White Lies - Friends (2016)

Leuk! Hier ben ik enorm benieuwd naar, het nummer ´Take It Out on Me´ is al te beluisteren!

De joy Division sound ligt er weer dik op aan de single te horen

Ik hoor in 'Take It Out On Me ' wel meer de cleane gepolijste a-ha sound in plaats van de JD sound die in tegenstelling tot dit wel kippenvel kan veroorzaken op een onbewaakt moment.

Ik kan niet wachten, de vorige uit 2013 was ronduit fantastisch.

Ben je nou cynisch, of is dit welgemeend. Na de eerste - met een sterke verwijzing naar UP in het artwork - 10* gedraaid te hebben, weerhield alleen mijn Hollandse verkooplust ervan de lp door het raam naar buiten te zwieren, als een frisbee. Man, man wat een gehypte ellende - snel weggedaan voor de helft van de aankoopprijs

De eerste was top, een van de beste albums van de laatste jaren.
Vervolgens bleef het een beetje hetzelfde, zeer herkenbare, geluid, alleen zonder echt sterke nummers op Bigger Than Us na.

Cynisme mag dan wel een bijproduct zijn van het ouder worden, in deze ben ik bloedserieus. Big TV is een pareltje, met nummers als Getting Even en Goldmine klinkt het bij vlagen als de vierde denkbeeldige Chameleons (vermits de eindeloze adoratie tot de dood voor de band rond Mark Burgess een niet mis te verstaan compliment).

Het was een album dat vriend en vijand verraste, teneinde de ratings op sites als RYM ben ik niet de enige die er zo over denkt (voor wat het waard is).

De eerste White Lies was aardig, maar de pompeuze teksten liepen nogal eens in de weg, hoewel sommige songs prima waren (Farewell To The Fairground). De tweede was een complete misser en had behalve de ET single geen enkele meerwaarde. Niet enkel pompeuze teksten maar dito songs, langdradige melodieloze gedrochten.

Ik had nog weinig hoop voor White Lies, en toen was daar ineens Big TV, een album dat blijkbaar het allerbeste in de heren naar boven bracht. Sterke teksten, goede songs, voortreffelijke producties.

Hopen dat de vierde worp zich kan meten met de derde.

White Lies hun eerste plaat is heel goed. De platen daarna bevatten maar een paar goede nummers die je net zo goed op een 7" kan gooien

Ook zin in, de nieuwe single is weer leuk.
Toch nog maar eens naar Big TV luisteren dan, na het werkelijk fantastische eerste album vond ik alles daarna toch echt veel minder.

Come On nu ook te beluisteren.

White Lies - Come On (Official Audio) - YouTube

Friends, een heel brave albumtitel, en zo klinkt onderstaand nummer ook.

White Lies - Hold Back Your Love (Official Audio) - YouTube

Het klinkt allemaal niet heel slecht of zo maar het is wel een heel suffe plaat geworden zeg.

Klinkt op het eerste gehoor weer als een sterke plaat. Big TV was super. Als je alleen zweert bij het debuut, sla deze dan ook maar over.

Heb het album vandaag een keer of 4 gedraaid en in het begin dacht ik mwahh, kan beter. Het is geen Big TV, dat album klonk vanaf de 1e luisterbeurt al gelijk ontzettend lekker. Het is ook geen To Lose My Life met die wat donkere sound. Het eerste nummer Take It On Me zou wel eens guilty pleasure kunnen worden; het refrein wordt schaamteloos talloze malen herhaald en blijft daardoor de hele dag malen in je hoofd. Maar onmiskenbaar is het de White Lies en eigenlijk best wel een leuk singletje. De songs klinken allemaal wat minder somber als de vorige albums en na een paar keer luisteren krijg ik toch wel zin in het concert volgende week in Doornroosje. De laatste 2 nummers springen er voor mij op dit moment uit maar dat kan nog wel veranderen de komende weken. Gewoon lekkere jaren tachtig sound in wat een nieuwer jasje, helemaal niks mis mee!

de 2 nummers op youtroep vind ik doorsnee misschien verander ik van gedachten
en de jaren 80 niks mis mee want we leven nu in 2016

De licht verteerbare Friends contrasteerd lekker met de andere Rock release van deze week: The False Foundation van Archive . Hoe 2 britse rock bands zo kunnen verschillen en elkaar fijn aanvullen. want waar ik WhiteLies wel erg hapklaar vindt, is Archive weer te zwaar. de combi zou wel erg fijn zijn. Maar daar hebben we hier niets aan.
voorlopige favo hier: Is My Love Enough

Mee eens, ik hoor hier geen JD in. Veel te blij.

Take It Out on Me heeft voor mij dezelfde status als Bigger Than Us.
Zo goed als bij het debuut zullen ze niet meer worden, daar kan ik mij na vier albums wel bij neer leggen.

Alweer ruim zeven jaar geleden kwam To Lose My Life uit. Het frisse debuut van de post-punk revivalband White Lies deed het goed in de Britse hitlijsten, aangestuwd door singles als Farewell To The Fairground en Unfinished Business. Met een goed gevoel voor stijl, thematiek en de nodige bravoure, wisten ze de fans van Interpol, Joy Division en Echo & The Bunnymen voor een groot gedeelte in te pakken. De verwijzingen naar die bands waren dan ook niet van de lucht. Nu is daar Friends, het vierde studioalbum van de Londense Band. Ondertussen is de sound gedurende drie platen opgeschoven van donkere indie rock naar A-ha synthpop. De Londenaren zoeken ditmaal naar een song met hitpotentie.

De Zweedse rockband Blue Swede heeft de term hitpotentie in 1974 met hun versie van het nummer Hooked On a Feeling nieuw leven ingeblazen. De aanstekelijke popsound werd beloond met een eerste positie in de Verenigde Staten, hier deed het vrij weinig. Marvel gebruikte het lied nog eens voor de blockbusterfilm Guardians of The Galaxy. Tot nu toe hier vrij weinig gelijkenissen met White Lies, totdat je de teksten met elkaar gaat vergelijken. ‘I’m hooked on a feeling. I’m high on believing that you’re in love with me,’ doet direct denken aan openingsnummer Hold Back Your Love. ‘I’m in love with the feeling. Oh take it out on me. Maybe hooked on the healing.’ Eerstgenoemde is een oorwurm, maar White Lies doet daar niet voor onder. Het zet direct de toon.

Qua thematiek is de liefde eigenlijk al snel verleden tijd. In een interview met Liverpool Echo zegt bassist Cave dat Friends over keuzes gaat. Perceptie van tijd verandert en daardoor maakt het niet uit of je je vrienden een half jaar lang moet missen. ‘Friendships have begun to feel adult and our perception of time has changed. As kids, if you didn’t see a mate for a fortnight, you’d wonder what was wrong. Now you might not see someone for six months and it doesn’t matter.’ Het strookt echter niet met de teksten op dit album. In Morning in LA, opvallend gelijkaardig aan The Killers’ Battle Born, moet McVeigh juist zijn gevoelens kwijt. ‘I need to call my friend. Tell them what I’m feeling. They all got disconnected, and I’m left hanging on, hanging on.’ Het is samen met slotnummer Don’t Fall het enige moment waarop vriendschappen ter sprake komen. ‘When all my friends have gone away and everything is clear, I don’t know what I’m doing here.’

Tussen alle teksten over relaties, liefde, misstappen en naderend onheil is er eigenlijk weinig dat de lading dekt. Is My Love Enough gaat twee minuten te lang door en biedt weinig nieuws. Het is weer een nieuwe variant op het gebruik van synths en drums gedurende het album. Pas vanaf Swing komt het kantelpunt. White Lies keert terug naar hun roots door het herintroduceren van depressieve teksten, een duister sfeertje en toch weer die overkookte synths. Come On en Right Place behoren tot de lichtpuntjes.

Nu McVeigh en zijn bandleden niet meer weten wat ze moeten voelen en moeten doen (Summer Didn’t Change a Thing), biedt de gitaar in Swing nog enigszins troost. De eighties sound lijkt geperfectioneerd, maar het tekenen bij label Infectious Music heeft geen nieuwe invalshoek opgeleverd, sterker: White Lies vaart al jaren in dezelfde wateren. Een andere koers is gewenst.

Hier 2,5* maar het cijfer komt neer op een 45. Mijn recensie kun je ook lezen op Nieuwe Plaat.

Middelmaat overheerst , geen uitschieters naar boven of naar beneden , dit is zo'n album dat voorbij is zonder dat je het eigenlijk beseft omdat niets blijft hangen. Ik hoop dat ze er niet teveel uit putten voor het concert binnenkort.

Dat weet ik over 3 uur?

Meer dan de helft van de plaat werd gespeeld in Amsterdam.

Dan hebben ze nog bijna 2/3 van het concert van de vorige 3 albums gehaald , dat valt nog mee , ik weet al tijdens welke nummers ik drank zal halen in Brussel , want met uitzondering van Take it Out misschien ,vrees ik dat er met de rest van dit album een paar dipjes zullen zijn.

Muziek >> MusicMeter Live! >> Gisteren ... gezien! Voor impressie gisteren

Geweldig album hoor. Zeer goed in het gehoor liggend en ja... het is geen 'To lose myself...', dat prachtige album heeft een geheel eigen sfeer. Ze weten me nog steeds te boeien. 'Summer didn't change a thing' en 'Right Place' zijn voor mij de uitschieters. Ook in Paradiso klonken ze zeer sterk en ook de nieuwe nummers van 'Friends' deden het uitstekend bij het publiek. Nee, zo mogen ze er nog wel een tijd mee doorgaan!

Luistert prima weg, maar spannend is het allemaal niet. Ik denk dat ik deze weer snel zal vergeten, want er wordt hier geen reden gegeven om niet simpelweg naar het debuut of Big TV te luisteren.

Gewoon een goede plaat. Blijft in ieder geval lekker in het gehoor liggen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: White Lies - Friends - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Britse band White Lies trok in 2009 voor het eerst de aandacht met het werkelijk geweldige To Lose My Life…, dat niet alleen moet worden gerekend tot de beste debuten van het betreffende jaar, maar ook tot de betere platen van 2009.

Dat was best opvallend, want White Lies deed op haar debuut niet zo heel veel nieuws. De Londenaren gingen op hun debuut immers aan de haal met invloeden uit de eerste (Joy Division, Echo & The Bunnymen, Gang Of Four) en tweede (Franz Ferdinand, Editors, Interpol) postpunk golf en maakten muziek die onmiddellijk een golf van herinneringen naar de oppervlakte bracht.

Niets nieuws onder de zon, maar wat waren de songs van White Lies sterk en wat werden ze goed uitgevoerd.

White Lies is sindsdien wat zoekende. Op het in 2011 verschenen Rituals werden de gitaren deels verdrongen door synths en deed White Lies wat New Order na het abrupte einde van Joy Division deed. Het in 2013 verschenen Big TV flirtte vervolgens nadrukkelijk met de muziek van de grote bands uit de 80s en liet met name echo’s van Simple Minds en U2 weerklinken.

De band kreeg er de handen van de critici niet voor op elkaar en ook de opmars richting de grote bands van het moment lijkt sinds Big TV wat gestremd. Persoonlijk heb ik alle drie de platen van de band hoog zitten, al is het maar omdat ze de late jaren 70 en jaren 80 zo mooi samenvatten en de songs over het algemeen sterk zijn.

Dat samenvatten van een periode doet ook het onlangs verschenen Friends weer. Op hun nieuwe plaat keert White Lies een paar keer terug naar de donkere postpunk van de late jaren 70 en dus naar de sfeer van hun geweldige debuut, maar Friends biedt ook volop ruimte aan veel lichtvoetigere 80s pop. Dat slaat zo af en toe door in de richting van een band als Aha of Tears for Fears, waarmee White Lies op het randje balanceert, maar Friends blijft wat mij betreft toch steeds aan de goede kant van de streep.

Net als de vorige platen van de band klinkt Friends geweldig en is het merendeel van de songs bovengemiddeld goed. Friends werpt me met grote regelmaat drie decennia terug in de tijd en met een beetje nostalgie is niets mis.

De critici moeten er helemaal niets van hebben en op één of andere manier begrijp ik dat wel. Aan de andere kant is Friends een prima plaat met veel zorgeloze popliedjes en af en toe een donkere wolk. Er staan absoluut wat niemendalletjes op de plaat, maar toch ook een aantal songs die herinneren aan de grootsheid van het debuut van de band.

Volgende keer mogen van mij de donkere wolken wel weer eens overheersen, maar aan het begin van de herfst van 2016 doen de zonnestralen het bij mij ook prima. Zeker geen meesterwerk, maar de meeste nieuwe releases die ik momenteel beluister zijn minder. Erwin Zijleman

Ik zou zo maar sterren kunnen verlagen. maar ze staan al laag genoeg. dank voor de bevestiging.

Prima schijfje weer. Mijn persoonlijke favoriet, namelijk Ritual, is niet van de troon gestoten. Friends gaat wat mij betreft gewoon verder waar Big TV het liet liggen: prettig in het gehoor liggende, door 80s synthpop geïnspireerde nummers waarvan er een aantal wat beter in je oren blijven hangen; dat werden de singles. Geen hoogvlieger, maar ook geen laagvlieger.