Agnes Obel - Citizen of Glass (2016)

Vorige twee waren geweldig. Kijk hier heel erg naar uit!

Gaat perfect samen met het hopelijk niet al te snel aankomende herstweer.

De openingstrack is in elk geval alvast fabelachtig mooi.

Familiar sloeg alvast in als een bom, heel mooi nummer. Kijk uit om dit eens volledig te beluisteren, nog kleine twee weekjes geduld .

Agnes Obel: 'It's called a Trautonium – and it can electrocute people!' | Music | The Guardian - theguardian.com

Aan Familiar ben ik inmiddels redelijk gewend, maar de andere singles (Golden Green en Stretch Your Eyes) laten me voorlopig koud. Ook It's Happening Again wat ze zojuist bij DWDD speelde doet me bijzonder weinig. Ik wil die piano terug! En een beetje melodie graag.

Grasshopper nu ook te beluisteren.

Altijd lastig zo'n derde (of was het nu die tweede waar dat voor op gaat?!).
Aventine was prachtig, maar Philharmonics maakte toch meer indruk.

Agnes had kunnen kiezen voor een nummer drie. Zeker als piano en cello wederom de hoofdrol krijgen. Toch hoor je vooruitgang op Citizen of Glass. De songstructuren zijn wat minder makkelijk en de mannelijke vocalen op een nummer als Familiar geven wat meer diepte. Niet dat de voorgangers dat niet hadden, maar het klinkt anders. Steviger, minder breekbaar en dat terwijl het wel degelijk nog steeds breekbare nummers zijn. Maar anders...... ja? hoe zeg je dat eigenlijk?

Citizen of Glass is spannender, donkerder, avontuurlijker dan de twee vorige albums. Af en toe bekruipt me zelfs een ietwat unheimisch gevoel. En dat is goed. Aventine was ietsje minder, nog steeds mooi. Nog een keer herhaling zou niet meer werken en dat weet Obel hier goed te vermijden.

Levert het dan een makkelijk album op? Nee. Grillig is het toverwoord. En ondanks de grilligheid weet ze nog steeds te betoveren.

Gelukkig maar.

Geen echte mannelijke vocalen dacht ik, maar duetting with a male cyborg version of herself (zie bericht van Graf).

Ah, even overheen gelezen. Wel mooi gedaan dan.

Ben benieuwd, vorige albums konden me wel bekoren

Aventine was mijn instappunt bij Agnes Obel. Gelijk werd ik gepakt door het prachtige pianospel in combinatie met haar stem. Hoe hard ik het ook heb geprobeerd, bij Philharmonics heb ik later nooit de magie gevoeld die ik bij Aventine wel voelde.

En toen kwam de single Familiar uit... Wat een schoonheid. Blij te lezen dat ze ook op de rest van haar album heeft durven te vernieuwen (bron: AerodunamIC). Snel luisteren deze plaat.

Geen schokkende vernieuwingen maar je merkt wel dat ze binnen de grenzen der mogelijkheden dingen aan het uitproberen is zonder dat je daarmee een enorm andere plaat krijgt.

W.b. compositie een zeer mooi album en muzikaal tot in de perfectie uitgewerkt. Obel zingt erg mook de warme stem kan alle kanten op zowel laag als hoog. De instrumentatie is weer klassiek, piano en strijkers. Dit is nauwelijks meer popmuziek te noemen net als bij veel platen die dit jaar zijn uitgekomen. Je wordt er een beetje stil van.

Echt vernieuwend vind ik het album zeker niet maar het is wel weer (gewoon) mooi!

Ik weet het niet hoor. Na een paar luisterbeurten klink het allemaal weer prachtig, maar waar ik de nummers van Aventine vaak al moeilijk uit elkaar kan houden heeft ze er nu nog tien klonen aan toegevoegd.

Elke luisterbeurt is weer schitterend en rustgevend, maar wat dat betreft kan ik net zo goed Aventine opzetten.

De eerste twee platen vond ik erg goed. Deze vind ik meer van hetzelfde, geen bijzondere melodieën en daardoor zelfs slaapverwekkend.

Zou iedereen die zich negatief over dit album uitlaat het volgende willen voorstellen:

1. STOP met luisteren obv mp3-kwaliteit om vervolgens een chloordeel te vellen
2. alternatief: ga langs bij Schoonenberg voor een gehoortest
3. Lees Thomas Kuhn - The Structure of Scientific Revolutions en tracht het gedachtegoed van die man inzake innovatie te begrijpen.
4. Luister opnieuw

Zal nog wel erop terugkomen - maar dit album klinkt goed - qua geluid/klank is het écht een stap voorwaarts, maar dat vergt goed luisteren. Dit album heeft veel minder piano (en piano cum voce solo), meer begeleiding van cello, andere snaarinstrumenten, meer orkestratie. In termen van Kuhn is dit een verandering binnen het paradigma. Dit als slaapverwekkend beschouwen is of het gevolg van consumptie van alcoholica/andere stimualantia dan wel slecht luisteren en meelullen met da crowd - ook wel aangeduid als "peer group" waarin men o zo graag zijn plaatsje houdt

Smaken verschillen, Mjuman, zo'n stappenplan is niet nodig.

Oh sorry dat ik het als pleps niet begrijp. Gelukkig jij wel beste Mjuman!

pleps?

Pleps

Ik ben niet kwaad!!

Mjuman, toevallig fan van deze dame?

Ik ben overigens wel geinteresseerd geraakt in deze Deense. Muzikaal gezien dan. Waar kan ik het beste beginnen qua ontdekkingstocht van Agnes?

Bij t begin: Riverside / Philharmonics

Live deed het 'm voor mij. Die bonus disc van Philharmonics.

Een avondje via Youtube luisteren naar Agnes leert mij dat ik haar met de tijd betere albums vind maken. Mijn voorkeur gaat uit naar deze. En via Youtube klinkt het werkelijk al geweldig. Wel gecast via mijn stereo weliswaar.

Met het geringe prijsverschil tussen cd en vinyl loont het de moeite - als je een platenspeler hebt - om de lp te kopen.

Het zou maar zo kunnen zijn dat je met een goede hoofdtelefoon - zo een als ik me nog niet kan veroorloven -bijv ook details zoals het aanzetten van de strijkstok op de cello kunt horen.

Te gek! Altijd al eens willen horen.

Jij lijdt gewoon aan mp3-ilitis. Pas maar op straks versta je je vriendin ook niet meer - en niets is zo killing als te laat reageren op vrouwen.

Zo raar is dat trouwens niet - als je echte luisterspullen zou hebben, zou je echt likkebaarden bij de kwaliteit van sommige ECM-opnames, de Rudy van Gelder remasters van Miles Davis, of - raar maar waar, wellicht - bij sommige albums van Trentemöller of Lulu Rouge.

Soms kan je gewoon luisteren naar muziek om de finesses te (leren) waarderen. Hoezeer ik ook inmiddels ben ik uitgepierelierd op The Eagles, moet ik toe blijven geven dat het begin van Hotel California op Hell Freezes Over een prachtige test is om de weergave van hoge tonen van een speaker te beoordelen.

En ik ken weinig popmuziek, waarin je de pianoklanken zo helder kunt horen klateren en sprankelen als op de albums van Agnes Obel - maar daar zit jij vast niet op te wachten met die doppies van je

Klopt. Maar fijn dat je er zo van kunt genieten en je enthousiasme (wellicht iets té enthousiast) wilt delen!