Pixies - Head Carrier (2016)

Dit wordt de eerste single van Head Carrier, hun eerste plaat met de nieuwe bassiste.
Um Chagga Lagga

Artwork werd verzorgd door Vaughan Oliver, in de 80s en 90s de art director aan huis van 4AD.

The band spent six weeks in pre-production, writing and arranging a selection of songs, which were whittled down to 12 for the final album. This is the first album since the start of the group’s career on which the songs were fully planned out before recording began in London in February. “This was a wonderful luxury, for us to have the time to be able to really work these new songs out,” said drummer David Lovering. “By the time we started recording, we all knew the songs backwards and forwards, so it took half as long for us to make this album as it did to make Indie Cindy. ”

Wordt dit een akoestisch album?

Nee, Um Chagga Lagga staat nu op spotify. Klinkt niet bepaald akoestisch. Geen leuk nummer trouwens

De link die Yann Samsa plaatste gaat naar een semi-akoestische versie.

Pixies lijken voor dit nummer inspiratie bij dEUS gehaald te hebben.
( is nu ook bij Deezer beschikbaar )

Nu ben ik toch echt een zeer groot Pixies liefhebber, maar blijkbaar niet groot genoeg (meer) om te weten dat dit album er aan kwam. Onverwacht nieuwtje dus.

Studioversie: Um Chagga Lagga (niet meteen een hoogvlieger)

Ik vind het een best aardig nummer, niks mis mee.

leg dit nummer naast debaser, where is my mind en andere klassiekers uit hun back catalogue en je zal snel zien wat er mis mee is. al wat the pixies zo goed maakte - gouden melodieën, eerlijke weirdness, inventief gebruik van zangharmonieën en typerend gitaarwerk - is hier vervangen door een simpele gitaarrif en nog simpelere melodie

Natuurlijk is het niet zo goed als de nummers die jij noemt, maar dan betekent dat toch niet dat dit direct troep is? Soms is het beter om niet al te veel te vergelijken met de gouden oude nummers/albums van een band.

Nou ja, hoeft niet inderdaad. Maar ik herken in dit nummer de Pixies niet eens terug. Het scherpe is er vanaf. Dus voor mij is dit wel troep in ieder geval. Vergelijken met oud materiaal is niet eerlijk, maar als je de sound van een band niet eens meer herkent, vind ik het niet Pixies-waardig.

En er zijn genoeg bands die hun sound goed hebben kunnen waarborgen.

Ik vind het een prima nummer. Vergelijken heeft sowieso weinig zin voor mij. Ik heb Pixies toen bewust meegemaakt, sterker: het waren mijn eerste stappen richting andersoortige muziek (alternatief) wat in die jaren veel meer een ding was dan nu (waar echt alles snel te vinden is op internet en dus een vergroting van de mogelijkheden). De beleving die daarbij hoorde is heel anders dan nu.

Dus vind ik hier niks mis mee

Moest dit de debuutsingle zijn van een onbekend gitaargroepje zou ik nog durven zeggen: goed gedaan jongens, beetje oefenen en je komt er wel

Maar waarom zou ik een middelmatig nieuw nummer van één van m'n oude helden opzetten, als ik de optie heb om te kiezen uit zovele superieure nummers

Nieuw nummer Talent

joengens, joengens toch...

de engelsen hebben hier het perfecte word voor: pedestrian

Voetganger? Perfect woord man?!

pedestrian = middle of the road, lacking in vitality, imagination, distinction, etc.; commonplace; prosaic or dull

Ok, Tenement Song al geprobeerd? Vind ik een een goed nummer, mooie melodie. Meer pop dan rock, dat wel. En weer geen Debaser, Tame, There Goes My Gun etc. daarvoor moet je namelijk Doolittle opzetten

Boring is een beter en meer geschikt Engels woord. Ongeveer even goed als de laatste van The Smashing Pumpkins. Dit klinkt als een middelmatige rockgroep. Als ik dit op de radio zou horen zou ik zelfs niet merken dat het de Pixies zijn, de enigste reden dat mensen hier überhaupt heen luisteren is uit respect voor hun verleden. Nu, ik gun Frank en zijn kornuiten een degelijk pensioen, maar vind mevrouw Deal haar laatste worpen veel interessanter dan hun "ouwejongens" rock.

Mijn idee, op basis van de al vrijgegeven nummers? Leg deze terug in de platenbak, koop de laatste van Car Seat Headrest, 1000x relevanter, urgenter en zeker niet boring.

Tenement Song, Talent en 't heerlijk - enigszins gestoorde - Um Chagga Lagga!

Vooral laatstgenoemde, ..daar wordt je toch gewoon blij van?

Wat een geweldige Pixie-tracks, nu al. Deze vrijgegeven nummers zorgen er dan tóch voor dat ik (tegen de verwachtingen in) ontzettend veel zin heb in dit album. Frank bewijst dat hij het nog ruimschoots kan, en die ontregelde/geflipte stem van die man, ..ik blijf het mooi vinden.

Laat maar komen, deze plaat met Paz Lenchantin! (nieuwe bassiste)

Ik ben blij dat er toch nog iemand enthousiast is over deze nummers, ik vind ze namelijk ook vrij goed, maar hoorde enkel negatieve reacties

Samples!

Vooral "Baal's Back" =

Dit is van die typische Um Chagga Lagga middle of the road muziek.

Hoe enthousiast ik ook kan zijn over Nummers als "Tenement Song", "Um Chagga Lagga" en 'Baal's Back", vind ik de rest van de plaat de middenmoot (helaas) niet uitstijgen. Ik hoor hier totaal niet de energie, inspiratie en de passie van weleer, ..waar ik enigszins toch een klein beetje op gehoopt had. "All I Think About Now" als dieptepunt. Zoutloos en vooral saai.

Doc (boven mij) beschreef het al eerder: "middle of the road muziek". Behalve de drie bovenstaande nummers, die vind ik nog wel de moeite waard. Indie Cindy vond ik in zijn geheel behoorlijk sterk. Toch zonde van een band die legendarische platen als Doolittle en Surfer Rosa op hun naam hebben staan.

Het is niet anders.

Plaat is sinds vandaag hier te streamen.

Indie Cindy werd afgemaakt zoals van tevoren wel verwacht en daar zat voor mij toch wel het pijnpuntje. Nee, het was geen Doolittle of Surfer Rosa, maar het was nu ook weer niet zo beroerd als men deed overkomen. Men was het gewoon al van plan. Neersabelen omdat zo'n band eigenlijk niet meer terug zou moeten komen.

De verwachting is hier al niet anders. Pixies zijn dood en opgegeven en dat hoor je al te vinden voor het album uit is. En nu is het er en mag men neersabelen. De grote vraag is of ik daar deze keer wel aan mee ga doen of niet.

Laat ik dan maar gelijk van start gaan: nee, dit is weer geen Doolittle, had ik net als bij Indie Cindy ook niet verwacht. Maar dit haalt het niet bij Indie Cindy. Dit zou een aardig Frank Black solo-tussendoortje kunnen wezen. Het klinkt allemaal wat braver terwijl het toch oude glorie wil doen laten herleven door een schreeuwtje hier of daar.

Het mist nu compleet de scherpe lijnen die Pixies altijd deden afwijken van de andere indie rockbandjes. Ook de nummers zijn wat log af en toe en weten niet zo heel erg te boeien. Allemaal best aardig hoor, maar dat waren veel solo-albums van Black ook.
Moet je er dan echt persé Pixies op plakken? Dat ruikt nu toch wel iets te veel naar goedkoop effectbejag.

Ik heb niks tegen op leeftijd zijnde bands die nog willen teren op oude glorie, maar doe het dan goed. Zo vind ik de laatste radiovriendelijke Peppers gewoon zeer aangenaam. Niet te veel vergelijken met het oude werk. Dat vond ik van Indie Cindy ook. Maar Head Carrier is gewoon stuurloos en zielloos. Het dreutelt te lang door ondanks de korte speeltijd. Het is wat zeikerige rock af en toe.

Jammer, ik hoopte toch op een Indie Cindy ervaring deel 2, maar deze keer vrees ik dat ik het eens ben met de grote massa en dan nog zal ik mild zijn in mijn beoordeling.
Voor een beginners bandje een leuke plaat, voor Pixies ondermaats.

Ben geen echte Pixies fan maar heb wel de meeste van hun cds hier liggen en ook wat van Frank's solowerk. Dus best wel geïnteresseerd in dit album, het vorige album ken ik nauwelijks, heb het een keertje geluisterd. Luister nauwelijks nog naar de Pixies; toevallig kwam Monkey Goes To Heaven gisteren voorbij op een verzamelaar.

NPR zwemt tegen de stroom in en is redelijk positief over het album die velen al hebben afgeschreven. De eerste dagen was de stream niet beschikbaar voor Nederland maar nu dus wel. Hu! NPR streamt de nummers in een andere volgorde dan op het album, okay dan. Pas bij derde poging krijg ik de volgorde goed.

Head Carrier gromt me beschaafd tegemoet. Vertrouwd geluid, bekende stem, iets ouder. Classic Masher album track, niet slecht. Baal's Back de oude Pixies maar dan door oude Pixies veel meer pit en dat bevalt prima, ondanks dat Frank's stem niet meer zo hard kan uithalen. komt iets geforceerd over. Might As Well Be Gone doet denken aan de Smashing Pumpkins, op een trip naar de 60s.

Oona is prima, misschien beste van de set, net iets te lang. Talent classic old Pixies door iets minder oud klinkende Pixies. Tenement Song pas als de zware gitaren erbij komen kicked het nummer. Bel Esprit classic old Pixies door iets minder oude klinkende Pixies alleen wel wennen aan die zangeres.

All I Think About Now lastige, zangeres klinkt hier beter, maar is ook vreemd hier geen Frank te horen, maar wel de Pixies sound. Um Chagga Lagga en herinneringen aan I wanna be a Flintsone van The Screaming Blue Messiahs komen naar boven. Daarom kan ik het wel waarderen. Plaster Of Paris Pixies die 80s/90s IndieRock doen? Klinkt muzikaal nog het minst als een Pixies nummer. All The Saints prima nummer om mee af te sluiten. Maar ook de intro van dit nummer is a-typisch voor de Pixies, richting Surf-Rock. Maar hier glippen ze wel stilletjes weg met dit einde.

Er is meer aan te genieten dan ik vooraf had verwacht maar het is duidelijk dat de bandleden ouder zijn geworden en je kan en mag dan ook niet meer dingen van hen verwachten als toen ze twintigers waren. Hier en daar hadden de nummers iets meer pit kunnen gebruiken maar de stem van Frank Black is één van de karakteristieke elementen van het geluid van de Pixies en die lijd een beetje onder de ouderdom. Daar valt weinig aan te doen en dus zal het geluid van elk toekomstige nummer daar ook rekening mee moeten houden. Dit is waarschijnlijk gewoon het beste wat in het vat zit.

Zoals eerder geroepen: Prima album voor een beginnend band maar voor de Pixies stelt het iets teleur. Het album is gemaakt door oudere Pixies voor de oudere Pixies fan.

Vandaag op mijn iPhone gehoord in een zonnig Rotterdam. Kwam toch gelijk anders binnen. Nooit gedacht dat ik Pixies met zonnige muziek zou combineren

Het schreeuwen mag Frank achterwege laten trouwens. Doet me niks meer i.t.t. het oudere werk.

En ja hoor.... ik ga dit gewoon leuk vinden ook! Het zijn toch best wel pakkende nummers. Neehee... lijkt niet op de oude Pixies en toch ga ik het leuk vinden

Head Carrier klinkt wel als Pixies, maar wat trager en duisterder.
Ze stonden bekend door hun ongepolijste, opgefokte, jonge honden energie, en dat is meer naar de achtergrond verdrongen.
Kim Deal die gewoon meetelde met de maat van haar basgitaar om dat ze zo verdoofd was door de drugs, en anders niet het besef had met welke nummer ze aan het mee spelen was.
Frank Black die zichzelf nog al eens verloor in de een of andere oerkreet, waar hij zelf niet eens het besef van had, dat deze ergens in het binnenste van zijn ziel een weg naar buiten zocht.
Regelmatig moet ik denken aan zijn eerste solo albums, waarschijnlijk overheerst dat nostalgische gevoel.
Pixies zijn volwassen geworden en beheersen net te goed hun instrumenten; de schreeuw is naar de achtergrond gemixt, en eeuwige puber Kim Deal maakt al lang geen deel meer uit van de band.
Dit zijn Pixies op een zondagochtend.
Door de weeks zich gewoon bezig houdend met het huisje, boompje, beestje gevoel, en hun ingecalculeerde tijd door brengen in de studio.
Herinneringen ophalen, en ondertussen wat liedjes opnemen.
Het puntige en stekende was nog wel aanwezig op Indie Cindy, maar hier voel ik het niet meer.
Gewoon een prima gitaarplaat; that’s all.

En dat is het. Eerst kon ik me daar niet zo goed bij neerleggen. Nu wel en dan is het weer een vermakelijk album. Had ik bij de solo albums van Frank ook en zo klinkt Head Carrier ook wat meer in mijn oren.

Hoe vaker ik 'em hoor des te beter die klinkt, gewoon niet te lang nadenken bij dit album.