoric Sounds is er denk ik voor een groot gedeelte debet aan dat the Saints daarna muzikaal gezien vaak een andere weg insloegen.Al was het maar om het feit dat hij misschien nog wel meer dan zanger Chris Bailey de belangrijkste songschrijver van de band was.
Terug naar (I'm) Stranded,dat tegenwoordig niet alleen geldt als een klassieker in het genre maar ook als zodanig als één van de allereerste (samen met de eerste platen van de Sex pistols,the Damned en de Ramones) punkplaten bekend staat.En wat the Saints bij mij voor hebben op die andere groepen (de Ramones zijn voor mij vrijwel gelijkwaardig) is ten eerste de heerlijke,wat nonchalante zang van Bailey en vervolgens het wat ongedwongen totaalgeluid van de band,dat ruim veertig jaar na dato nog steeds meer dan verrukkelijk klinkt en bijna tien absolute top songs oplevert,waar naast de geweldige single en titelnummer(I'm) Stranded,het al eerder genoemde Messin' with the Kid vooral Erotic Neurotic,No Time en het prachtige slotakkoord Nights in Venice in het oog springen.
Nog steeds een fantastisch debuut.

Lekkere vroege punkplaat. Lange halen snel thuis. Ben vooral fan van Erotic Neurotic, heerlijke laatste minuut waar het nog even plankgas laat en er wordt afgeteld naar het einde.

Messin' with the Kid laat dan weer een andere kant horen, een soort punkballade. Gekgenoeg doet het me wat aan de Rolling Stones' Sway denken op de een of andere manier.

1977: Het jaar van mijn eindexamen op het VWO. Bij ons was vooral de muziek van Genesis, Supertramp, Caravan en Camel populair. Voor zover er al punk bestond wilde dat bij ons nog niet landen. Vreemde snuiters die punkers.

The Saints was een Australische band, opgericht in 1973 door de één jaar geleden overleden Chris Bailey, Ivor Hay en Ed Kuepper. Het was één van de vroegste punkbands. De naam was gebaseerd op de hoofdfiguur uit de boeken van Leslie Charteris. Ik heb er zelf ook een aantal van gelezen. De TV-serie heb ik nog ergens op een drive staan.

Pas een jaar of tien later daalde de punk, die toen al lang weer uit was bij mij enigszins in. De Saints nog later, sterker nog hun album heb ik 4 jaar geleden voor het eerst in zijn geheel beluisterd. Het komt nu geenszins als opstandig over, hetgeen destijds wel vaak zo werd beleefd.

Het gekke is dat ik het titelnummer lang niet het beste van het album vind. Story of Love zit het meest in mijn comfortzone. Dat nummer is ook wat minder heftig dan de rest. Demolition Girl dat er direct op volgt ligt mij ook wel en is wel wat steviger.

Geen album om elke dag te draaien, maar om zo nu en dan weer een jong rebels gevoel te krijgen is het wel lekker. Dat het album afsluit met het 5:42 durende Nights in Venice is een heerlijke apotheose van een fijn album.

Shit, is Chris Bailly dood..?
Had geen idee…
Pas 65, too young..
Got no Time, got no time..

Ik ontdekte de groep pas echt zo'n vier jaar geleden. Qua punk beter dan Pistols, vergelijkbaar met Ramones en The Damned. Hard ook. De combi van rake riffjes, het gitaargeluid en die zeurderige zang...

Kan me niet herinneren ze ten tijde van hun beginjaren ooot op de radio te hebben gehoord. Was dat wel gebeurd, dan was ik meteen een grote fan geweest.

Soms wordt een uitvinding op meerdere plekken tegelijk gedaan, ongeveer tegelijkertijd, los van elkaar. Snelle, harde rock in korte nummers gegoten: in het najaar van 1976 gingen we het punk noemen, maar in zijn recensie van het debuut van Ramones in juli '76 noemde Peter van Bruggen het nog 'rock and roll'. Het Detroitse Death, nota bene een zwarte groep, maakte al in 1974 een album in deze stijl en in september 1976 volgde in Brisbane, Australië single (I'm) Stranded van The Saints.
Ze woonden gezamenlijk tegenover een politiebureau, waar men weinig ophad met de concerten die in huis werden gegeven. Het is een perfect voorbeeld van de Do It Yourself-filosofie: alles in eigen beheer en de fans mochten kiezen welk nummer op de A-kant moest. Geen platenmaatschappij die er brood in ziet en dus wordt de oplage van 500 exemplaren uitgebracht op het eigen Fatal Records.

In oktober brengt het Engelse The Damned single New Rose uit en de Sex Pistols hebben via hun concerten veel reuring veroorzaakt, net als de Ramones. In Londen wordt punk een hype. Journalist Jonh Ingham van Sounds, in Australië opgegroeid, verkiest echter I'm Stranded tot "single of this and every week".
In december wordt (de rest van) de debuutelpee in twee dagen opgenomen en openen de heren voor AC/DC, op dat moment al groot in Australië. In januari verhuizen ze naar Sydney.

21 februari 1977. Drie dagen na het vorige album in mijn muzikale reis, de debuutelpee van The Damned, verschijnt de debuutelpee van The Saints. In Australië heeft inmiddels EMI toegehapt, in Engeland neemt Harvest de klus op zich en in de Verenigde Staten Sire. In hele korte tijd van under- naar upperground gegroeid, is de volgende verhuizing naar Londen, waar ze qua uiterlijk weigeren mee te doen aan de punkmode.

In mijn oren is deze elpee evenwichtiger en rauwer dan die van The Damned. De gitaarmuren zijn massiever en de solo's meer overstuurd (dubbel dank aan Ed Kuepper) en de stem en monotone zanglijnen van Chris Bailey heerlijk pakkend. De ritmesectie speelt soms dansend (bassist Kym Bradshaw) en met veel inzet (drummer Ivor Hay).
Eén keer haak ik af: het langzame Messin' with the Kid duurt me met bijna zes minuten veel te lang. Maar verder: snel en rauw. Een aaneenschakeling van hoogtepunten. De teksten gaan hoofdzakelijk over relaties, politiek is deze plaat geenszins. Heerlijke plaat, in 2007 op cd met plezante bonussen verschenen.

Het volgende album op mijn reis door punk en wave: de tweede van Patti Smith.