Wilco - Schmilco (2016)

Wilco is back. Na het meer rock getinte Star Wars, met zeker één geweldige uitschieter: You Satellite, zijn ze nu terug met een album wat over de hele linie overtuigd. Het heeft die heerlijke Wilco sound, soms wat melancholischer, soms wat ruiger, maar dit keer vooral mooi en relaxed. De muziek is weer gevuld met vele fraaie details en wordt weer uiterst vakkundig neergezet door de band en gezongen door Jeff Tweedy. Regelmatig horen we country rock en americana om de hoek kijken.

Het sterke aan de plaat is dus naast een goede samenhang, ook de (behoorlijk) hoge kwaliteit van de songs. Voorbeelden hiervan zijn het mooie country nummer If I Ever Was a Child, het lekker lopende Cry All Day, het wat donkerder tegendraadse Common Sense, het fijne Someone to Lose & het sterke duo Quarters / Locater. Schmilco is een heerlijk nazomerplaat geworden, die ik in het najaar graag ook live zie vertolken door deze band, die dan zelfs nog beter uit de verf komt.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Wilco - Schmilco - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Wilco bestrijkt sinds haar debuut A.M. uit 1995 zo’n breed terrein dat met geen mogelijkheid is te voorspellen hoe een volgend album van de band gaat klinken.

De band uit Chicago sprong de afgelopen 21 jaar niet alleen heen en weer tussen verschillende genres, maar varieerde ook tussen zeer toegankelijke en juist meer experimentele platen.

De voorspelling dat het deze week verschenen Schmilco (vrij naar Nilsson Schmilsson van Harry Nilsson?) anders zou gaan klinken dan het vorig jaar verschenen Star Wars leverde bij de bookmakers waarschijnlijk helemaal niets op, maar welke kant het deze keer op zou gaan bleef lang een verrassing.

Na het rockende, vaak wat stekelige, maar ook zonnige Star Wars, kiest de band rond Jeff Tweedy dit keer voor een grotendeels akoestische plaat met folky songs. Het zijn songs die in een aantal gevallen lekker in het gehoor liggen, maar Schmilco heeft ook zijn meer experimentele momenten.

In muzikaal opzicht valt er in ieder geval genoeg te genieten, want ook een relatief sober en akoestisch klankentapijt biedt voor Wilco meer dan voldoende uitdagingen. Met name het gitaarwerk van Jeff Tweedy en Nels Cline, die meer dan eens fascinerende duels uitvechten, is van een bijzonder hoog niveau, maar ook de rest van de band laat horen dat het buiten de gebaande paden treden Wilco inmiddels geen problemen meer oplevert.

Schmilco opent nog betrekkelijk zonnig (met name in If I Ever Was A Child is het volop zomer), maar al snel trekken donkere wolken over, waardoor de plaat een stuk minder opgeruimd klinkt dan zijn voorganger.

Zeker wanneer Wilco het experiment kiest lijkt de band het navelstaren tot kunst te hebben verheven, al moet gezegd worden dat de songs bij herhaalde beluistering groeien. Op Schmilco verwerkt Wilco vooral invloeden uit de folk, maar wanneer invloeden uit de psychedelica aan terrein winnen, loopt de plaat ook over van invloeden van The Beatles (in hun laatste jaren).

Schmilco werd opgenomen tijdens dezelfde sessies die uiteindelijk ook Star Wars opleverden, maar het is een totaal andere plaat geworden. Heel even wist ik niet precies wat ik er van moest vinden, maar nu de plaat voor de derde keer voorbij komt heeft Schmilco me al weer aardig te pakken en hoor ik steeds meer in de 12 songs die in 36 minuten voorbij komen.

Het is altijd maar weer afwachten waar Wilco mee op de proppen komt, maar tegenvallen doet het uiteindelijk nooit. De zoveelste bijzondere plaat van een al even bijzondere band. Ik ben weer overtuigd. Erwin Zijleman

Bij Wilco heb ik steeds meer het gevoel dat we hier met solo albums van Jeff Tweedy te maken hebben, maar dan wel op een geweldige manier begeleid.
Steeds meer krijg ik na een album van Wilco de behoefte om een album van Ryan Adams te draaien.
Niet dat ze zo op elkaar aansluiten, maar misschien is dat ook wel het geval.
Bij beide vraag ik mij af welke richting een nieuw album op gaat; meer lo-fi, country, singer songwriter of toch een rock album.
Sterker nog, als ik van Wilco een plaat in de aanbieding zie liggen, dan kijk ik vervolgens automatisch bij Ryan Adams, terwijl die in de winkel wel een eind uit elkaar liggen.
Schmilco is geen verkeerd album, best rustig, en past ook prima tussen hun overige albums, maar ik heb meer met hun vorige Star Wars, die rockte meer.
Al denk ik dat deze het bij de puristen op langer termijn beter blijft doen, die zien Star Wars en Tweedy’s solo album (Tweedy) als leuk tussendoortje, en deze meer als waardige opvolger van The Whole Love.

Eigenlijk heb ik maar één klacht bij Schmilco: dat er geen 'Schmilco' op Schmilco van Wilco staat. Met 'Wilco' hebben ze die grap wel uitgehaald. Beetje onzin natuurlijk, maar ik vind verder werkelijk niets fouts aan dit album. De band is volledig terug naar de basis van het liedje en heeft alle experimenten buiten gezet. Hierbij toont ze aan dat het in staat is om nummers te schrijven die uitermate aantrekkelijk zijn om naar te luisteren zonder erg moeilijk te doen. De lol zit in de vele kleine details. Een loopje rond de accoordenwisselingen, een korte solo.

De befaamde Wilco treatment komt hier het sterkst naar voren in 'Common Sense'. Het is alsof alle bandleden alleen een e-mail van Jeff Tweedy toegestuurd hebben gekregen en daar mee aan de slag zijn gegaan. Daarna moesten al die ideeën in het nummer gestopt worden. Met wisselend succes, maar wat valt er veel te beluisteren.

Wat mij ook zo goed bevalt aan Schmilco, is de heerlijke weemoed die uit de nummers spreekt. Zelfs als een nummer 'Happiness' heet, zou Sadness een betere titel zijn geweest. Het maakt Schmilco weer net een beetje beter. Een beetje zwelgen in weemoed tijdens het luisteren is vaak gewoon lekker.

Schmilco mag weliswaar een elementair gespeeld album zijn, bij deze geef ik een verklaring van geen bezwaar af. Sterker nog, voor mij zitten ze in een sterke flow met de laatste twee albums. Ook 'Star Wars' was, anders maar ook, heel lekker.

Het hele verhaal kun je hier lezen op WoNo Magazine.