Draconian - The Burning Halo (2006)

De plaat begint erg traag en kent in de eerste twee tracks niet veel afwisseling, maar gelukkig wordt dit vanaf track 3 helemaal goedgemaakt. Vooral Serenade Of Sorrow en The Morningstar zijn erg fraai. De band hangt hier qua geluid nog een beetje in tussen de wat kale melancholie van de eerste albums en de bombast van het hierop volgende Turning Season Within, hun beste album tot nu toe. Productioneel ook nog niet zo sterk als dat album, maar er valt genoeg te genieten. 4 sterren dus.

Een verzameling van heropgenomen demo-materiaal, 2 covers, en een paar nieuwe nummers. Doorgaans ben ik niet zo'n fan van dit soort releases, ik heb vaak het idee dat ze gemaakt worden op aandringen van de labels om extra momentum rondom een band te creëren of vast te houden. Geen idee of dat ook geldt voor dit album van Draconian, maar hoe dan ook brengt de band het er wel goed vanaf hier. De band brengt hun kenmerkende stijl van kwalitatief sterke Death/Doom met Gothic invloeden, en wat me dit keer extra opvielen was de melancholieke piano die hier en daar subtiel door de nummers is verweven.

Hoewel de nummers (bijna) allemaal goed in elkaar zitten, zijn er ook weinig die er écht uitspringen. En mede door de hierboven genoemde opbouw mist het album wat coherentie. Dit geldt vooral voor het laatste nummer, een cover die erg uit de toon valt bij de rest van de plaat. Al met al geen slecht album maar ook zeker niet hun beste werk.

Tussenstand:
1. Arcane Rain Fell (4*)
2. Where Lovers Mourn (3,5*)
3. The Burning Halo