Van Morrison - Keep Me Singing (2016)

Jij bent twee jaar ouder dan ik, Tonio, vandaar dat je hem waarschijnlijk ook iets eerder hebt ontdekt. Goeie persoonlijke nummer 1 heb je trouwens, Dream letter van Tim Buckley, prachtplaat!

Ik ben nog een snotneus en heb Van Morrison pas zo'n twintig jaar later ontdekt. Maar ik vind Into the Music en Veedon Fleece toch een pakje beter dan Keep Me Singing. Al is het wel gewoon weer een prima album. Beter dan Duets in ieder geval.

Prachtig album van Van The Man.
Hij is nooit een gezelligheidsdier geweest, schijnt een nogal kort aangebonden karakter te hebben en een uitgesproken hekel aan de pers & critici.
Ik zal nooit een concert vergeten met The Chieftains eind jaren 80, naar ik meen in Vredenburg.
Van Morrison had samen met deze band Irish Heartbeat gemaakt en tijdens dat concert probeerde Paddy Moloney op een nogal luchtige wijze contact te maken met het publiek, dit werd niet door deze brombeer gewaardeerd en hij keek Paddy nogal bozig aan zodat er van enige spontaniteit tijdens het concert geen sprake meer was.
Deze plaat is zeer sterk, Van Morrison is zeer goed bij stem en levert met Let It Rhyme, Memory Lane, In Tiburon & Going Down To Bangor regelrechte juweeltjes af.
Het nummer Out In The Cold Again vind ik het minste nummer, maar dat begint dan ook met de regel ; I Was Mr Nice Guy Too Long!

Weer een beetje meer van hetzelfde.
Heerlijk!

prima plaat. Maar Memory Lane is dit een cover? Komt mij zo bekend voor. aha Fields of Gold van Sting.

Alles op deze cd komt me bekend voor. Het is een keurig verzorgde verzameling deuntjes maar nergens word ik verrast. Dus waarom dit nou precies een prachtplaat zou zijn...? Ik vind het een 'gewone' Van Morrison-plaat. Alle respect voor zijn onuitputtelijke energie, ik luister graag naar hem, maar sinds een jaar of 35 zijn de meeste platen redelijk inwisselbaar.

De jaren tachtig brachten een reeks voltreffers op rij waar in mijn beleving enkele van zijn allermooiste liederen hun oorsprong vinden.

Zaken als geloof en spiritualiteit werden nooit mooier of puurder bezongen.

Om in de benoeming van een dergelijk grof tijdsbestek een album als Avalon Sunset op bewuste wijze af te doen kan mij enkel doen betwijfelen of dit album wel daadwerkelijk is gehoord.

Zo echt wel:

Heel vreemd.

De vergelijking met dat album die volgens sommigen deze nieuwe op zou roepen maakt mij in ieder geval erg benieuwd.

Zijn vorige plaat was naar mijn idee heel aardig maar had toch wel erg iets van een voortkabbelende man op leeftijd die zichzelf al lang en breed had bewezen.

Als deze dat overstijgt zal ik dit graag spoedig ondervinden.

Ten eerste vind ik de composities van hoog niveau, zoals ik na zeer uitvoerige beluistering heb vastgesteld. Bovendien wordt hij omringd door uitstekende musici. Maar goed, ieder zijn mening.

En op pakweg Down the Road wordt Van Morrison omringd door een stel klungelaars en/of zijn de composities bagger? (stem van Lura 2,0* )

Ik zou er niet op rekenen. De beschrijving op Allmusic is wel redelijk to the point. Van Morrison is een oude man die zich niet meer moet bewijzen. Platen maken hoeft niet meer maar hij doet het nog graag en dat hoor je wel. Kortom, fijn albumpje van een voortkabbelende man op leeftijd die zichzelf al lang en breed heeft bewezen.

De vergelijking met Avalon Sunset begrijp ik niet en dat album krijgt hier niet eens goede kritieken, terwijl daar wel een klassieker als Have I Told You Lately op staat. Zo'n nummer zal je hier niet vinden. Ook geen Orange Field.

Van Morrison is eigenlijk nog steeds een beetje wisselvallig. Tussen het prima Born to Sing: No Plan B zit nu weer het zwakke Duets. Voor Born to Sing: No Plan B kwamen de twee zwakkere albums Keep It Simple en Pay the Devil. Maar daarvoor was hij ook weer sterk bezig, met Back on Top, What's Wrong with This Picture? en Magic Time.

Het is altijd wat afwachten dus en in die zin is het voortkabbelende Keep Me Singing een dikke aanrader na het in slaap vallende Duets.

Orangefield inderdaad, had 'm net nog opstaan.

Wat een knaller.

Leek me ook al sterk, maar waarom niet.

Eerder deed hij het ook.

We gaan het meemaken.

Heb het album in de kast staan, heel lang niet gehoord, zal het nog eens luisteren.

Ben ik het eigenlijk wel mee eens met dien verstande dat ik dit album wat lichtvoetiger en warmer vind klinken dan bijvoorbeeld het ook verdienstelijke maar tekstueel wat sombere Born to Sing: No Plan B (2012). Het de zijn idd accentverschillen die zijn recenter werk kenmerken. De kwaliteit van de albums ontlopen elkaar daarom niet veel. Het blijft degelijk vakwerk. Zoveel is wel zeker. Maar boeiend is anders.

Je kunt maar een keer Astral Weeks, Veedon Fleece en Common One maken. Na 35 eerdere albums wordt het moeilijk om nog met iets verrassends te komen.

Ik zou wel eens een heel instrumentaal album van Van Morrison willen horen.
Zijn verrassingen uit het verleden (Duets, Chieftains...) pakten trouwens niet altijd heel goed uit.

Irish Heartbeat vind ik als liefhebber van Ierse folk dan wel weer bijzonder geslaagd, AdrieMeijer. Zoveel mensen, zoveel meningen.

Sinds deze release me weer eens in de man verdiept. De drie albums die je noemt getuigen alle van muzikale durf en artistiek risico. Dat ben ik gaan missen naarmate zijn loopbaan vorderde. Met als dieptepunt het klagerige Too Long in Exile. Daardoor raakte ik hem kwijt. Alleen Back on Top vind ik, hoewel ook weinig verrassend, nog wel erg aanstekelijk. Daarna veel meer van hetzelfde. Soms matig, meestal degelijk, met een aantal mooie songs per plaat als uitschieters. Zo ook op dit exemplaar.
Als geheel klinkt dit album wel meer spontaan en veel minder plichtmatige dan vele voorgangers.

Hier precies dezelfde ervaringen! Op het moment dat Back on top zojuist uitgebracht was, was ik toevallig net in Ierland. Dus die hoorde je de godganse dag op (auto)radio daar.

Waarom zoeken naar iets "verrassends" of "iets nieuws"?
Vertrouwd, goed, aangenaam. Laat de winter maar komen.

Of komende winter vertrouwd, goed en aangenaam gaat zijn is nog af te wachten.

Eindelijk eens voor gaan zitten.

Mooi album.

Toch wel redelijk wat in de lijn der verwachting lag.

Over het algemeen een gemoedelijke, bijna lounge achtige, zeer aangename plaat.

Wat warme pianoklanken, een zwoel aanzwellende sax, en niet al te opzienbarende op het gemakje gezongen melodielijnen. Dat kenmerkt het wel. Hier en daar een iets meer opgetogen momentje maar in grote lijnen een redelijk gelijkaardig geluid van begin tot eind.

Qua verbale thematiek soms nog wat zwaarmoedig maar deze keer toch vooral in de vorm van de retrospectieve, relativerende man op leeftijd. Zoals eerder al werd aangegeven zullen we iets van het kaliber van een Orangefield hier dan ook niet aantreffen.

Een nummer voor mij zo aangrijpend dat ik het niet eens zomaar altijd kan beluisteren.

Zoals deze man er wel meer heeft, voor mij.

Zowel positief als iets minder positief dus.

Eazy listenin' op en top.

Lekker.

Fijn dat de man op dit punt in zijn artistiek bestaan nog eens zo iets op ons los zou kunnen laten, en voor mij persoonlijk ook wel een lichte vooruitgang op de, overigens ook zeker niet onaardige, voorganger.

Prachtig. Ligt direct lekker in het gehoor. Laat de winter maar komen.

Prachtige plaat van Van die niks meer moet bewijzen ......heeft ie genoeg gedaan .....

Ik heb deze CD nu al een tijdje in mijn bezit en ik vind hem werkelijk prachtig. We kennen natuurlijk het beeld van Van Morrison van ruwe bolster, blanke pit en het is bijzonder hoe deze gekwelde ziel op deze CD mij weer weet te raken en ontroeren. Bij een aantal nummers krijg ik een brok in de keel en dat gebeurt me niet vaak.
Dus gewoon prachtig, buitencategorie.

Van Morrison een ruwe bolster, blanke pit en gekwelde ziel? Hmmm, ik zie hem meer als een grumpy old man met een enorm muzikaal talent. Ik ben een enorme liefhebber van de muziek van Van the Man maar niet van zijn soms wat rare podium chagrijn. Dit is wederom een prima en zeer herkenbaar Van Morrison album, gedegen vakmanschap en uitermate prettig om naar te luisteren. Ik kan mij een leven zonder de muziek van Van the Man niet voorstellen dus ben altijd weer bllj met weer een nieuw album.

Een album wat bij mij wat is ondergesneeuwd. Destijds wel direct aangeschaft maar kon er nooit lekker in komen. Misschien wat overkill aan Van gehad destijds . Achteraf gezien een prima solide plaat met mooie composities en een prima band. 4 sterren en er is nog rek.

vond dit album destijds bij uitkomen 1 van de betere uit de nadagen van 's mans carrière, maar moet dat een kleine 8 jaar later toch wat omlaag bijstellen. dat ligt niet aan de muzikale uitvoering, de productie of de zangstem van Van Morrison die alle 3 als vanouds goed klinken, maar aan de kwaliteit van de songs en de melodieën.

de eerste trits van 5 nummers bevallen mij het beste, met als uitschieters de fraaie melodie van "Keep Me Singing" en de melancholische ballad "Memory Lane". daarna zakt het album in met een flink aantal mindere tracks 6 t/m 10 (uitgezonderd 9) "In Tiburon"). gelukkig sluit dit album alsnog fraai af met de mid-tempo nummers "Going Down to Bangor" en "Too Late", waarna het instrumentale niemendalletje "Caledonia Swing" nog volgt.

al met al een prettig laid-back luisteralbum met degelijk vakwerk, maar naar mijn mening geen album dat zich kan meten met de kwaliteit van zijn albums uit de seventies en eighties. het gaat mij te ver om deze "Keep Me Singing" te vergelijken met albums als Into the Music of Veedon Fleece, want de kwaliteit van die albums hoor ik er hier niet vanaf. daarvoor staan er simpelweg te weinig memorabele composities op. aangezien ik een 3,5 te laag vind voor dit album geef ik het een (krappe) 4.

Album werd geproduceerd door Van Morrison
All songs written by Van Morrison, except track 2) co-written Don Black & track Alfred Braggs & Don Robey

Ik ben het dikwijls eens met potjandosie, maar in dit geval niet helemaal. Zeker: net zoals bijna iedereen ben ik ook van mening dat hij al vele jaren niet meer het niveau haalt van een 6- á 7-tal meesterwerken uit de jaren '70 en '80. Maar zoals eveneens velen hiervoor opmerkten denk ik dat het niet meer aangaat om dit van hem, na zo'n imposante carrière, nog te verwachten.

Desondanks heeft hij ook sindsdien een aantal platen afgeleverd die toch echt niet veel voor gemengde albums onderdoen. dat vind ik zeker van Keep Me Singing. Ik vind dat hij hier juist een constant hoog niveau van zowel songs als van de uitvoering haalt. Ook nu, vele jaren later.

Een algemeen hoog niveau van de songs, met een aantal uitschieters. Mijn favoriet is Out in the Cold Again, een nummer dat in mijn fictieve top 40 van Morrison-songs thuis hoort.

Blijf dit album toch zeer geregeld draaien. En nog altijd met heel veel plezier. Geen aanleiding om mijn waardering bij te stellen.

En het blijft toch altijd weer hilarisch om Van in Out in the Cold Again als eerste zin "I was Mr Nice Guy too long" te horen zingen. Overigens het beste nummer van de plaat en een van de betere in Van's oeuvre.