Preoccupations - Preoccupations (2016)

Preoccupations (fka Viet Cong) is voor mij één van de 3 belangrijkste post-punk bands van het moment, samen met Ought en Protomartyr. Met hun nieuwste worp is de rol van de gitaren wat naar achteren geschoven en mogen de synthesizers/drumcomputers meer van zich laten horen.

De industriëel klinkende drone van “Anxiety" zet meteen de (duistere) toon voor de rest van de plaat. De band klinkt nog steeds als een experimentele mix tussen post-punk en krautrock, maar de songs zijn duidelijk melodieuzer dan op het debuut. Het meest opvallend is toch wel “Memory", dat met zijn 11 minuten bestaat uit 2 post-punk songs en eindigt met een ambient drone van bijna 5 minuten. “Stimulation” klinkt als een fucked up versie van “Silhouettes” en is daarmee ook het enige nummer wat qua stijl dicht in de buurt komt van het debuut. Een track als “Death’ is hier niet op terug te vinden, maar hier zijn de nummers algemeen van een hoger niveau waardoor dat niet echt een gemis is.

Favorieten :
Het zweverige “Monotony” en het beukende “Degraded”.

Zo die hakt er in!!
Na dat mysterieuze begin krijg je een nog heerlijkere warme douche van een bak noise gedompeld in postpunk over je heen.
Ik had nog nooit van Preoccupations gehoord, en door het gedoe rondom hun vorige naam Viet Cong, werd ik toch wel nieuwsgierig naar deze band.
Nadat tegenwoordig de postpunk bandjes steeds meer hetzelfde gingen klinken, verslapte bij mij de aandacht op dit gebied steeds meer.
Dan greep ik steeds meer terug naar de oorsprong; veel eind jaren 70; begin jaren 80 spul.
Maar dit is wel een verfrissende kijk op het hele gebeuren.
Muzikaal ligt het enigszins in het verlengde van A Place to Bury Strangers; maar Preoccupations is net wat toegankelijker.
Het Roxy Music achtige Memory als duidelijk voorbeeld, al gaat die halverwege een totaal andere richting op.
De zang heeft het geleefde en rauwe van de punk, wat zich hier prima bij aansluit.
Geen New Wave, maar eerder een snoeiharde tsunami.

Heel sterk beïnvloed door The Cure (ttv Faith / Pornography / Seventeen Seconds) alsmede Bob's side- project The Glove en het album Hyena van Siouxsie and the Banshees waar Smith ook al aan meewerkte. Verder klinkt Joy Division en ook wel Tuxedomoon door in de nummers en zang/teksten.

Zo te horen heeft men in de studio ook de nodige effecten losgelaten om juist imperfecties toe te voegen, waardoor het lijkt of je naar een vinyl album luistert. Dan wel dat bepaalde nummers zijn opgenomen op een tapedeck met en iets gammele aandrijving. Dat het een lo-fi kwaliteit geeft die neigt naar mono-opnames. Mooie kunstige effecten om meer sfeer aan de opnames toe te voegen en ik geef toe dat het prima werkt. Waan me weer bij een optreden in kraakpand PH31 in Amsterdam op een alternatieve avond. Trouwens ook de Fransozen van Rendez-Vous kunnen dat.