The Brides Of Funkenstein - Funk Or Walk (1978)

Laat ik het commentaar dat ik over deze plaat reeds in dit topic poste, ook hier maar even neerzetten:

The Brides of Funkenstein, in de oorspronkelijke bezetting die alleen op dit album te horen is gevormd door Dawn Silva en Lynn Mabry, werden door Clinton samengesteld in 1977. Silva en Mabry waren achtergrondzangeressen in de band van Sly Stone toen ze door Clinton gevraagd werden om op tournee te gaan met zijn collectief. De dames werden vernoemd naar personages van het in 1976 verschenen album The Clones of Dr. Funkenstein van Parliament. In het jaar daarop componeerde Clinton Funk or Walk voor de Brides. Het album sloeg direct in als een bom. Met 300.000 verkochte platen in de eerste week is dit voor zover ik weet het grootste funksucces dat een damesgroep ooit wist te behalen. Funk or Walk is dan ook opgenomen in een droombezetting. Allereerst zijn er de Brides zelf, die met hun stemmen alle kanten op kunnen en met een bijna voortdurende samenzang een unieke sound creëren. De ruggengraat van de band werd gevormd door de briljante broertjes Collins, Bootsy op bas en achter de drums, minder bekende broer Phelps op gitaar. Maar dit alles had nooit zo geklonken als het klinkt zonder het gestoorde genie George Clinton achter de productietafel.

Hoe klinkt dit dan? Funk or Walk opent met twee funkknallers die zo op het werk van bijvoorbeeld Parliament uit dezelfde periode hadden kunnen staan. Openingsnummer Disco To Go was eigenlijk geschreven als titelnummer voor Bootsy Collins debuut, maar Clinton en Collins besloten dat het beter bij de stemmen van deze dames paste. Het werd, met een zevende plek in Bilboard's Soul Charts de grootste hit van de band. Nappy en Birdie zijn vervolgens twee veel meer mellow nummers. Opvallendste song op deze plaat is de opener van kant B, de bijna tien minuten durende ballad Just Like You, een nummer dat de liefhebbers van moderne R&B denk ik wel zal kunnen bekoren. In When You're Gone klinken de Brides bijna als een damesgroep van Motown (bij de eerste zinnen dacht ik direct aan Baby Love) en Amorous maakt de cirkel rond door dit album stevig funkend af te sluiten.

Voor de luie mensen onder ons die in één woord een oordeel willen: topplaat!

Heb het nu 3 keer opgezet en ik moet zeggen dat het uitstekend functioneert als achtergrondmuziekje. De twee dames zingen vrij aardig, maar ik heb soms nog steeds het gevoel alsof ze bezig zijn met de achtergrondzang. Zo komen ze niet al te best uit de verf en klinkt het op momneten wat nederig. De vrolijke sfeer die het album voor het grootste deel uitstraalt is ook niet helemaal mijn smaak (vind nummers als Just Like You en When You’re Gone dan ook meteen de beste tracks van de plaat), wel moet ik zeggen dat het uistekend dansbaar is. Instrumentaal vind ik het sterk mede door de fijne blazers.

Nee, ik vind dit niet veel aan. Hou sowieso niet van de vrouwelijke zangstem, dus 3 wordt mij helemaal te gek . Dit is gewoon niet voor mij weg gelegd. T Funkt af en toe wel lekker maar meer ook niet.

In den beginne had ik het gevoel dat dit wel een aardig cd'tje zou gaan worden. Maar des te vaker ik het luisterde, des te minder het mij wist te overtuigen.

Vooral punt nummer één: De vocalen lijken haast wel op het muzikale "geplakt". Ze zijn niet één met de muziek zeg maar. Ze klinken er doelloos bovenop.

Muzikaal zit het dan wel weer goed in elkaar. Maar daar mis ik toch wat venijn in. Het blaast en funkt wel lekker op z'n tijd. Maar helemaal pakken doet het mij niet. Misschien mede door de teleurstellende vocalen. En nou ben ik eenmaal een liefhebber van topvocalen. En tsja, zoals inmiddels duidelijk mis ik op dit album daar wat van.

Ik kan zeker ook genieten van prachtstemmen als een Donny Hathaway of een Nina Simone. Maar bij het beoordelen van een album is dat voor mij zeker niet het belangrijkste. Een plaat staat of valt niet met de zangstem.

Ik heb deze nu een aantal keer gespeeld en vind het allemaal best goed klinken. Ik wacht nog even met stemmen.

En eigenlijk: zo slecht zijn de zangeressen toch helemaal niet?

Kan ik ook niet zeggen,
al had ik wel meer verwacht van de vocalen en vind ik ze soms wat mat klinken.

Ik vind het tot nu toe best een lekker album,
maar ik moet hem nog een paar keer beluisteren.

Ik ben nog niet op zoek geweest maar wat me meteen al intrigeerde was het eerste paar maten van het openingsnummer. Ik ken dat, in een iets hoger tempo. Maar waarvan?

Eerste indruk van de plaat is redelijk tot goed. Slow-passages raken me niet, zijn me te simpel in melodie, en ook matig in uitvoering (mn zang - bij ballads moet er toch wat persoonlijkheid zijn en dat hebben ze niet), maar zodra er gefunkt wordt is het meteen ok en zijn de ook de stemmen op hun plaats. Doet me hier en daar zeker denken aan de Bootsy-platen, ook de (ritme-) composities.

Ik luister nog even verder.

Ook wat mij betreft is er niet genoeg aandacht naar de zang uitgegaan. Jammer, want de zangeressen kunnen wel degelijk goed zingen, dus daar was wat meer uit te halen. Zeker bij Just Like You, wat ik zeker geen slecht nummer vind, maar dat nu maar voortkabbelt en daarom vijf minuten te lang duurt.
Instrumentaal zit het wel erg goed in elkaar en ondanks dat er heel verschillende nummers opstaan, klinkt het geheel niet onsamenhangend. Vooral Birdie en Amorous vind ik wel erg lekker klinken.

Veel mensen lijken te struikelen over de zang van de dames, maar ik denk niet dat het daar op deze plaat om draait. Waarom neemt George Clinton deze plaat dan op met zangeressen i.p.v. met Funkadelic/Parliament, zou je je kunnen afvragen. Omdat vrouwelijke stemmen nieuwe mogelijkheden bieden op muzikaal en tekstueel gebied, zo simpel is het. Probeer je Funkadelic maar is in te beelden die een nummer als When You're Gone brengt, of de geluiden zingt op War Ship Touchante zoals de vrouwen dat doen. Het zou gewoon niet kloppen.

Dat het draait om de vrouwenstem en niet om de zangstem bewijst hun volgende album, waarop de groep in een compleet andere bezetting te horen is (of is dat omdat deze echt niet goed genoeg zongen ). De dames zijn inwisselbaar, zolang het maar dames blijven. Een andere reden om met vrouwen te werken zou natuurlijk ook kunnen zijn dat men het gat in de markt (een vrouwen-funkband) wou opvullen.

Ik vind Clinton overigens zeer geslaagd in z'n opzet: het album hoeft zeker niet onder te doen voor Funkadelic/Parliament-albums rond dezelfde periode en heeft zijn eigen stempel gedrukt binnen het P-Funk-genre. Favorieten zijn Disco To Go, Amorous en vooral Just Like You, waar de 9 minuten bij mij zo voorbij vliegen.

Mij lopen ze te veel en funken ze te weinig. Tis niet stout genoeg, echt scherpe funkrandjes heb ik niet gespot - de bas van Bootsy even buiten beschouwing gelaten. De dames zingen me te staccato en zonder inlevingsvermogen, wat misschien wel aansluit bij het commentaar van Reijersen. Teleurstelling, want de Clinton-sound bekoort me meestal wel (behalve dat gedrocht dat-ie vorig jaar uitbracht).

Desalniettemin: tis absoluut niet slecht, maar mij pakt het niet zo. Wel leuke keuze btw!

de spijker op de kop, zo'n track als When You're Gone met strijkers uit een doosje dreutelt maar door, mooi gezongen hoor, maar gooi er dan een vuig saxofoontje of een lekkere Hammond onder.

Eerlijk is eerlijk, Clinton is niet mijn ding. die man doet al zijn hele leven al dat ene hele kleine kunstje. Op niveau, dat wel.

3*, voor de funky uitschieters.

Verklaar je nader svp.

Dankzij de slottrack nog net een voldoende.

Duidelijke Clinton invloeden op deze plaat

Vond m in de kringloop en kon m natuurlijk niet laten liggen.

De start is echt heel fijn, de 2e track wordt al wat vager maar typisch GC, maar bij track 3 ben ik in een circustent beland, het Beatleske Nappy past niet zo lekker in de funk.
De plaat vliegt alle kanten op, muzikaal gezien toch vaak erg fijn, maar ook al eerder gelezen hier, je blijft toch achtergrondzangeressen horen die niet echt de aandacht grijpen, maar eerder afleiden.
Ome George komt ook nog even meedoen op Birdie, en dat is meteen een stuk lekkerder

Al met al, vermakelijke plaat, maar geen plaat die veel opgelegd zal worden. Instrumentaal zou ik deze interessanter gevonden hebben.