Soundgarden - Down on the Upside (1996)

De zwanezang van deze prima band uit Seatlle... helaas ook wat mij betreft hun minst goede plaat, al staan er natuurlijk enkele juweeltjes op zoals "Burden In My Hand" en "Blow Up The Outside World"...

Een ondergewaardeerd album van Soundgarden. Ik denk dat dat te maken heeft met het klassieker-syndroom. Op het moment dat een groep een klassieker heeft gemaakt, in dit geval Superunknown, dan wordt het album daarna altijd iets te laag gewaardeerd.

Ik moet wel toegeven dat dit album misschien niet zo goed is als Badmotorfinger en Superunknown, maar deze plaat is zeker meer waard dan een gemiddelde van 3,34. Van mij krijgt deze plaat dan ook 4,5 sterren

Naar mijn mening het beste wat deze band gemaakt heeft, zeker in vergelijking tot het veel geprezen Superunknown vind ik dit een veel beter album. De melodien zijn sterker en het klinkt allemaal veel vernieuwender, een van de hoogtepunten van de so called grunge.

Heb hem alweer een jaar of 10, zet hem nog regelmatig op voor Pretty Noose en vooral No Attention...... vond trouwens Chris Cornell hier op z'n hoogtepunt qua stem. Dat rauwe houdt hij natuurlijk, maar hij komt niet meer zo "hoog" en zuiver.
Laatst live versie van New Damage geluisterd, beginschreeuw van 10seconde ............ dat is pas kippenvel!
Vind dit eigenlijk het sterkste album van Soundgarden..

Wat mij betreft nogal een teleurstelling in vergelijking met Superunknown. Eigenlijk kan alleen het nummer Applebite zich meten met het werk op dat meesterwerk. De rest van de nummers vind ik hier maar zo zo. Een krappe 3,5.

hmmm...ben het hier toch niet meer mee eens. De eerste 9 nummers zijn redelijk tot goed, maar daarna zakt de plaat toch in. Ook ik kom niet hoger dan 3,5 sterren.

En daar ben ik het dan weer niet mee eens, No Attention en Boot Camp vind ik zeer de moeite waard.

Ik ben het dan ook eens met de voorgaande schrijvers die dit het beste Soundgarden album vinden...(Vooral Zero Chance...)

Ondergewaardeerde plaat. Klinkt iets meer recht-toe-recht-an dan Superunknown (beetje als een kruising tussen die en Badmotorfinger). No Attention, Applebite, Rhinosaur en Dusty zijn stuk voor stuk juweeltjes en de andere nummers doen daar beslist niet veel voor onder!

4.

Zero Chance is een prachtnummer. They say if you look hard,
You'll find your way back home, Born without a friend, And bound to die alone.

Prima album van Soundgarden, toch een van mijn favoriete bands uit de jaren negentig.

Inderdaad een prima album die wat mij betreft in de vorm van Pretty Noose en Burden In My Hand een paar van de grootste Soundgarden parels herbergt. Na 13 jaar kunnen we deze plaat toch wel loszien van zijn legendarische voorganger? Deze laatste Soundgarden heeft naast de punky-inslag ook weer de ruimte voor wat introspectieve songs. Wellicht is het in dat licht soms wat onevenwichtig of gewoon een lange zit maar er valt genoeg moois te beproeven.

Soundgarden is muzikaal veel interessanter dan andere grunge bands uit Seattle zoals een nirvana of Pearl Jam. Met Chris Cornell als uitstekende frontman. De psychedelische sound geeft de tracks nog wat extra kleur. Na het zeer goed ontvangen Superunknown sloeg de band opnieuw genadeloos toe met het machtige Down On The Upside. De perspromoter van de platenmaatschappij waar ik contact mee had in de 90ties was destijds lyrisch over dit album. Na de cd uiteindelijk onlangs opnieuw te hebben ontdekt is ook deze rock liefhebber helemaal into deze cd. De perfecte mix van snelle songs en adembenemende ballads maken van DOTU een sublieme plaat.

Nirvana heeft raakvlakken met punkrock.
Alice In Chains, Pearl Jam en Soundgarden met jaren 70 rock acts als Free en Black Sabbath.
Screaming Trees ligt meer in het verlengde van de psychedelica van de jaren 60 en vooral The Doors.

Grunge is meer een manier om het gebeuren samen te vatten.
Op rockgebied gebeurde er begin jaren 90 veel in de scene rondom Seattle; hierdoor mede een grote gitaarband opleving in de VS.
Muzikaal gezien liggen bands als Soundgarden, Pearl Jam en Alice In Chains in elkaars verlengde.
Ieder heeft verder zijn eigen voorkeur.
Juist bij dit album had ik het idee dat Soundgarden de beste periode gehad heeft.

Prachtig album. Eat the fruit and kiss the snake goodnight. okay

Wisselvallig album, een flinke tegenvaller na de geweldige voorganger Superunknown. Sterke songs worden afgewisseld door onbegrijpelijke niemendalletjes. Spoedig hierna zou de band het bijltje erbij neergooien, tot de reunie in 2012. Songs als Pretty Noose, Blow Up The Outside World en Burden In My Hand blijven top, maar al met al is dit toch wel één van de mindere albums van Soundgarden.

Mooi omschreven. Ik vind Pearl jam wel veel minder spierballen-rockriff gebaseerd dan Soundgarden, subtieler. Alice in Chains plaats ik daar tussen. Net als Stone Temple Pilots, ook al die noemde je die niet. Die lijkt ook bets op Alice in Chains.
Nirvana is inderdaad van een andere orde. Wat mij betreft twee bands ineen: een harde punkband en een melancholische singer-songwriterband. Soms in hetzelfde nummer.
Screaming Trees, leuk dat je die ook noemt, en van mijn favorieten. Je vergelijking met de Doors verbaast me wel, kun je uitleggen waarom je dat zo ziet? Ik zie wel overeenkomsten met Mark Lanegan's stemgeluid (en podiumpresentatie), maar verder?

Mark Lanegan is ook een rocker met een blues geluid in zijn zang, iets wat ik bij Jim Morrison ook terug hoor.

Het vuur en de vintage sound waren nog aanwezig, de memorabele songs minder. Geen slechte plaat, maar ook niet onderscheidend.

Soundgarden spierballenrock noemen vind ik onzinnig. Ik vind het juist hele mooie, gelaagde rockmuziek met diepgang, muzikale vakmanschap, passie en een scheut psychedelica. Pearl Jam doet eigenlijk iets soortgelijks, maar dan op hun eigen manier met een eigen geluid dat ik dezelfde omschrijving zou willen toedichten.

Lastig om een album als Superunknown op te volgen en de band slaagt daar gedeeltelijk in. Het eerste deel van het album vind ik heel fijn, maar dan begint het in te kakken en duurt het mij uiteindelijk allemaal wat te lang. Goed album, maar minder dan de 2 voorgangers.

Klinkt een stuk geproduceerder dan de voorgangers en is wat mij betreft ook wat aan de lange kant (niet iedere song is even sterk), maar al met al gewoon een prima Soundgarden plaat!

Het 'moeilijke album' na Superunknown, zo werd Down on the Upside destijds in de media vaak betiteld. En daar zit wat in, hoewel voorganger Superunknown zeker een goede plaat is, grijp ik vaker terug op een schijf als Louder Than Love. Het songmateriaal was daar nog lekker gruizig en smerig. Dan Down on the Upside; Pretty Noose en Rhinosour zijn fijne tracks om de plaat mee te openen, waarbij de eerste een lekkere zanglijn heeft. Zero Change kent een beetje dezelfde sfeer als Fell On Black Change is echter niet zo goed, het is zeker sfeervol maar het lijkt alsof ook de heren niet weten welke kant op te gaan. Dusty lijkt wat op Pretty Noose maar komt maar niet echt los. Met Ty Cobb slaan de heren de plank mis, een snelle punksong en hier ligt zeker niet de kracht van de band. Hoewel Blow Up the Outside World velen een van de betere songs vinden op deze worp vind ik dat wel meevallen. Een aardig refrein maar de stukken daar tussen in vind ik slaapverwekkend. Burden In My Hand is dan wel weer een voltreffer, een verslavende zanglijn, fraaie opbouw uitmondend in een groots refrein. Ook na Burden In My Hand is het wisselvalligheid troef, hoewel Never the Machine Forever mij nog wel kan bekoren, intens en hint enigszins naar Badmotorfinger. Waarom een nummer als Tighter & Tighter dan weer dik 6 minuten moet duren is mij dan weer raadsel. Zo klinkt deze plaat als geheel wat stuurloos, lijken de heren teveel te willen maar verliezen daarbij de grote lijn uit het oog. Daarnaast duurt het album met 65 minuten ook veel te lang. Waar echter Superunknown bij mij wat aan glans heeft verloren moet ik bekennen dat Down On the Upside zeker zijn momenten kent en een aantal prima songs bevat. Het is echter te weinig om te spreken van een prima worp.

Grappig. Zero Chance vind ik zo een beetje het beste nummer van Soundgarden. Geen verkeerd album dit verder maar Superunknown blijft hun magnum opus.

Pretty Noose en Rhinosour zijn fijne tracks om de plaat mee te openen
Volledig mee eens. De eerste songs zijn echt wel sterk, maar halverwege zakt het wat weg. No Attention en Tighter & Tighter zijn nog wel goed maar de plaat duurt te lang om te boeien .........

De laatste tijd luister ik weer regelmatig naar deze plaat en het valt me op dat ik hem eigenlijk altijd wat ondergewaardeerd heb. Natuurlijk, het is geen Superunknown, maar wat geeft dat? Dat album hadden ze toch al gemaakt? Dat album is een monument op zichzelf en daarmee vergelijken is eigenlijk flauw. Wat de band hier laat horen is ontwikkeling. Een stap minder 'grunge', een stap meer experiment.
Er zijn een paar dingen die me opvielen bij de laatste luisterbeurt:
- Chris Cornell zingt fantastisch op dit album
- de Beatles-aanbidding is hier duidelijker dan ooit tevoren
- er is heel veel tijd en moeite gestopt in de productie van dit album (met goed resultaat!)
Er staan wel een paar missers op, en het songmateriaal is niet zo unaniem sterk als op de voorganger (daar ga je al, ik ga ook vergelijken), maar over het algemeen bevat het album goede songs, met sterke melodieën. Down on the Upside mag misschien niet het beste album van Soundgarden zijn, maar luister niet met een 'Superunknown-mindset' en het is toch echt een sterke plaat.

Wisselvallige plaat van Soundgarden, met afwisselend sterke nummers ( Pretty Noose, Zero Change, Burden In My Hand ) en matige nummers ( Ty Cobb, Never The Machine Forever & Tighter & Tighter ).
Chris Cornell blijft een prima vocalist maar dit werkstuk haalt bij mij een krappe voldoende.

Mooi vervolg op superunknown, het derde deel van de vier zakt even in, maar overfloater en boot camp zijn prachtig. Mooie sfeer, stem en totaal geluid. De teksten zijn niet al te vrolijk, jammerlijke afloop in 2017

Down On The Upside vind ik tot dusver het moeilijkste album van Soundgarden om te doorgronden, het heeft dan ook een stuk meer luisterbeurten nodig gehad om nu te bepalen of ik het goed of slecht vind. Uiteindelijk is het geen van beiden, het zit in het midden. Pretty Noose, Rhinosaur, en Zero Chance zijn een prima start, daarna toch 2 nummers voor in de vergetelheid, om daarna weer 2 betere nummers uit de hoed te toveren, met toch een lichte voorkeur voor Burden In My Hand - bij dit nummer was er bij mij weer wat opleving door de zanglijnen, hetzelfde effect proberen ze te creëren naar mijn idee met Ty Cobb, maar dat is geen succes. Zo richting het einde komen er nog een aantal vermakelijke nummers voorbij zoals Tighter & Tighter, en Switch Opens. De overige nummers aan het einde zijn niet vervelend, eigenlijk best ok, maar meer ook niet.
Ik merk dat ik een soortgelijke conclusie heb getrokken bij Ultramega OK, en Louder Than Love - het zijn wisselvallige albums met zo hun goede momenten. Ik plaats dit album tussen Louder Than Love en Ultramega OK in.

1. Superunknown
2. Badmotorfinger
3. Louder Than Love
4. Down On The Upside
5. Ultramega OK
6. Screaming Life/Fopp

Down on the Upside werd destijds bestempeld als een lastige plaat, bij vlagen wat weerbarstiger dan de wat makkelijker in het gehoor liggende Superunkown.
Toch moet ik eerlijk bekennen dat in de loop der tijd Down on the Upside flink aan kracht heeft gewonnen.
Sterker nog: de bekendste van de mannen draai ik bijna nooit meer, in tegenstelling tot deze worp uit 1996.
Toegegeven; op een aantal tracks vliegen de heren uit de bocht en weet men mij amper bij de les te houden.

Tracks als Ty Cobb, Never Named, An Unkind en Never the Machine Forever zijn druistig en beklijven niet bij mij. Hier ligt voor mij niet de kracht van Soundgarden.
De band weet te intrigeren als men rustige stukken weet af te wisselen met opzwellende arrangementen, en dat alles in een broeierige setting.
Waar ik voorheen songs als Pretty Noose, Blow Up the Outside World en het prachtige Burden in My Hand al sterk vond, zijn daar heel wat tracks bij aangesloten.
Het sfeervolle Tighter & Tighter, Zero Change, Rhinosaur en Overfloater vormen ook sterke composities. Het zijn weliswaar niet songs die zich direct aan je openbaren maar de 'tijd' heeft zijn werk gedaan.

Wellicht is Superunknown bekender en steekt de plaat coherenter in elkaar, om eerlijk te zijn vind ik Down on the Upside daar niet voor onder doen.
Wat meer fillers en dat is jammer, echter de sterkste songs van deze schijf, kunnen de concurrentie in mijn ogen makkelijk aan met zijn voorganger.