White Lies - Friends (2016)

Alweer ruim zeven jaar geleden kwam To Lose My Life uit. Het frisse debuut van de post-punk revivalband White Lies deed het goed in de Britse hitlijsten, aangestuwd door singles als Farewell To The Fairground en Unfinished Business. Met een goed gevoel voor stijl, thematiek en de nodige bravoure, wisten ze de fans van Interpol, Joy Division en Echo & The Bunnymen voor een groot gedeelte in te pakken. De verwijzingen naar die bands waren dan ook niet van de lucht. Nu is daar Friends, het vierde studioalbum van de Londense Band. Ondertussen is de sound gedurende drie platen opgeschoven van donkere indie rock naar A-ha synthpop. De Londenaren zoeken ditmaal naar een song met hitpotentie.

De Zweedse rockband Blue Swede heeft de term hitpotentie in 1974 met hun versie van het nummer Hooked On a Feeling nieuw leven ingeblazen. De aanstekelijke popsound werd beloond met een eerste positie in de Verenigde Staten, hier deed het vrij weinig. Marvel gebruikte het lied nog eens voor de blockbusterfilm Guardians of The Galaxy. Tot nu toe hier vrij weinig gelijkenissen met White Lies, totdat je de teksten met elkaar gaat vergelijken. ‘I’m hooked on a feeling. I’m high on believing that you’re in love with me,’ doet direct denken aan openingsnummer Hold Back Your Love. ‘I’m in love with the feeling. Oh take it out on me. Maybe hooked on the healing.’ Eerstgenoemde is een oorwurm, maar White Lies doet daar niet voor onder. Het zet direct de toon.

Qua thematiek is de liefde eigenlijk al snel verleden tijd. In een interview met Liverpool Echo zegt bassist Cave dat Friends over keuzes gaat. Perceptie van tijd verandert en daardoor maakt het niet uit of je je vrienden een half jaar lang moet missen. ‘Friendships have begun to feel adult and our perception of time has changed. As kids, if you didn’t see a mate for a fortnight, you’d wonder what was wrong. Now you might not see someone for six months and it doesn’t matter.’ Het strookt echter niet met de teksten op dit album. In Morning in LA, opvallend gelijkaardig aan The Killers’ Battle Born, moet McVeigh juist zijn gevoelens kwijt. ‘I need to call my friend. Tell them what I’m feeling. They all got disconnected, and I’m left hanging on, hanging on.’ Het is samen met slotnummer Don’t Fall het enige moment waarop vriendschappen ter sprake komen. ‘When all my friends have gone away and everything is clear, I don’t know what I’m doing here.’

Tussen alle teksten over relaties, liefde, misstappen en naderend onheil is er eigenlijk weinig dat de lading dekt. Is My Love Enough gaat twee minuten te lang door en biedt weinig nieuws. Het is weer een nieuwe variant op het gebruik van synths en drums gedurende het album. Pas vanaf Swing komt het kantelpunt. White Lies keert terug naar hun roots door het herintroduceren van depressieve teksten, een duister sfeertje en toch weer die overkookte synths. Come On en Right Place behoren tot de lichtpuntjes.

Nu McVeigh en zijn bandleden niet meer weten wat ze moeten voelen en moeten doen (Summer Didn’t Change a Thing), biedt de gitaar in Swing nog enigszins troost. De eighties sound lijkt geperfectioneerd, maar het tekenen bij label Infectious Music heeft geen nieuwe invalshoek opgeleverd, sterker: White Lies vaart al jaren in dezelfde wateren. Een andere koers is gewenst.

Hier 2,5* maar het cijfer komt neer op een 45. Mijn recensie kun je ook lezen op Nieuwe Plaat.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: White Lies - Friends - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Britse band White Lies trok in 2009 voor het eerst de aandacht met het werkelijk geweldige To Lose My Life…, dat niet alleen moet worden gerekend tot de beste debuten van het betreffende jaar, maar ook tot de betere platen van 2009.

Dat was best opvallend, want White Lies deed op haar debuut niet zo heel veel nieuws. De Londenaren gingen op hun debuut immers aan de haal met invloeden uit de eerste (Joy Division, Echo & The Bunnymen, Gang Of Four) en tweede (Franz Ferdinand, Editors, Interpol) postpunk golf en maakten muziek die onmiddellijk een golf van herinneringen naar de oppervlakte bracht.

Niets nieuws onder de zon, maar wat waren de songs van White Lies sterk en wat werden ze goed uitgevoerd.

White Lies is sindsdien wat zoekende. Op het in 2011 verschenen Rituals werden de gitaren deels verdrongen door synths en deed White Lies wat New Order na het abrupte einde van Joy Division deed. Het in 2013 verschenen Big TV flirtte vervolgens nadrukkelijk met de muziek van de grote bands uit de 80s en liet met name echo’s van Simple Minds en U2 weerklinken.

De band kreeg er de handen van de critici niet voor op elkaar en ook de opmars richting de grote bands van het moment lijkt sinds Big TV wat gestremd. Persoonlijk heb ik alle drie de platen van de band hoog zitten, al is het maar omdat ze de late jaren 70 en jaren 80 zo mooi samenvatten en de songs over het algemeen sterk zijn.

Dat samenvatten van een periode doet ook het onlangs verschenen Friends weer. Op hun nieuwe plaat keert White Lies een paar keer terug naar de donkere postpunk van de late jaren 70 en dus naar de sfeer van hun geweldige debuut, maar Friends biedt ook volop ruimte aan veel lichtvoetigere 80s pop. Dat slaat zo af en toe door in de richting van een band als Aha of Tears for Fears, waarmee White Lies op het randje balanceert, maar Friends blijft wat mij betreft toch steeds aan de goede kant van de streep.

Net als de vorige platen van de band klinkt Friends geweldig en is het merendeel van de songs bovengemiddeld goed. Friends werpt me met grote regelmaat drie decennia terug in de tijd en met een beetje nostalgie is niets mis.

De critici moeten er helemaal niets van hebben en op één of andere manier begrijp ik dat wel. Aan de andere kant is Friends een prima plaat met veel zorgeloze popliedjes en af en toe een donkere wolk. Er staan absoluut wat niemendalletjes op de plaat, maar toch ook een aantal songs die herinneren aan de grootsheid van het debuut van de band.

Volgende keer mogen van mij de donkere wolken wel weer eens overheersen, maar aan het begin van de herfst van 2016 doen de zonnestralen het bij mij ook prima. Zeker geen meesterwerk, maar de meeste nieuwe releases die ik momenteel beluister zijn minder. Erwin Zijleman

Nou, ik dacht een tijdje dat ik fan was van White Lies. Hoewel ik het debuut niets vond, stonden op de vorige twee albums wat nummers die ik écht heel goed vond. Ze hadden heerlijke pakkende melodieën, sterke teksten en diepgang. Al die elementen zijn op Friends zeer sterk afgezwakt. Er staat niet één nummer op dat me pakt. White Lies doet me hier denken aan A-Ha, maar dat is eigenlijk nog te veel eer, want A-Ha heeft dit recept zelf vele malen beter uitgevoerd.

Mooie heldere productie,de soms licht elektronische inslag bevalt me best goed maar waar het uiteindelijk om draait is de kwaliteit van de nummers en die valt of tegen of lijkt op iets wat we allemaal al eerder gehoord hebben.
Uitzonderingen zijn het sterke Summer Didn't Change a Thing en ook Is My Love Enough en Morning in LA zijn zeker niet slecht te noemen.De rest schuurt vaak tegen een voldoende aan maar mist vaak bezieling.
Iets wat in zijn totaliteit eigenlijk ook geldt voor Friends.
Wat dan weer voor dit album spreekt is dat het wel allemaal lekker weg luistert.