The Saints - (I'm) Stranded (1977)

Zwaar onderschatte punkklassieker. Het is in ieder geval punk zoals ik het graag hoor: pure rock 'n' roll in z'n meest rauwe, opzwepende en lawaaiige vorm. Plus dat de songs van dit album van The Saints ook gewoon heel goed zijn en Bailey een prachtige rauwe stem heeft en z'n teksten zoals het hoort min of meer in de microfoon spuugt. The Saints gaan door waar Iggy & The Stooges waren gebleven. En voor wat het waard is:

Bij mij begonnen the Saints destijds met Eternally Yours,het tweede album van de groep uit Brisbane,Queensland Australië,dat ik ergens begin tachtiger jaren moet hebben opgepikt.Kan me ook nog voor de geest halen dat een paar jaar later Temple of the lord vrij vaak gedraaid werd in het plaatselijke jongerencentrum/concertzaaltje.En dat was weer een single van hun toen alweer zevende album All Fools Day,waar ze wat betreft sound inmiddels ergens waren beland tussen mainstream en alternatieve gitaarrock.
Niets van dat alles op hun debuut uit 1977 (I'm) Stranded,hier bedienen the Saints zich voor het grootste gedeelte van recht-toe-recht-aan punkrock hoewel je ze af en toe,zoals met de prachtige en meeslepende ballade Messin' with the Kid ook al andere muzikale landschappen hoort verkennen.Dit album was overigens samen met de opvolger Eternally Yours één van de twee platen waarop gitarist Ed Kuepper te horen is.Zijn vertrek tijdens de opnames van derde album Prehistoric Sounds is er denk ik voor een groot gedeelte debet aan dat the Saints daarna muzikaal gezien vaak een andere weg insloegen.Al was het maar om het feit dat hij misschien nog wel meer dan zanger Chris Bailey de belangrijkste songschrijver van de band was.
Terug naar (I'm) Stranded,dat tegenwoordig niet alleen geldt als een klassieker in het genre maar ook als zodanig als één van de allereerste (samen met de eerste platen van de Sex pistols,the Damned en de Ramones) punkplaten bekend staat.En wat the Saints bij mij voor hebben op die andere groepen (de Ramones zijn voor mij vrijwel gelijkwaardig) is ten eerste de heerlijke,wat nonchalante zang van Bailey en vervolgens het wat ongedwongen totaalgeluid van de band,dat ruim veertig jaar na dato nog steeds meer dan verrukkelijk klinkt en bijna tien absolute top songs oplevert,waar naast de geweldige single en titelnummer(I'm) Stranded,het al eerder genoemde Messin' with the Kid vooral Erotic Neurotic,No Time en het prachtige slotakkoord Nights in Venice in het oog springen.
Nog steeds een fantastisch debuut.

1977: Het jaar van mijn eindexamen op het VWO. Bij ons was vooral de muziek van Genesis, Supertramp, Caravan en Camel populair. Voor zover er al punk bestond wilde dat bij ons nog niet landen. Vreemde snuiters die punkers.

The Saints was een Australische band, opgericht in 1973 door de één jaar geleden overleden Chris Bailey, Ivor Hay en Ed Kuepper. Het was één van de vroegste punkbands. De naam was gebaseerd op de hoofdfiguur uit de boeken van Leslie Charteris. Ik heb er zelf ook een aantal van gelezen. De TV-serie heb ik nog ergens op een drive staan.

Pas een jaar of tien later daalde de punk, die toen al lang weer uit was bij mij enigszins in. De Saints nog later, sterker nog hun album heb ik 4 jaar geleden voor het eerst in zijn geheel beluisterd. Het komt nu geenszins als opstandig over, hetgeen destijds wel vaak zo werd beleefd.

Het gekke is dat ik het titelnummer lang niet het beste van het album vind. Story of Love zit het meest in mijn comfortzone. Dat nummer is ook wat minder heftig dan de rest. Demolition Girl dat er direct op volgt ligt mij ook wel en is wel wat steviger.

Geen album om elke dag te draaien, maar om zo nu en dan weer een jong rebels gevoel te krijgen is het wel lekker. Dat het album afsluit met het 5:42 durende Nights in Venice is een heerlijke apotheose van een fijn album.

Soms wordt een uitvinding op meerdere plekken tegelijk gedaan, ongeveer tegelijkertijd, los van elkaar. Snelle, harde rock in korte nummers gegoten: in het najaar van 1976 gingen we het punk noemen, maar in zijn recensie van het debuut van Ramones in juli '76 noemde Peter van Bruggen het nog 'rock and roll'. Het Detroitse Death, nota bene een zwarte groep, maakte al in 1974 een album in deze stijl en in september 1976 volgde in Brisbane, Australië single (I'm) Stranded van The Saints.
Ze woonden gezamenlijk tegenover een politiebureau, waar men weinig ophad met de concerten die in huis werden gegeven. Het is een perfect voorbeeld van de Do It Yourself-filosofie: alles in eigen beheer en de fans mochten kiezen welk nummer op de A-kant moest. Geen platenmaatschappij die er brood in ziet en dus wordt de oplage van 500 exemplaren uitgebracht op het eigen Fatal Records.

In oktober brengt het Engelse The Damned single New Rose uit en de Sex Pistols hebben via hun concerten veel reuring veroorzaakt, net als de Ramones. In Londen wordt punk een hype. Journalist Jonh Ingham van Sounds, in Australië opgegroeid, verkiest echter I'm Stranded tot "single of this and every week".
In december wordt (de rest van) de debuutelpee in twee dagen opgenomen en openen de heren voor AC/DC, op dat moment al groot in Australië. In januari verhuizen ze naar Sydney.

21 februari 1977. Drie dagen na het vorige album in mijn muzikale reis, de debuutelpee van The Damned, verschijnt de debuutelpee van The Saints. In Australië heeft inmiddels EMI toegehapt, in Engeland neemt Harvest de klus op zich en in de Verenigde Staten Sire. In hele korte tijd van under- naar upperground gegroeid, is de volgende verhuizing naar Londen, waar ze qua uiterlijk weigeren mee te doen aan de punkmode.

In mijn oren is deze elpee evenwichtiger en rauwer dan die van The Damned. De gitaarmuren zijn massiever en de solo's meer overstuurd (dubbel dank aan Ed Kuepper) en de stem en monotone zanglijnen van Chris Bailey heerlijk pakkend. De ritmesectie speelt soms dansend (bassist Kym Bradshaw) en met veel inzet (drummer Ivor Hay).
Eén keer haak ik af: het langzame Messin' with the Kid duurt me met bijna zes minuten veel te lang. Maar verder: snel en rauw. Een aaneenschakeling van hoogtepunten. De teksten gaan hoofdzakelijk over relaties, politiek is deze plaat geenszins. Heerlijke plaat, in 2007 op cd met plezante bonussen verschenen.

Het volgende album op mijn reis door punk en wave: de tweede van Patti Smith.