Soundgarden - Down on the Upside (1996)

Wisselvallig album, een flinke tegenvaller na de geweldige voorganger Superunknown. Sterke songs worden afgewisseld door onbegrijpelijke niemendalletjes. Spoedig hierna zou de band het bijltje erbij neergooien, tot de reunie in 2012. Songs als Pretty Noose, Blow Up The Outside World en Burden In My Hand blijven top, maar al met al is dit toch wel één van de mindere albums van Soundgarden.

Down On The Upside vind ik tot dusver het moeilijkste album van Soundgarden om te doorgronden, het heeft dan ook een stuk meer luisterbeurten nodig gehad om nu te bepalen of ik het goed of slecht vind. Uiteindelijk is het geen van beiden, het zit in het midden. Pretty Noose, Rhinosaur, en Zero Chance zijn een prima start, daarna toch 2 nummers voor in de vergetelheid, om daarna weer 2 betere nummers uit de hoed te toveren, met toch een lichte voorkeur voor Burden In My Hand - bij dit nummer was er bij mij weer wat opleving door de zanglijnen, hetzelfde effect proberen ze te creëren naar mijn idee met Ty Cobb, maar dat is geen succes. Zo richting het einde komen er nog een aantal vermakelijke nummers voorbij zoals Tighter & Tighter, en Switch Opens. De overige nummers aan het einde zijn niet vervelend, eigenlijk best ok, maar meer ook niet.
Ik merk dat ik een soortgelijke conclusie heb getrokken bij Ultramega OK, en Louder Than Love - het zijn wisselvallige albums met zo hun goede momenten. Ik plaats dit album tussen Louder Than Love en Ultramega OK in.

1. Superunknown
2. Badmotorfinger
3. Louder Than Love
4. Down On The Upside
5. Ultramega OK
6. Screaming Life/Fopp