Drive-By Truckers - American Band (2016)

Goede, maar zware kost! Vond het in eerste instantie ook jammer dat het gebruikelijke artwork ontbrak, maar achteraf gezien is het toch erg passend. Indrukwekkend album met een kritisch blik naar de huidige maatschappij en politiek. Staan hoog op het lijstje om live te zien.

Ben ik nou de enige die het artwork van Wes Freed niet mooi vind?

Ernie, ThirdEyedCitizen en Hendrik68 dank voor de reacties. Ik heb huiswerk.

Hier een video van NPR: Klik waar ze Guns of Umpqua, What It Means en Once They Banned Imagine spelen.

Hoe the Rolling Stone dit album omschrijft is perfect. "The result is more than a Clinton ad with Skynyrd and Stones guitars (though it'd be enough if it was)." De "linkse" politieke leuzen die deze band bezingt onder het genot van "rechtse" muziek typeert het imagocrisis waar veel Amerikanen nu last van hebben. The "more than" refereert dan weer naar de gewoon lekkere rockplaat die deze Amerikaanse band heeft gemaakt.

Beste Truckers albums sinds The Dirty South, geen twijfel over mogelijk!
Vooral kant 2 nadert perfectie, wat een schitterende songs.

De songs op American Band gaan vooral over maatschappelijke kwesties: immigratie in het heden en verleden, racisme, mass shootings, depressie (Robin Williams' zelfmoord), hypocrisie en veranderde genderrollen, maar ook persoonlijke verhalen zoals in 'Sun Don't Shine' over Patterson Hood's levens veranderende gezinsverhuizing van Athens, Georgia naar Portland, Oregon.

Geen luchtige onderwerpen, maar teksten die doen nadenken over de wereld waarin wij leven.
Er is veel gebeurd na de release van dit album (Trump!), erg benieuwd naar hun volgende album.

Op 7 maart Drive-By Truckers Concert in Paradiso. Er zijn nog kaarten!

Plaat van het jaar, helemaal na het concert van afgelopen dinsdag in Paradiso! Binnenkort een uitgebreide recensie van deze plaat.

De beste plaat van 2016 is geworden: Drive-By Truckers – American Band. Een band waar ik een haat, liefde verhouding mee had. Een aantal van hun nummers vond ik erg goed zoals ‘Carl Perkins Cadillac’ van hun album ‘The Dirty South’ maar met het merendeel van de liedjes had ik geen klik. Totdat halverwege 2016 de aankondiging kwam dat er een nieuw album van de Truckers zou verschijnen. Met deze aankondiging verscheen ook de eerste single van de plaat ‘Surrender Under Protest’. Een aanklacht tegen de groepen die in het zuiden van de Verenigde Staten wonen en die zich vasthouden aan de verkeerde dingen. Frontman Patteson Hood hierover: “I love the part of the country I come from, it has its own beauty, and all my family are from there. But at the same time, it is a region that seems to hold onto the wrong things: they’re so steeped in their own history they sometimes let it control where they are now, instead of living in the present.”

Dus mijn interesse was gewekt, toen een paar weken daarna de volgende single uitkwam ‘What It Means’ wist ik het zeker. Deze plaat moest ik hebben. ‘What It Means’ is wat mij betreft het beste nummer van 2016. Het nummer gaat over het vuurwapen geweld in Amerika. Hood schreef dit nummer een aantal jaar geleden naar aanleiding van het doodschieten van Trayvon Martin (2012) en Michael Brown (2014) door de lokale politie.

Then I guess there was protesting
And some looting in some stores
And someone was reminded that
They ain’t called colored folks no more
I mean we try to be politically
Correct when we call names
But what’s the point of post-racial
When old prejudice remains?
And that guy who killed that kid
Down in Florida standing ground
Is free to beat up on his girlfriend
And wave his brand new gun around
While some kid is dead and buried
And laying in the ground
With a pocket full of skittles

Ook kijken de Truckers terug naar de geschiedenis van al het vuurwapen geweld tegenover immigranten, zoals in het door Mike Cooley geschreven nummer ‘Ramon Casiano’. Het nummer gaat over een van de grote bazen van de National Rifle Association (NRA), Harlon Carter. Die in de jaren ’30 een 15 jarige jongen, Ramon Casiano doodschoot. Carter werd hiervoor vrijgesproken wegens gebrek aan bewijs en door rechterlijke dwalingen. In 1981 kwam deze moordzaak weer aan het licht door goed speurwerk van The New York Times. Carter ontkende eerst betrokken te zijn bij de moord op Casiano. Maar later gaf hij toch toe verantwoordelijk te zijn voor de moord op Casiano. Tien jaar later overleed Carter aan de gevolgen van longkanker.

‘Guns of Umpqua’ gaat ook weer over een schietpartij op de Umpqua Community College op 1 oktober 2015. Hood, toen zelf net verhuisd naar Oregon, over de inspiratie voor dit nummer:
“The day I wrote ‘Guns of Umpqua’ I had just moved to Portland, Oregon. It was a stunningly beautiful day, and I picked up my phone and they were announcing this shooting maybe a couple of hours’ drive away. We’d spent a night in that town on our journey to Portland, so I could picture the landscape of where it happened. What makes somebody wake up on a beautiful day like that and f–k up a lot of people’s lives. That’s one of the reasons why the flag’s always at half-mast these days.”

Een ander pareltje is ‘Once They Banned Imagine’ geschreven door Cooley. Het nummer gaat over het gelijknamige nummer van John Lennon, ‘Imagine’. In de dagen na de aanslagen op 11 september 2001 kwam Clear Channel Communications, het grootste radionetwerk van de Verenigde Staten met een lijst met 160 (!) nummers die volgens deze organisatie niet geschikt waren om te draaien op de radio (klik hier voor de hele lijst). Waaronder dus ook ‘Imagine’ van John Lennon.

Het laatste nummer op de plaat ‘Baggage’ is Patterson Hood’s reactie op het overlijden van acteur en komiek Robin Williams. “I wrote it the night he passed away. It was a pretty day, and I was driving home when it came on the radio that Robin Williams had committed suicide. I thought, goddam, he’s one of the guys that makes us forget our troubles, y ‘ know?

Ook de nummers die ik niet heb genoemd zijn stuk voor stuk een kritische kijk op de huidige maatschappij in Amerika en ik denk ook dat we deze kijk wel kunnen door trekken naar de rest van de wereld. Het heeft de Truckers wel een deel van hun fans gekost. Maar dat interesseert ze niet zo. Naast de schitterende teksten wordt er ook goed gemusiceerd op dit album. Begin dit jaar zag ik de Truckers in Paradiso. Waarbij ze veel nummers speelden van dit album waardoor het album voor mij nog meer zeggingskracht heeft gekregen. De haat/liefde verhouding die ik had met deze band is door dit album ‘American Band’ veranderd in een soort van verliefdheid en een mooie ontdekkingsreis door het oevre van de Truckers. Want niet alleen op deze plaat zijn ze maatschappij kritisch. Pracht plaat, prachtige teksten en een plaat die er toe doet in de tijd waar we nu leven!

Mooi stuk Wallie. The Dirty South is ook zeker aan te raden, bevat net zulke maatschappij kritische teksten over the South en het Amerikaanse systeem in het algemeen.

Ook ik moest in eerste instantie wennen aan het nieuwe artwork voor deze plaat, want ik was stilaan gewend geraakt aan de karakteristieke hoezen in de vijftien jaar dat ik de band nu ken. Een band die ik inmiddels talloze malen live heb gezien en die keer op keer een enorme indruk op mij maakt. De Truckers klinken met ieder album eigentijds en verfrissend, maar blijven altijd trouw aan hun stijl: energieke rootsrock waarbij het leven in het zuiden van de VS de rode draad vormt. Een thema dat kennelijk veel inspiratie biedt, want ook op hun elfde studioalbum weten de Truckers op geheel eigentijdse wijze hun verhalen te vertolken.

Op de een of andere manier weet met name Patterson Hood altijd een gevoelige snaar te raken bij mij. Zijn uit duizenden herkenbare, rasperige zang komt naar mijn mening het beste tot uiting in rustige, melancholische nummers en daarvan zijn er nogal wat te vinden op dit album. Hood zorgt er mede voor dat een nummer als What It Means – over de zinloze moord op twee zwarte tieners – van de juiste toon wordt voorzien. De thema’s zijn duidelijk zwaarder dan op voorgaande platen, zoals ook in het door Mike Cooley ingezongen openingsnummer waarin de moord op de Mexicaanse jongen Ramon Casiano aan bod komt. Schokkend is dat de moordenaar, NRA-leider Harlon Carter, werd nooit veroordeeld wat een voorbeeld is van het kromme, ongelijke rechtsstelsel in de VS wat tot op de dag van vandaag nog stand houdt.

Guns of Umpqua is – ondanks de tragische teksten over een schietpartij in Oregon – ook weer een voorbeeld van een prachtsong in de beste Drive By Truckers-traditie en hetzelfde geldt voor het rebelse Surrender Under Protest. Indirect zou je deze songs kunnen zien als een aanklacht aan het adres van Trump. Er is weinig ruimte voor wat lichtvoetiger materiaal, maar is dat erg? Ik vind van niet, want op deze manier komen de thema’s die de band hier aansnijdt nog beter naar voren.

Na enkele luisterbeurten bekeek ik de albumhoes nog eens goed en kwam ik tot de conclusie dat er geen betere keuze mogelijk zou zijn geweest. Dit was het album dat de Truckers moesten maken, dat qua ingehouden woede en intensiteit zijn weerga niet kent en waarmee de band een nieuwe weg lijkt te zijn ingeslagen. Los van of je het eens bent met hun politieke stellingname, vind ik dat iedere rechtgeaarde rockliefhebber deze plaat eens een kans moet geven: 5*

Ik ben niet perse fan van het artwork van Wes Freed, maar wat ik wel weet is dat het voor mij onlosmakelijk verbonden is met Drive-By Truckers. Dat is natuurlijk ook wel te begrijpen aangezien hij 9 studio albums voor hen heeft gemaakt. Dus als ik iets van Freed zie denk ik altijd aan de Truckers.
Overigens, prachtalbum dit!

I like it better when the sun don't shine, I like it better when it's cold outside

Ligt nu nog eens op omdat ik het nummer Sun don't shine toepasselijk vond. 3 jaar na datum is deze American Band nog altijd even goed. Sterk album met felle maatschappijkritiek en onder de huid kruipende melodieën. Die 4* blijft en de nieuwste is bijna klaar vermoed ik door de recent geloste single.

En in 2020 nog steeds. Zover is nu al duidelijk. Nog niet of de vlag weer half stok gaat bij the Drive-By Truckers.

Ik zie alleen niet zo hoe muziek een politieke kleur kan hebben. Een artiest kan duidelijk rechts of links zijn, maar een genre toch niet?