Kaiser Chiefs - Stay Together (2016)

Kaiser Chiefs schuiven in het openingsnummer op naar Indie Pop / Indie Dance, tweede album met de nieuwe drummer, alhoewel het hier klinkt of het grotendeels uit de drumcomputer komt. Meer Dance invloeden dan op vorige albums, ze verlaten dus het Indie Rock pad. Je kunt deze nummers gemakkelijk mixen met de muziek van pulp-pop / pulp-dance prinsen en -prinsessen. Ik neem aan dat live er nog veel van hun oude hits gespeeld gaan worden, dus het is meer dat ze hun publiek willen verbreden/vernieuwen.

Pas bij het vierde nummer komt er met Good Clean Fun iets van het oude geluid terug, maar dan met een reggae twist. De zang op Indoor Firework vind ik niet mooi, op het irritante af, probeert hij Simon LeBon na te doen? Hetzelfde geldt gedeeltelijk voor Press Rewind, hij zoekt de limiet op van wat zijn stem aankan. Muzikaal is het verder een leuk dansnummer. Happen In A Heartbeat hier moet ik zeggen dat effecten op de stem ook negatief bijdragen aan het waarderen van de stem. Het klinkt behoorlijk schel uit mijn boxen. Sunday Morning wordt volgens mij (gedeeltelijk) gezongen door een ander bandlid, zo klinkt het in elk geval en dus nog minder als de oude Chiefs maar wel met de humor van de oude Kaiser's. Stil Waiting is een aardige afsluiter, al is die lage stem op het randje van sprekend zingen. Hier en daar klinkt de auto-tune door. Heeft trouwens een hidden track na circa 5:30. Zie net dat ook dit album via PledgeMusic crowndfunding tot stand gekomen is, heel begrijpelijk, gezien het resultaat dat sterk afwijkt van het oude geluid!

Zo slecht als mensen het doen voorkomen is dit album niet, maar het is maar wat je verwacht van een band. Of die telkens een nieuwe versie van het vorige album moeten maken of dat ze zich ontwikkelen. Dat doen de Kaiser Chiefs dus in elk geval wel, noodgedwongen door het vertrek van een sfeer-bepalend bandlid. Ze schuiven op richting Duran Duran zou ik zeggen.

Ik ben na (of liever gezegd tijdens) het eerste album van deze band al afgehaakt, maar de Souvenir-compilatie vond ik daarna toch wel heel erg leuk, en als voorbereiding op het concert in 013 van 22 oktober j.l. heb ik ook hun nieuwe album flink wat keren gedraaid. Wel even raar opgekeken, want dit is toch wel héél wat anders dan ik van ze gewend ben, maar zoals cristiu2 hierboven al schrijft, wanneer je hier met frisse oren (of dan toch op z'n minst de oren van een "onpartijdige toeschouwer") naar luistert is het een heel grappige en dansbare plaat, met invloeden van disco, synthpop, Daft Punk en Pulp, een paar geweldig-vrolijk-stemmende dansnummers (met name het openingstrio), een enkele flauwe misser (naar die falset van High society kan ik echt niet luisteren) en als geheel een zeer relaxte vibe die mij in dit geval wel aanspreekt. (Het concert was trouwens wel andere koek, want een speelduur van 60 minuten + 15 of 20 minuten toegift is natuurlijk zwaar onder de maat.)