Atmosphere - Fishing Blues (2016)

Ik was dit weekend erg druk met een project en daardoor heb ik dit album het hele weekend op repeat gehad. Niet eens zo zeer omdat ik te druk was om een andere plaat op te zetten, maar op het moment Like a Fire weer ingezet werd zag ik geen reden om op 'stop' te drukken. Fishing Blues is gewoon bijzonder fijn album om naar te luisteren.

Atmosphere is na When Life Gives You Lemons een andere kant op gegaan. Ant trad qua producties meer naar voren. Wat bombastischer en meer (vocal)samples. Slug daarentegen stapte wat uit de schijnwerper doordat zijn teksten minder cryptisch werden. Ze werden zelfs wat zoeter, wat softer. Iets wat mij bij vorige album nog wel eens tegen stond, maar hier lijken ze de juiste mix te hebben gevonden. Ondanks dat Slug nog steeds geweldig rapt, ligt de nadruk er minder op. Raps en producties smelten samen op Fishing Blues tot een relaxte, mellow sound.

En juist vanwege dit geluid komt het (voor Atmosphere) grote blik gastartiesten dat ze hebben opengetrokken goed van pas. Zij zorgen ervoor dat het niet té zoet wordt. Dem Atlas en Kim Manning zorgen voor variatie binnen de lijntjes van het album, terwijl DOOM, Kool Keith en Aesop Rock de randjes scherp houden. Samen creëren ze een interessante mix die ik niet naast een God Loves Ugly, You Can't Imagine How Much Fun We're Having of When Live Gives You Lemons kan leggen, maar zeker wel kan bekronen met een hoog cijfer!

Echte uitschieters ontbreken, maar als compleet plaatje vind ik echt enorm sterk!

Hi, this is a recording! Heerlijke beats & grooves strooit Ant over ons heen. Gevarieerder dan op de vorige platen, wat met 18 nummers een goed iets is. Maar wel doordrenkt met die fraaie flow van Atmosphere, zeker door de sterke raps van Slug. Dat is echt genieten geblazen. Instrumentaal is de plaat ijzersterk, het staat vol met fijne gitaren en mooie toetsen. De productie is trouwens uitstekend. De bassen zijn bijvoorbeeld echt geweldig.

De sterkte van het geheel is één van pluspunten van deze 3LP. Toch staan er ook nu weer een aantal geweldige nummers op. Openingssong Like a Fire gelijk maar en Ringo direct daarna, Pure Evil met fantastisch koortje, When the Lights Go Out met sterke gastbijdragen van DOOM & Kool Keith, het 'spacy' Everything, het relaxte Chasing New York en het erg mooie Won’t Look Back met Kim Manning. Om er maar een paar te noemen. Het is weer puur genieten geblazen met Atmosphere op dit Fishing Blues!

Nadat ik Southsiders met gemengde gevoelens heb geluisterd, (Ik vond namelijk de bonus tracks op dat album een stuk beter dan de rest...) ging ik met een nogal kritische gedachtegang luisteren naar Fishing Blues.
In de auto... album op... en rijden maar. De eerste luisterbeurt had ik zo iets van hmwah... het is meer van het zelfde...
Bij de 2e luisterbeurt begon ik de instrumentals wel te waarderen, en de lyrics te voelen. En langzaamaan begon ik dit album nog beter te vinden ook!
Ik had met Southsiders en The Family sign niet echt het gevoel dat het album als 1 geheel over kwam. Dat heb ik met Fishing Blues zeker wel! De heerlijke instrumentals van Ant blijven me geboeid luisteren, terwijl Slug er naadloos op rapt.
Wat een lekker album is dit zeg... en dan met nadruk als ik aan het cruisen ben!
Na 20 jaar blijft Atmosphere nog steeds op een hoog niveau zijn ding doen, die maar weinig rappers op dit moment hem na doen!

Mijn favorieten:
1) Won't look back
2) When the lights go out
3) Chasing New York
4) Seismic Waves
5) The Shit that we've been through. ( Die auto- tune haan op het einde is trouwens geniaal! )

Het was van voor de tijd van deze blog, maar in 2014 was Southsiders van alternative hiphop-grootmeesters Atmosphere mijn plaat van het jaar. Vroeger dan verwacht kunnen we nu al opvolger Fishing Blues aan onze haak slaan. Zo’n early release is langs de ene kant natuurlijk super leuk, want fuck yeah Atmosphere, maar tegelijkertijd is het moeilijk om niet op zijn minst een heel klein beetje bang te zijn voor een teleurstelling. Is Fishing Blues een mooi afgewerkt product, of waren rapper Slug en producer Ant vrouwen en kinderen plots zodanig beu dat elk excuus goed was om weer voor een paar maanden op zwier te gaan?

Atmosphere is een geval apart binnen de hiphop, al sinds het verschijnen van debuut Overcast! (1997), en zeker vanaf het ironisch getitelde You Can’t Imagine How Much Fun We’re Having (2005). Slug is al een bijna obsceen goede rapper - type rauwe, eerlijke, pissige straatdichter met kater - en in combinatie met de super inventieve Ant (zijn devies: ‘alles kan een goede beat worden’) is het feestje compleet. Bij wijze van spreken dan, want Slugs vaak prachtige teksten hebben alcoholisme, verscheurde familiebanden en vertrokken liefjes als vaakst terugkerende onderwerpen.

Aan die succesformule is opnieuw niet echt gesleuteld op Fishing Blues. Het grootste verschil is dat Slug zijn ding niet altijd meer alleen doet, maar op sommige nummers ook een gastvocalist verwelkomt. Dat pakt bijna altijd wel goed uit (vooral DOOM en I.B.E. zijn vermakelijk) zonder dat je je moet beginnen afvragen waarom Atmosphere dit niet al eerder gedaan heeft. De prijs voor mooiste guest vocal gaat overigens naar de volslagen onbekende Kim Manning, die op Won’t Look Back het refrein verzorgt met de stijl en klasse van een jonge Erykah Badu of Lauryn Hill. Hoogtepunt van de plaat.

Verdere prachtnummers zijn onder andere opener Like A Fire, Ringo (de vooruitgestuurde single), Pure Evil, Perfect en No Biggie. Slug is als tekstschrijver dan wel wat gekalmeerd in vergelijking met tien jaar geleden, hij komt nog altijd met goede vondsten (“You gotta grow more toes if you wanna fill these shoes […] You wanna wake up the world but there's a button for snooze” klinkt het bijvoorbeeld in Perfect) en ook technisch kan hij nog steeds goed mee, zoals we van hem gewend zijn. En ook Ant doet opnieuw zijn ding, en dat doet ie opnieuw goed.

Maar da’s ook een beetje de reden waarom Fishing Blues toch een stap terug lijkt na albums als Southsiders en When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold (2008). Op Fishing Blues krijg ik voor het eerst de indruk dat Slug en Ant na bijna twintig jaar op dat punt in hun carrière zijn beland waarop aan kwaliteit dan wel nog niet is ingeboet, maar de magie gewoon niet altijd meer vanzelf komt. Koppel dit aan de inclusie van één of twee vervelende nummers zoals Next To You (ik snap de insteek, maar toch liever poëtisch en subtiel dan direct en plat) en mijn eindconclusie is dit: Fishing Blues is een sterk album waar sommige groepen een moord voor zouden doen, maar in het grote en Jerom van Suske en Wiske-sterke Atmosphere-oeuvre niet één van de prijsbeesten. Er valt zeker genoeg te genieten op deze plaat, maar is dit je eerste Atmosphere-album, dan moet het beste nog komen.

(Dit bericht komt van mijn muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!)