Jon Oliva's Pain - Maniacal Renderings (2006)

Mijn eerste werkdag/schooldag kon écht niet beter starten!!! WOWOW.. kijk énorm uit naar dit nieuw album van Jon Oliva's Pain...

Heb 'em al besteld bij disorder.com

CAN'T WAIT !!!!!!

Ik ben benieuwd, ik hoop dat Maniacal Renderings net zo goed als Jon's werk bij Savatage

Die kans is erg groot, meer dan met Taje Mahal die overigens ook erg goed was, .. er staan ondermeer nummers op gebaseerd op aanzetten tot songs van wijlen Chris Oliva....

En volgens Aardschok zou ie erg goed zijn en zou je hier meer dan op "Tage Mahal" echt een groep aan het werk horen.
Ben ook reuze benieuwd

Ondertussen héb ik hem!

Jopie !!

Ongeloofelijk zeg. Wat een plaat.. Savatage is hélémaal terug, maar heet nu gewoon Jon Oliva's Pain! Ik sta echt perplex! Wat een album..... dit is hele grote klasse.. Meneer Oliva liet ons niet voor niets even wachten op de opvolger op 'Tage Mahal'. Fantastico!

Eindelijk héb ik hem dan! Dat deze plaat héél erg hoog in mijn 'top zoveel' van 2006 gaat eindigen...Heb hem ondertussen nog maar 2x gehoord, maar als ik stem, moet dat haast wel een supervette 5/5 zijn....

Een heel gevarieerd album, dat zich kan meten met de beste Savatage albums!!! Met een Oliva in topform... met lekkere stevige metal, mooie ballads, knappe soli... En Oliva's o zo typische stem.... dan weer scherp uithalend, dan weer zalvend...de man zingt enorm goed op dit album...

Potige metal & rock songs met ballen, en knappe ballads !!!
En Oliva's Pain musiceert ongeloofelijk knap, hele mooi gitaarsoli... luister maar eens naar "End Times" bijvoorbeeld...

Hoogtepunten opsommen wordt moeilijk want.. dit album, in zijn prachtige geheel, staat als een huis!!!! Echt fantastisch!

Dan toch misschien die nummers die nog fantastischer zijn dan de rest
"Maniacal Renderings"
"Time To Die"
"The Answer"
"Timeless Flight"
"End Times'

O .. en vergeten we niet die schitterende opener "Through the eyers of the king"

Wat een feest dit album.. zulke sterke composities, een Oliva die in de vorm van zijn leven blijkt te zijn.. alive & very kicking....

HALLELUJAH !

Lang geleden dat ik nog zo "uitkeek" naar een nieuw album dat dan nog ook eens alle verwachtingen blijkt in te lossen!!
Als het aan mij ligt toert ie met de complete setlist van dit album - aangevuld met de betere songs van "Tage Mahal" en een brok Savatage: feest!

Deze tweede JOP-cd zal elke Savatage & Oliva fan, ook die van het eerste uur, kunnen bekoren !!!

Zékér weten!!!!

ondertussen gestemd.... een vette 5 !!! Nah!

Morgen of overmorgen ligt hij hopelijk ook bij mij in de bus. (bestelling via de large/kiala). Wat mij betreft ook meteen één van de releases dit jaar waar ik het meest naar uitkijk.

...er staat nog geen stem bij het album?

foutje van de firma
Is bij deze opgelost: een groot onrecht werd rechgezet!!!!

't is potverdorie DE plaat van 't jaarrrrr!!!!!

Na er enkele dagen naar te hebben geluisterd mag ik ook spreken van "de plaat van het jaar". 'Tage Mahal was erg aardig, maar deze veegt er zomaar eventjes de vloer mee aan. Maniacal Renderings slaagt er in om zowel de oude sound van Savatage als de experimenteerdrift van Oliva perfect samen te smeden tot één geheel. Van een track als "Through The Eyes Of The King", "Time To Die" of het snelle (had ik NOOIT MEER VERWACHT) "Push It To The Limit" wordt je welhaast nostalgisch, terwijl "Maniacal Renderings" en "End Times" laten horen dat er toch niet enkel geteerd wordt op het verleden. (en dat je een song van 7-8 minuten ook best spannend kan houden!).

Verder klinkt de band lekker strak, zijn er een aantal erg mooie solo's te horen en klinkt ook Oliva's zang nog beter dan op 'Tage Mahal. (beter - zijn beste prestatie sinds de Doctor Butcher plaat). Hulde dus. Uitstekende cd en ben nu wel heel erg benieuwd naar wat Jon nog te bieden heeft in de toekomst.

Wat Jon nog meer te bieden heeft? Hou je vast:

ALVAST een NIEUWE DOCTOR BUTCHER plaat!!!!

Olé!

Vooralsnog komt hij in april optreden in deventer.

En twee keer op Pestpop: vrijdagavond akoestisch, en op zaterdag met zijn band,... maar. er is meer: ook Circle II Circle komt.. een mini Savatage-reunie behoort dus tot de mogelijkheden

Timeless Flight is echt momenteel mijn fave nummer. Fantastche plaat in zijn geheel. Moest er even aan wennen, ook al ben ik een Savatage fan van het eerste uur. Dat kan best wel eens uitgroeien tot een klassieker.

Hier moet ik dan toch eens achteraan gaan. Oliva heeft altijd wel mijn voorkeur gehad bij Savatage (de beste platen waren m.i. Gutter Ballet en Streets), maar ik was de beste man al jaren uit het oog verloren. Deze plaat wordt overal positief ontvangen, dus kan ik er niet meer omheen

Een nieuwe plaat van Doctor Butcher is ook goed nieuws. Ik heb een laatst nog het solo-album van Chris Caffery beluisterd en dat stelde me zeker niet teleur. Integendeel, leuk album en absoluut een aanrader. Nu alleen nog een album van Savatage zelf (met Chris Caffery) en het feest is compleet

En heb je hem al?? Denk er sterk aan deze een plaats in mijn top 10 te geven.

Nee, ik moet bekennen dat ik - buiten het uitstekende titelnummer dat ik een tijd geleden hoorde - het album nog niet ken en nog niet tot aanschaf ben overgegaan. Nu ik bovenstaande berichten zie, ben ik echter wel erg benieuwd

Ik heb hem inmiddels in mijn top 10 staan, beste werk van Jon Oliva tot nu toe, ook beter dan de nieuwe plaat, maar dit is echt een meesterwerk.

Qua geluid en sfeer gaat Jon Oliva terug naar de klassieke Savatage jaren. En dat betekent dat het eigenlijk niet meer stuk kan. De plaat ademt Savatage en het zou door een ruzie komen dat de plaat niet onder die naam is verschenen. De plaat krijgt zo niet de aandacht die het verdient, want dit klinkt erg gaaf. Wat een strot!

Timeless Flight is een ware klassieker in mijn boek.

Mijn kennismaking met Jon Oliva's Pain en wat een heerlijke plaat!! Ik moet maar eens meer gaan opzoeken van Jon Oliva's werk.

Uitstekend album maar in tegenstelling tot velen hier vind ik deze een tikkie minder dan het debuut. Dat zit 'm met name in de produktie. De drums klinken me te blikkerig. Het debuut klinkt vetter en daar hou ik meer van. Er staan wel geweldige nummers op dit album daar niet van maar toch. Gelukkig kwam ie hierna met z'n allerbeste album tot nu toe!

Hoewel de drums op dit album niet altijd even goed klinken, vind ik Maniacal Renderings over de gehele linie een verbetering ten opzichte van ‘Tage Mahal.

Het album opent sterk met Through the Eyes of the King, die laat horen dat Jon Oliva het zingen en krijsen in ieder geval niet verleerd is (evenals het schrijven van goede melodieuze metal). Het nummer combineert een stevig tempo met sterke vocalen. Daarna volgt met het titelnummer een van de hoogtepunten op dit album. Hier en daar zitten er in dit nummer wellicht net wat teveel keyboards, maar dat is een detail.
Ook de meeste hierop volgende nummers vind ik behoorlijk sterk. In The Evil Beside You valt me op dat er stukken inzitten die klinken zoals Savatage klonk in hun beste jaren, en ook The Answer grijpt nadrukkelijk terug op de Gutter Ballet- en Streetsperiode. Via het mooie Timeless Flight (hoewel ik het briljante dat anderen er hier in horen, niet meteen terughoor) sluit het album af met het mooie epos End Times.
Helaas komt er daarna nog Still I Pray for You Now, dat als saaie ballad voor mijn part weggelaten had mogen worden. Een van de dieptepunten van dit album, samen met Time to Die.

Het grootste nadeel van dit album zit hem niet in de kwaliteit van de nummers, maar eerder bij het gevoel dat Maniacal Renderings een klein beetje overbodig is. Ik vind het heel erg refereren naar (vooral) Gutter Ballet en Streets. Die beide albums vind ik beter dan deze. Ik heb het vermoeden dat Savatage/Jon Oliva’s Pain en ik met de jaren een beetje uit elkaar gegroeid zijn. Ik heb geen behoefte aan meer van hetzelfde. Daarbij ontkom ik toch ook niet aan het gevoel (het zal aan mij liggen) dat het met al die schoenendozen en tassen met tapes van Criss Oliva die voortdurend overal op lijken te duiken, een beetje begint te lijken op het exploiteren ipv beheren Criss’ werk.

Hoewel dit album goed in elkaar zit, wordt dit toch niet iets wat ik veel ga luisteren. Dat heb ik de afgelopen ook al niet gedaan.

3,5*

Ik ben erg tevreden over het drumgeluid.

Ik vind soms de riffs té zompig en het riffwerk had wat feller gemogen.

Verder, niets dan lof. Jon Oliva neemt Savatage en Queen naar een nieuw level. Meer proginvloeden, maar genoeg ouderwetse metal en zelfs wat 70's invloeden, mooie ballads, veel, heel veel solo's en de maniakale stem van Jon, zorgen er voor, dat ik toch een hernieuwde liefde voor de man begin te krijgen.

Ben niet meer zo met metal bezig, maar voor Savatage maak ik graag een uitzondering.
Genoeg platen van JO's Pain om te ontdekken, dus ik ga lekker mijn gang.

Is Jon trouwens gelovig?

Een twijfelgeval tussen een 3 en een 3.5. Het klinkt allemaal wel vertrouwd, maar het is lang geen Savatage.

Jon Oliva is en blijft in mijn ogen een groot songwriter, hoewel zijn werk met Savatage toch tot de hoogtepunten gerekend mogen worden.
Met wijlen broer Criss wist gillende brulboei Jon enkele unieke platen op de wereld los te laten. Niet dat Savatage een geheel nieuw genre wist te creëren, maar de wijze waarop de broers hun stempel op het metalen landschap wisten te drukken heeft wat mij betreft eeuwigheidswaarde.

Dan de 'solo' platen van Jon; niet alles is raak maar de beste man weet met deze tweede worp het verleden enigszins te laten herleven.
Opener Through the Eyes of the King hint nadrukkelijk naar de klassieke titelsong en tevens albumtitel; The Hall of the Mountain King, het is een fraai werkje, venijnig gezongen door Jon, uitstekend gedaan.

Ook de overige nummers van deze plaat 'ademen' jaren 80. Wat nog meer opvalt; Jon is opvallend goed bij stem. Toegegeven de hoge noten uit het verleden haalt hij niet meer, daarentegen klinkt zijn stem op een fijne manier rasperig en dat bevalt mij ook wel.

Het is jammer dat de productie wat lamgeslagen klinkt, dit haalt de energie uit de plaat.
Dat neemt niet weg dat Maniacal Renderings voor mij het beste vormt dat Oliva na 2001 heeft uitgebracht. Uiteraard zijn de Queen maar ook Beatles invloeden aanwezig, maar dergelijke details worden op fraaie wijze uitgewerkt in een afwisselende plaat.
Klein minpuntje; enkele songs zijn net te lang uitgesponnen maar missen net de spanning om geboeid te blijven. Een song als End Times vormt hier een treffend voorbeeld van.

Afsluiter Still I Pray For You Now is dan wel weer een melancholisch pareltje. Dit is de eerste song die Jon schreef na het nieuws van het overlijden van zijn broer.
Het heeft 13 jaar geduurd voordat hij het aandurfde om dit nummer op plaat te zetten. Het is een zeer fraai eerbetoon aan Criss.

Het is mij niet eerder zo opgevallen, maar als ik Push It to the Limit beluister krijg ik mij toch een adrenaline stoot, niet te kort.
Maniacal Renderings past eigenlijk prima tussen de sterkere Savatage platen ondanks de naam van Jon Oliva dat op dit plaatje prijkt.