The Brides Of Funkenstein - Funk Or Walk (1978)

Laat ik het commentaar dat ik over deze plaat reeds in dit topic poste, ook hier maar even neerzetten:

The Brides of Funkenstein, in de oorspronkelijke bezetting die alleen op dit album te horen is gevormd door Dawn Silva en Lynn Mabry, werden door Clinton samengesteld in 1977. Silva en Mabry waren achtergrondzangeressen in de band van Sly Stone toen ze door Clinton gevraagd werden om op tournee te gaan met zijn collectief. De dames werden vernoemd naar personages van het in 1976 verschenen album The Clones of Dr. Funkenstein van Parliament. In het jaar daarop componeerde Clinton Funk or Walk voor de Brides. Het album sloeg direct in als een bom. Met 300.000 verkochte platen in de eerste week is dit voor zover ik weet het grootste funksucces dat een damesgroep ooit wist te behalen. Funk or Walk is dan ook opgenomen in een droombezetting. Allereerst zijn er de Brides zelf, die met hun stemmen alle kanten op kunnen en met een bijna voortdurende samenzang een unieke sound creëren. De ruggengraat van de band werd gevormd door de briljante broertjes Collins, Bootsy op bas en achter de drums, minder bekende broer Phelps op gitaar. Maar dit alles had nooit zo geklonken als het klinkt zonder het gestoorde genie George Clinton achter de productietafel.

Hoe klinkt dit dan? Funk or Walk opent met twee funkknallers die zo op het werk van bijvoorbeeld Parliament uit dezelfde periode hadden kunnen staan. Openingsnummer Disco To Go was eigenlijk geschreven als titelnummer voor Bootsy Collins debuut, maar Clinton en Collins besloten dat het beter bij de stemmen van deze dames paste. Het werd, met een zevende plek in Bilboard's Soul Charts de grootste hit van de band. Nappy en Birdie zijn vervolgens twee veel meer mellow nummers. Opvallendste song op deze plaat is de opener van kant B, de bijna tien minuten durende ballad Just Like You, een nummer dat de liefhebbers van moderne R&B denk ik wel zal kunnen bekoren. In When You're Gone klinken de Brides bijna als een damesgroep van Motown (bij de eerste zinnen dacht ik direct aan Baby Love) en Amorous maakt de cirkel rond door dit album stevig funkend af te sluiten.

Voor de luie mensen onder ons die in één woord een oordeel willen: topplaat!

In den beginne had ik het gevoel dat dit wel een aardig cd'tje zou gaan worden. Maar des te vaker ik het luisterde, des te minder het mij wist te overtuigen.

Vooral punt nummer één: De vocalen lijken haast wel op het muzikale "geplakt". Ze zijn niet één met de muziek zeg maar. Ze klinken er doelloos bovenop.

Muzikaal zit het dan wel weer goed in elkaar. Maar daar mis ik toch wat venijn in. Het blaast en funkt wel lekker op z'n tijd. Maar helemaal pakken doet het mij niet. Misschien mede door de teleurstellende vocalen. En nou ben ik eenmaal een liefhebber van topvocalen. En tsja, zoals inmiddels duidelijk mis ik op dit album daar wat van.