Ozark Henry - The Soft Machine (2006)

Leuke sound. Alleen moet het nog een beetje groeien.

Ozark Henry; zijn stemgeluid heeft wat weg van Bono van U2. Dit album heeft voor mij ook raakvlakken met de laatste Coldplay, met het grote verschil dat Ozarks stemgeluid niet vanaf het derde nummer gaat vervelen.

The Soft Machine was voor mij de eerste kennismaking met Ozark Henry, gewoon toevallig uit interesse beluisterd in de CD-zaak en meteen gekocht! Gebeurt niet vaak bij mij. Vervolgens de DVD "Easter Sunday" aan een grondige analyse onderworpen en vervolgens al zijn eerdere studio-albums op "I'm Seeking Something That Has Already Found me" na. Conclusie:

The Soft Machine is gewoon ANDERS maar niet beter of slechter dan zijn eerdere. Anders in die zin dat hij er weloverwogen voor kiest om tekst en muziek voorang te geven op spitsvondige geluidjes of wendingen. Deze songs gaan niet de breedte, maar de diepte in. En bezorgen mij afwisselend gevoelens van euforie en ontroering.

En de productie is wederom fenomenaal, maar ook hier hetzelfde verhaal: Diepte in plaats van breedte. Bij "This Last Warm Solitude" vliegen alle geluiden je kamer door en klinkt het geheel soms nogal claustrofobisch; "The Soft Machine" daarentegen is meer ruimtelijk en legt de nadruk op de lage tonen, waardoor je als luisteraar al vanaf het begin meer naar binnen wordt "gelokt".

Wat "The Soft Machine" wel weer gemeen heeft met TLWS is haar coherentie als album, in tegenstelling met "Birthmarks" wat voor mij meer klinkt als een collectie losse (maar goede) songs.

Goeie plaat, zeker eens these days + pukkelpop op you tube bekijken.
Om kippevel van te krijgen..

Ik heb het helemaal verloren met Ozark Henry toen ik zijn verdomd slecht concert was gaan kijken in Antwerpen. NOOIT MEER!

Heb jij nooit een slechte dag op het werk of op de studie?

Oh, ja hoor! Maar ik vond het geheel gewoon wansmakelijk, geen toeval.

Wat was er zo slecht dan? Ik zou hem namelijk ook nog wel een keer willen zien.....

Het bestaan van Ozark Henry kwam ik te weten door de film Kruistocht in Spijkerbroek waar Piet Goddaer de soundtrack voor gemaakt heeft. M.n het nummer We were never alone sprak mij direct aan en maakte mij nieuwsgierig van wie dit was. Zijn talent is blijkbaar net zo hoog als zijn IQ. Interessant persoon die Piet, ook wel de David Bowie van de lage landen genoemd. Ik moet zeggen dat dit het enige album is wat ik ken en dat die mij ietwat aan Coldplay en diens afstammelingen doet denken. Maar Ozark Henry is voornamelijk Piet Goddaer en zijn hersenspinsels en uitgaande wat ik op the soft machine gehoord heb, smaakt dat wel naar meer.

Jammer dat lennon lover zo teleurgestelt is na het concert. In mijn ervaring vind ik zijn optreden vele malen beter dan zijn cd's.
Zijn band is echt enorm goed op elkaar ingespeeld. Het klinkt dan ook heel erg goed.... toen.
Deze cd vond ik wel aardig maar niet beter dan zijn vorige werk.

mooi boekje ook trouwens waar de cd's inzitten.

Deze cd is inderdaad een schoon geheel, wat een heel andere sound geeft dan de vorige, veel warmer dan het vorige die eignlijk qua sound zeer koud is.

Vind persoonlijk deze minder dan de vorige cd.

Ozark Henry's nieuwe single "remains" is erg sterk, hier te beluisteren - ozarkhenry.com
Benieuwd wanneer z'n nieuwe cd uitkomt??

Ik zag op de velvet site een nieuwe Ozark Henry in de te release platen staan! Album komt 1 november en gaat Hvelreki heten

en hopelijk voor jou is ie beter dan deze. want, zoals goddeau.com over deze schreef: "Ozark Henry heeft een cd afgeleverd die klinkt als goedkoop design. Hij past uitstekend op een Ikea-salontafeltje."

coldplay goes lounge: saai, voorspelbaar en lekker en volledig onschadelijk voor op de achtergrond. even ineterssant als de ietwat hoogdravende en hautaine persoon zonder inhoud piet goddaer zelve, quoi....

Sfeervol, warm, afwisselend en wat melancholisch album dat goed past bij een donkere herfstavond. De arrangementen zijn subliem en de songs zijn tot in de puntjes afgewerkt. Het enige kritiekpunt die ik kan geven dat het wat minder verrassend klinkt, vooral na twee ijzersterke voorgangers.

Prachtig album, sfeervol en zoals Luc terecht stelt met mooie subtiele arrangementen. Deze sfeer doet me denken aan Roxy's Avalon.

Net als Sailor Not The Sea een prachtig album met mooie composities verpakt in prachtige geluidslaagjes. Bovenstaande vergelijkingen met Coldplay snap ik niet helemaal, sterker nog, ik vind dit vele malen interessanter en beter dan de instant saroma bubblegum pop van Coldplay.