McCoy Tyner - Sahara (1972)

Het pianospel op dit album is verbluffend magnifiek,

Paalhaas is weeral bedankt voor een aanrader, al was deze meer indirect omdat ik dit snel luisterde voor de JazzalbumsKO is hij toch érg bedankt. Tegenover 'The Survivors' Suite' en daar zei ik dan dat ik spijt zou hebben als ik die andere koos (wat ik ook deed). Ergens heb ik er nu toch geen spijt van, maar die Pianist van het Coltranekwartet kon er nog wat van.

Toen die eerste stukken van 'Ebony Queen' begonnen, dámn wat een nummer, zo snel maar toch niet overdreven uitslovend, gewoon erg lekker ingespeeld, eigenlijk zocht ik al lang PianoJazz als dit: piano met erdoor heen saxofoongeluid, hier ben ik dat tegen gekomen! Werkelijk een parel dat nummer, zoals elk nummer dat hier eigenlijk is, de mooie titels spreken voor zich. Het slot-/titelnummer is de parel hierop vind ik, lekker lang en veel mooie instrumenten komen en gaan, als McCoy op het einde nog terug invalt met zijn piano kan het werkelijk niet meer stuk.

Enigste zwakte misschien aan het hele album is dat McCoy niet al zijn nummers perfect afsluit, begint tot 98% van het nummer klopt perfect, maar op het einde voel ik persoonlijk wat steken, als dat nog groeit krijgt dit de maximale score: geniaal album, eens zien wat The Real McCoy me te bieden heeft,

4,5*.

Sahara ( )

Prachtige hoes, zal het binnenkort een luisterbeurt geven.

De hoes vind ik niet zo mooi. De muziek....

Ben ik de enige die de geluidskwaliteit van de cd heruitgave ronduit beroerd vindt? De piano is lastig te horen en een bas en drumstel hoor je helemaal ergens in de verre verte

Ik ben nu deze tot mij aan het laten doordringen en wat is dit een veelzijdige plaat.
Door het drumspel van Alphonse Mouzon neigt het soms wat naar jazzrock en hetzelfde geldt voor het hectische Rebirth, maar het stuk met alleen piano (A Prayer for my Family) is weer prachtig en sereen. Grote verrassing is het erg mystieke Valley of Life met echt erg virtuoos koto-spel, met mooi fluit-spel van Sonny Fortune.

Over Sonny Fortune: wat kan hij tekeer gaan op de saxofoon, getuige Ebony Queen en Rebirth. Vooral op Rebirth lijken er enorme snelheden bereikt te worden (let op die bas van Calvin Hill!)

De titeltrack is echt een tour-de-force, waar elk bandlid los mag gaan, zonder de structuur van de song uit het oog te verliezen. Dit is geen freejazz, maar een soort spiritual jazzrock. Erg mooi en fraai!

Dit schijnt de beste plaat te zijn van McCoy Tyner en een essentiële plaat in elke jazz-collectie (heerlijk om dat verplicht te stellen). Maar laat iedereen dat maar voor zichzelf beslissen.

Hoe dan ook is deze eerste plaat van McCoy voor Impulse een voorbode zijn jaren zeventig werk, waarin ik danig ben geïnteresseerd. Ook wil ik wel wat meer van Sonny Fortune horen (hij schijnt ook in de 70's met Miles, Alphonso en Pharoah te hebben samengewerkt).

Sonny Fortune - Awakening (1975)

Deze is lekker van Sonny Fortune. Daarnaast is hij te horen op deze fantastische plaat:

Charles Sullivan - Genesis (1974)

Ik denk dat ze jou beiden zullen smaken

Die Sullivan is op Strata East zag ik. Had Sonny niet ook een plaat op Strata East (ik was vanmiddag wat aan het internet-browsen).

Die Strata East platen werden mij namelijk aangeraden door ene Tony

Jazeker, Long Before Our Mothers Cried. En die is dan weer met Charles Sullivan maar vind die plaat niet heel bijzonder eerlijk gezegd.

Ik bedoel Milestone.

Ach, in de wirwar aan labels is het makkelijk om je een keertje te vergissen natuurlijk. Biedt eens te meer de mogelijkheid om te gaan snuisteren en ontdekken dat het een lieve lust is!

Een lieve lust, dat is ook simpelweg luisteren naar dit album van McCoy Tyner, wellicht zijn meest bekende uit de jaren '70? Knappe plaat in elk geval, waarop Tyner zijn virtuositeit tentoon kan spreiden en dat ook nog 'ns combineert met veel gevoel. Dit album werd opgenomen in kwartetvorm, tof om weten is dat elke muzikant tijdens de sessies meerdere instrumenten bespeelde (niet tegelijk natuurlijk). De tracks die er voor mij bovenuit steken zijn het oriëntaals aandoende Valley of Life (met een glansrol voor de koto), het spetterende Rebirth en het afsluitende titelstuk, zoals hierboven reeds treffend aangeduid als tour de force.

4 sterren

Op lp is 23 minuten wel net even teveel en gaat dat een beetje koste van de geluidskwaliteit. Volgens mij is dat op cd opgelost, als ze tenminste de originele masters hebben. Maar ik heb toch de lp, want dat heeft gewoon iets meer gevoel voor mij.