''Mellon Collie and the Infinite Sadness'' was een hele toepasselijke titel voor deze plaat geweest.
Wat een prachtplaat is dit geworden! Ik ben blij dat Patrick Walker de distortion achterwege laat, bij The Inside Room vond ik de productie vaak net iets te wollig, al luister ik daar ook heel erg graag naar. Op Wider than the Sky wordt alles echt blootgelegd en is iedere noot in zijn pure essentie te horen en is Walker's stem nog wat flexibeler en meeslepender. De ritmesectie is heel minimalistisch, maar legt overal precies de goede fundering neer. Ik moet bij vlagen aan een nog meer gestripte versie van The God Machine denken, een opmerking die ik ook op Twitter langs zag komen. Dat is een groot compliment, aangezien zij de leveranciers van mijn favoriete plaat aller tijden zijn.