Drive-By Truckers - American Band (2016)

Nieuw album van de Truckers in aantocht! Hier is een eerste nummer te beluisteren: Surrender Under Protest

Dat zijn de berichten. Altijd leuk als je een band even uit het oog verliest en dan ineens met het nieuws van een nieuw album verblijd wordt. English Oceans was perfect op maat gesneden voor mij. Het eerste nummer lijkt een beetje op die voet door te gaan.

Ik zie een gat in hun tourschema tussen 27 augustus en en 16 september. Dus alle tijd voor een tripje naar Groningen, Hendrik68!

Nou dat zou Take Root een enorme kwaliteitsimpuls geven. Maar ik kan me niet voorstellen dat ze voor de release van dit nieuwe album al naar Europa komen.

De kans is niet heel groot, dat geef ik toe, maar onmogelijk is het natuurlijk niet. In 2010 stonden ze immers nog in Vera, dus ze vinden Groningen vast te gek!

Ze klinken helaas minder dan vroeger. bijvoorbeeld het album uit 2008. Andere zanger waarschijnlijk, andere sound. Jammer.

Zang is al vanaf het begin van Hood en Cooley. In de periode 2001-2007 toegevoegd met Jason Isbell..

Ja en na het vertrek van Isbell zong Shonna Tucker ook nog een paar nummers. Ik ben denk ik een van de weinigen die de periode Decoration Day en Dirty South niet de beste vond. Wel heel goed natuurlijk, maar The Southern Rock Opera is voor mij boven alle andere albums verheven. Goede 2e is English Oceans, hun laatste dus. Het om en om zingen werkte erg goed. Hugh Neff die ik altijd een meerwaarde vond met zijn pedal steel bleek juist helemaal geen gemis. De sound was veel vetter, wat toch het beste bij de Truckers past. En dan mogen we Matt Patton zeker niet vergeten. Een regelrechte aanwinst op de bas. Live helemaal geweldig. Ik zie enorm uit naar het nieuwe album en Surrender under protest begint alvast aardig te landen.

Zou op deze nieuwe plaat sprake zijn van een stijlbreuk? We zien immers geen illustratie van Wes Freed op de hoes. En dat was bij alle reguliere platen tot nu toe wel het geval...

Erg benieuwd naar deze plaat!
Drive-By Truckers - What It Means (Official Live Clip) - YouTube 'What It Means' is nu al een van mijn favorieten. Schitterende en tegelijkertijd pijnlijke tekst.

Helemaal mee eens. Ik vond het al ontzettend knap dat op English Oceans weer zo'n hoog niveau gehaald werd. Bij de meeste bands zie je het toch een beetje inkakken na een jaar of 10. De Truckers daarentegen weten al een kleine 20 jaar van geen ophouden. Er zit werkelijk geen slechte plaat tussen en als ik de de 3 reeds op Youtube verschenen nummers hoor dan zit het ook nu weer helemaal snor. Ik bestel hem alvast.

Blind aan te schaffen deze, de Truckers zijn weer in topvorm!

Lekkere speelduur ook dit keer, precies de LP lengte, daar houd ik van.

Ben benieuwd man

Vanmorgen al direct via Spotify beluisterd en hij is inmiddels ook in de bus gevallen. Waar het eindigt qua waardering weet ik niet, maar het is weer vakwerk van het zuiverste water. Tekstueel is het misschien nog wel beter dan de vorige, terwijl het er op lijkt dat de melodieën op de vorige wat beter en gevarieerder waren. Heb de eerste 3 luisterbeurten achter de rug en kan zonder problemen met 4 sterren van start gaan. De Truckers zijn in een band waarbij blind bestellen nooit tot teleurstelling leidt. Later meer.

Mja..en tekstueel daar gaat het mis bij mij (persoonlijk hoor ik liever de intiem persoonlijke verhalen met Southern Gothic twist, een wat literair tintje: Raymond Carver meets Daniel Woodrell) . Waardoor er gelijk al een afstand is tussen deze nieuwe van de Truckers en mijn gevoel. Ze gaan hier onbeschaamd en direct voor een politiek album: het duidelijkst te horen op What It Means, natuurlijk en titel en artwork rammen dat nog eens door je strot. Ik snap best dat de band boos, teleurgesteld, wantrouwend en terneergeslagen is, maar wat doet het je als band voor goeds om dat naar buiten te brengen, juist in deze tijd? Er zijn al genoeg reacties te lezen van journalisten en fans die nu duidelijk een kant kiezen: OF DBT zijn helemaal KUT en hoe durven ze, OF dit is het meest doordachte statement van het jaar en de band zijn een stel dappere helden.

Nadeel van dit alles is dat het gesprek rondom de band nu al om "randzaken" gaat en niet om de muziek. Muziek die goed is, maar niet geweldig. Het klinkt allemaal wat mat, ook al is er niets mis mee: leuke gitaartjes, een mooie hoofdrol voor keyboards, afwisselende zang en wederom een glansrol voor de rauwe productie.

Mja, ik weet het dus nog niet, maar ik gun dit album zeker nog een paar luisterbeurten. Hopelijk is dit een tijdelijke omweg, een conceptalbum wat de band nauw aan het hart ging en zodoende naar buiten werd gebracht.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Drive-By Truckers - American Band - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De uit Athens, Georgia, afkomstige band Drive-By Truckers bracht tussen 1998 en 2015 een elftal studioplaten, twee verzamelaars en minstens twee live-platen uit.

Wanneer ik het inmiddels imposante rijtje Drive-By Truckers in de platenkast bekijk, valt op dat de band, misschien met uitzondering van haar eerste twee platen, alleen maar geweldige platen heeft gemaakt, met als uitschieter het fantastische Southern Rock Opera uit 2001.

Het zijn platen waarop de band op imposante wijze uiteenlopende soorten rockmuziek aan elkaar heeft gesmeed, met een voorliefde voor Southern Rock, Country Rock en Hard Rock.

Je zou verwachten dat er na al die jaren wat sleet zit op het geluid van de band, maar daar is op American Band gelukkig nog geen sprake van.

American Band wijkt qua verpakking nogal af van de vorige platen van de band. Waar de band uit Georgia voor de meeste van haar vorige platen vertrouwde op de kleurrijke illustraties van Wes Freed, is American Band gestoken in een sombere hoes met een zwart-wit foto van een halfstok hangende Amerikaanse vlag.

De donkere thematiek van de hoes komt terug in de teksten, die dit keer wat minder persoonlijke verhalen vertellen, maar focussen op de problemen waarmee het weldenkende deel van de Verenigde Staten momenteel te kampen heeft.

In muzikaal opzicht klinkt American Band gelukkig redelijk vertrouwd. Drive-By Truckers klinkt nog altijd als een geoliede machine en het is een machine die uit de voeten kan met diverse smaken rockmuziek.

In veel van de tracks hoor ik niet alleen flarden van de vorige platen van de band, maar ook heel veel van Neil Young en later op de plaat ook van de Rolling Stones. Hiernaast laten ook de beste jaren van Lynyrd Skynyrd nog altijd hun sporen na in de muziek van Drive-By Truckers, zeker wanner invloeden uit de Southern Rock mogen domineren. American Band biedt tenslotte ook ruimte aan net wat meer ingetogen songs, die soms raken aan het minder gepolijste werk van The Eagles.

Het klinkt allemaal zo aangenaam en energiek als we van de band gewend zijn, maar mede dankzij de politieke lading klinkt het dit keer ook wat extra gedreven en urgent. Drive-By Truckers moet het tot dusver niet van de vernieuwing hebben, maar laat op haar twaalfde studioplaat een aantal andere dingen horen. De meeste kracht ontleent ook deze plaat echter weer aan de dingen die gelijk zijn gebleven, want Drive-By Truckers is nog altijd vooral een geweldige rockband en bovendien een rockband die alleen maar goede platen maakt. Mogen ze van mij nog heel lang blijven doen. Erwin Zijleman

Wederom een uitstekend album van DBT. In eerste instantie grijpen de nummers van Mike Cooley de aandacht met onnavolgbare teksten en lekkere refreinen.
De nummers van Patterson Hood hebben meestal wat meer tijd nodig, maar geven het album wederom de meerwaarde.
Ik kijk uit naar het concert in maart, want live komen ze helemaal tot hun recht.

Zeer benieuwd naar deze! Ik heb een heel rijtje Truckers in de kast staan maar de laatste twee albums heb ik op een of andere reden niet meer gekocht, alhoewel dit zeer zeker geen slechte albums zijn. De Truckers maken nl. geen slechte platen. Ga er eens lekker voor zitten!

Wow! Geen illustratie op de hoes! What the hell is going' on here?!

What It Means. Zalig nummer!

Mooi dat er meer zijn die de Southern Rock Opera hun beste vinden.

De binnenkant van de hoes is trouwens wel als vanouds.

[quote]Hendrik68 schreef:


Mijn promo heeft geen binnenkant

Patterson Hood en Mike Cooley hadden een partij nummers geschreven en belden elkaar op om een en ander af te stemmen en weer de studio in te duiken. Patterson Hood is verhuisd naar Portland Oregon en dus kan Cooley niet zo makkelijk meer op de koffie komen. Toen ze elkaar de nummers lieten horen bleek hoezeer de heren op een lijn zaten in hun visie. Ze wisten beiden: "hier komt gedonder van, veel fans gaan niet blij met ons zijn en we hebben een hoop uit te leggen als we straks weer op toer gaan. Maar hebben we dat niet altijd moeten doen. Ja. En moeten we voor de lieve vrede maar zwijgen? Natuurlijk niet". En dus komen de Drive-By Truckers met hun meest politiek geladen album uit hun carriere. Zelfs Wes Freed mocht niet meedoen op de cover. Gelukkig zijn zijn brouwsels nog wel op binnenkant te zien. Op de voorkant een "Darkened Flag On The Cusp Of Dawn".

Bij de eerste luisterbeurten had ik zeker niet het gevoel naar een van de beste Trucker albums te luisteren. Dat gevoel groeide langzaam maar zeker. Ik dacht eerst geen enkele klassieker te kunnen ontdekken. Maar de plaat trapt gewoon af met een klassieker. Ramon Casiano werd in 1931 doodgeschoten door Harlon Bronson Carter. Deze mijnheer werd later voorman van de National Rifle Association en groot voorvechter van het wapenbezit, liefst zonder enige vorm van registratie. Amerikanen hebben het recht zich te verdedigen en daar horen wapens bij, vond Carter. Carter bekende na zijn vertrek dat hij als jonge jongen Ramon Casiano had doodgeschoten. Nog altijd komen mensen er mee weg als er zomaar weer eens iemand op straat neergeknald wordt. "Someone killed Ramon Casiano, but Ramon still ain't dead enough". De toon is gezet. Mike Cooley steekt het hele album door in een bloedvorm.

Darkened Flags On The Cusp Of Dawn schreef Hood naar aanleiding van de dodelijke schietpartij in Charleston, waarop de vlag van het zuiden weer eens onderwerp van gesprek werd. Hood baalt er ongelofelijk van dat er telkens weer wat gebeurt waardoor de mooie verhalen die er ook over het zuiden te vertellen zijn weer ondersneeuwen.

In het prachtige Guns of Umpqua romantiseert Hood het prachtige nieuwe bestaan in Oregon, maar wordt hij keihard met de neus op de feiten gedrukt door een dodelijke schietpartij op de campus van de Umpqua Community Colllege. Dat het nu eens niet onder de zuidelijke vlag gebeurt verzacht de pijn geenszins, maar is wel een beetje een terechtwijzing. Het is niet voor niks de federale vlag die op de voorkant staat.

Ook op Surrender Under Protest en What It Means wordt ingegaan op de eeuwenlange gewapende strijd en de rassenhaat. Waar Hood meestal nog wel eens redelijk cryptisch voor de dag wil komen is What It Means wel heel direct gebracht.

Het album heeft ook nog songs die niet direct politiek geladen zijn. The Hooters brachten in de jaren 80 een nummer dat zich richtte tegen de geldgraaiende TV dominees. Satellite heette dat. Cooley heeft zijn eigen versie in Kinky Hypocrite. Als het maar geld oplevert dan is alles toegestaan in het VS van heden, zal Cooley gedacht hebben. Maar dat is natuurlijk niet iets van de laatste jaren. Sun Don't Shine is een ode aan het nieuwe leven van de familie Hood in Oregon, een ode zoals alleen Hood die kan schrijven.

De Truckers zouden de Truckers niet zijn als er niet werd afgesloten met een klassieker: Baggage. Op English Oceans werd vriend en road manager Craig Lieske geëerd met het beste Truckers nummer aller tijden: Grand Canyon. Baggage is niet alleen een ode aan Robin Williams, maar Hood wil hiermee ook de aandacht vestigen op mensen met depressies, waarvan hij er een is. Als geen ander begrijpt Hood wat er in Williams omging. Hijzelf heeft ook regelmatig vanuit het niets last van depressies en wordt tegelijk bevangen door een schuldgevoel. Hij heeft immers alles. Vrienden, familie, collega's. Die helpen hem ook keer op keer weer overeind. Voordeel voor de fans: Je krijgt er de mooiste liedjes van. Zijn soloplaat Killers and Stars was een mooi voorbeeld en zijn Heat Lightining Rumbles In The Distances bevat ook een paar mooie pareltjes waarin zijn gemoedstoestand langs komen. Met Baggage voegt Hood weer een memorabel stukje songwriterschap toe. En daar komt waarschijnlijk nog lang geen einde aan, want in een interview naar aanleiding van dit album en hun 20 jarig jubileum zeiden ze bijna in koor "We're just getting started"

American Band: Plaat van het jaar. Op 7 maart staat de beste band ter wereld in Paradiso.

Een mooi stuk, Hendrik68, hulde! Ik neem aan dat je erbij bent, op 7 maart...

Dank U. Eh ja dat is wel de bedoeling, maar op een dinsdag in maart van Emmen naar Amsterdam is nooit grappig. Moet ik zo ongeveer 2 dagen vrij voor nemen. Maar voor een band als deze heb je dat er al gauw voor over. Moet nog even kijken hoe we dit fixen.

Ook origineel binnen

Wat een album. Voor mij de eerste kennismaking met Drive-By-Truckers. De teksten; de urgentie en relevantie; wat goed.
Graag tips m.b.t andere albums van deze heren.

Drive-By Truckers - The Dirty South (2004)

Drive-By Truckers - Brighter Than Creation's Dark (2008)

Met deze 2 ga je al een heel eind raken
The Dirty South is echt een wereldplaat in mijn oren en Brighter Than Creation's Dark
is gwn heel erg goed met een paar van mijn favoriete songs van hen
Decoration Day zal een andere user wel aanraden want die ken ik nog niet...

Drive-By Truckers - Southern Rock Opera (2001) heb ik ook maar die moet nog wat doorbreken bij mij.
Klinkt allemaal erg goed maar heeft mij nog niet bij het nekvel gegrepen zoals de 2 voorgenoemde

Wat mij betreft luister je English Oceans, maar volgens mij heeft de band ook geen echte fan favoriet. Ik kan wel zeggen dat je Go-Go Boots beter kunt mijden, maar er zijn weer anderen die de plaat helemaal geweldig vinden.

Persoonlijk vind ik deze wat minder, zo zie je maar.

webrob: Qua sound is English Oceans vergelijkbaar en wat mij betreft nog een tikkie beter dan deze. Mijn top 5 is 1. Southern Rock Opera, 2. Decoration Day, 3, English Oceans, 4, American Band en 5, The Big To-Do. The blessing and a curse vind ik de minst goede, maar daar staat wel Gravity's Gone op, een Cooley klassieker. Go Go Boots is de meest softe en de Southern Rock Opera de meeste rauwe. Brighter Than Creation's Dark is de meest rootsy van allemaal. Kortom probeer maar wat, als je American Band al geweldig vindt dan gaan er op zeker meer in de smaak vallen en slecht is geen enkel album. En ga op 7 maart naar Paradiso, dan ben je daarna op zeker fan voor het leven.