Pixies - Head Carrier (2016)

Indie Cindy werd afgemaakt zoals van tevoren wel verwacht en daar zat voor mij toch wel het pijnpuntje. Nee, het was geen Doolittle of Surfer Rosa, maar het was nu ook weer niet zo beroerd als men deed overkomen. Men was het gewoon al van plan. Neersabelen omdat zo'n band eigenlijk niet meer terug zou moeten komen.

De verwachting is hier al niet anders. Pixies zijn dood en opgegeven en dat hoor je al te vinden voor het album uit is. En nu is het er en mag men neersabelen. De grote vraag is of ik daar deze keer wel aan mee ga doen of niet.

Laat ik dan maar gelijk van start gaan: nee, dit is weer geen Doolittle, had ik net als bij Indie Cindy ook niet verwacht. Maar dit haalt het niet bij Indie Cindy. Dit zou een aardig Frank Black solo-tussendoortje kunnen wezen. Het klinkt allemaal wat braver terwijl het toch oude glorie wil doen laten herleven door een schreeuwtje hier of daar.

Het mist nu compleet de scherpe lijnen die Pixies altijd deden afwijken van de andere indie rockbandjes. Ook de nummers zijn wat log af en toe en weten niet zo heel erg te boeien. Allemaal best aardig hoor, maar dat waren veel solo-albums van Black ook.
Moet je er dan echt persé Pixies op plakken? Dat ruikt nu toch wel iets te veel naar goedkoop effectbejag.

Ik heb niks tegen op leeftijd zijnde bands die nog willen teren op oude glorie, maar doe het dan goed. Zo vind ik de laatste radiovriendelijke Peppers gewoon zeer aangenaam. Niet te veel vergelijken met het oude werk. Dat vond ik van Indie Cindy ook. Maar Head Carrier is gewoon stuurloos en zielloos. Het dreutelt te lang door ondanks de korte speeltijd. Het is wat zeikerige rock af en toe.

Jammer, ik hoopte toch op een Indie Cindy ervaring deel 2, maar deze keer vrees ik dat ik het eens ben met de grote massa en dan nog zal ik mild zijn in mijn beoordeling.
Voor een beginners bandje een leuke plaat, voor Pixies ondermaats.

Ben geen echte Pixies fan maar heb wel de meeste van hun cds hier liggen en ook wat van Frank's solowerk. Dus best wel geïnteresseerd in dit album, het vorige album ken ik nauwelijks, heb het een keertje geluisterd. Luister nauwelijks nog naar de Pixies; toevallig kwam Monkey Goes To Heaven gisteren voorbij op een verzamelaar.

NPR zwemt tegen de stroom in en is redelijk positief over het album die velen al hebben afgeschreven. De eerste dagen was de stream niet beschikbaar voor Nederland maar nu dus wel. Hu! NPR streamt de nummers in een andere volgorde dan op het album, okay dan. Pas bij derde poging krijg ik de volgorde goed.

Head Carrier gromt me beschaafd tegemoet. Vertrouwd geluid, bekende stem, iets ouder. Classic Masher album track, niet slecht. Baal's Back de oude Pixies maar dan door oude Pixies veel meer pit en dat bevalt prima, ondanks dat Frank's stem niet meer zo hard kan uithalen. komt iets geforceerd over. Might As Well Be Gone doet denken aan de Smashing Pumpkins, op een trip naar de 60s.

Oona is prima, misschien beste van de set, net iets te lang. Talent classic old Pixies door iets minder oud klinkende Pixies. Tenement Song pas als de zware gitaren erbij komen kicked het nummer. Bel Esprit classic old Pixies door iets minder oude klinkende Pixies alleen wel wennen aan die zangeres.

All I Think About Now lastige, zangeres klinkt hier beter, maar is ook vreemd hier geen Frank te horen, maar wel de Pixies sound. Um Chagga Lagga en herinneringen aan I wanna be a Flintsone van The Screaming Blue Messiahs komen naar boven. Daarom kan ik het wel waarderen. Plaster Of Paris Pixies die 80s/90s IndieRock doen? Klinkt muzikaal nog het minst als een Pixies nummer. All The Saints prima nummer om mee af te sluiten. Maar ook de intro van dit nummer is a-typisch voor de Pixies, richting Surf-Rock. Maar hier glippen ze wel stilletjes weg met dit einde.

Er is meer aan te genieten dan ik vooraf had verwacht maar het is duidelijk dat de bandleden ouder zijn geworden en je kan en mag dan ook niet meer dingen van hen verwachten als toen ze twintigers waren. Hier en daar hadden de nummers iets meer pit kunnen gebruiken maar de stem van Frank Black is één van de karakteristieke elementen van het geluid van de Pixies en die lijd een beetje onder de ouderdom. Daar valt weinig aan te doen en dus zal het geluid van elk toekomstige nummer daar ook rekening mee moeten houden. Dit is waarschijnlijk gewoon het beste wat in het vat zit.

Zoals eerder geroepen: Prima album voor een beginnend band maar voor de Pixies stelt het iets teleur. Het album is gemaakt door oudere Pixies voor de oudere Pixies fan.

Head Carrier klinkt wel als Pixies, maar wat trager en duisterder.
Ze stonden bekend door hun ongepolijste, opgefokte, jonge honden energie, en dat is meer naar de achtergrond verdrongen.
Kim Deal die gewoon meetelde met de maat van haar basgitaar om dat ze zo verdoofd was door de drugs, en anders niet het besef had met welke nummer ze aan het mee spelen was.
Frank Black die zichzelf nog al eens verloor in de een of andere oerkreet, waar hij zelf niet eens het besef van had, dat deze ergens in het binnenste van zijn ziel een weg naar buiten zocht.
Regelmatig moet ik denken aan zijn eerste solo albums, waarschijnlijk overheerst dat nostalgische gevoel.
Pixies zijn volwassen geworden en beheersen net te goed hun instrumenten; de schreeuw is naar de achtergrond gemixt, en eeuwige puber Kim Deal maakt al lang geen deel meer uit van de band.
Dit zijn Pixies op een zondagochtend.
Door de weeks zich gewoon bezig houdend met het huisje, boompje, beestje gevoel, en hun ingecalculeerde tijd door brengen in de studio.
Herinneringen ophalen, en ondertussen wat liedjes opnemen.
Het puntige en stekende was nog wel aanwezig op Indie Cindy, maar hier voel ik het niet meer.
Gewoon een prima gitaarplaat; that’s all.

Na mijn "vernietigende" uitspraak over Nirvana geen reacties meer sinds mei 2021. Tistochwat. Dit album vandaag weer even op de speler en ik vind het nog steeds een prima album. Heb de oude albums dit weekend ook weer even gedraaid en dan valt (voor mij) wel goed op dat de stem van Kim Deal en haar (plectrum) baswerk wel wordt gemist. Die gaven dat extra bijzonder randje wat Paz Lenchantin niet heeft. Die bast en zingt gewoon in dienst van de band, niets mis mee, maar ook makkelijk te vervangen zonder dat het opvalt. De rest van de band speelt hier echter heel erg goed. Ook wel leuk dat Vaughan Olivier het artwork weer heeft verzorgt. Dit is al met al dus een prima plaat en ik ga 'm toch een stukje opwaarderen.