Alcest - Kodama (2016)

De eerste track: Oiseaux de Proie

Wauw. Wauw. Wauw!

Fijn plaatje idd..

Goed! Qua sfeer toch weer terug naar het verleden... Ben benieuwd!

Een nieuw album van Alcest is ALTIJD goed nieuws. Straks maar 'ns de eerste vrijgegeven track beluisteren.

De hoes is alvast knap.

De hoes is erg mooi en die nieuwe track klinkt mij uitstekend in de oren. De Fransmannen weten weer m'n aandacht te trekken. Ik ben benieuwd naar wat er nog volgen gaat!

Ik kan amper wachten.

Hee, goed nieuws dit!

Oiseaux de Proie is alvast uit. Na een ietwat teleurstellend voorgaand album ben ik toch benieuwd wat er uit gaat komen.

Roofvogels, zoals de vertaling uit het Frans luidt is in ieder een stap in de juiste richting. Blij dat de rauwe/black vocalen terug zijn.

Hier word ik wel weer vrolijk van. De dynamiek van het oude werk is weer terug en dat bevalt me toch een stuk beter dan die wat slappe shoegaze van Shelter.

Ik ook!

Wauw
Nooit gedacht dat Alcest na het toch wel succesvolle Shelter terug zou keren naar de harsh vocals en de blastbeats, dit beloofd erg veel voor dit nieuwe album!

Nieuwe track: Je Suis D’Ailleurs

Naar dit album kijk ik (samen met de nieuwe Ulcerate, Meshuggah en Neurosis) halsreikend uit.

Zeer benieuwd. Klinkt veelbelovend.

Derde track alweer: Kodama

Dit album is toch goed op weg om een pareltje te worden.

Qua verpakking wordt dit album sowieso een pareltje:

2 CD Book Edition
Digipak CD

Ik weet het niet... "Kodama" komt nog niet helemaal los en ben bang dat het ook niet meer gaat gebeuren. "Écailles de Lune” en "Shelter" waren wat mij betreft een landmark en dat is “Kodama” absoluut niet. De cd bevat net als “Shelter” nog steeds dromerige passages, maar kunnen mij in tegenstelling tot “Shelter” niet volledig boeien. De band produceert een wat rauwer geluid, maar vooral ook saaier en de echte magie ontbreekt ondanks de nodige dynamiek. Een echte vonk ontbreekt en nergens heb je het gevoel volledig meegesleept te worden, hoewel ik in de auto nog steeds meewieg met de geluidsmuren. Ik moet zeggen dat Shelter ook heel hoog scoorde in mijn eindlijstje (nr 1 zelfsvan 2014) dus die is ook moeilijk te overtreffen. Verwacht niet dat je helemaal terug valt harde vocalen, dat is maar minimaal. Je Suis D'ailleurs en Oiseaux de Proie gedeeltelijk.

Kodama.

Jammer, dat vond ik op hun vorige albums (de eerste drie vooral) nou juist zo fijn.

Dank je. Dat krijg je als je te snel typt

Ik heb de laatste dagen haast naar niks anders geluisterd dan dit nieuwe, prachtige hoofdstuk uit het oeuvre van Alcest. Ze zetten de lichtere toon van 'Shelter' wel door, maar weten hier en daar toch net iets rauwer te worden.
Meeslepend, dromerig, persoonlijk vind ik het heerlijk hoe de mannen je meenemen op 'hun reis'.
Binnenkort meer, maar als dit zo door blijft gaan gaat dit een van de toppers van dit jaar worden voor mij.

Menig liefhebber van harde muziek kon moeilijk uit de voeten met Shelter en ik kon zelf moeilijk uit de voeten met mensen die deze opinie hadden. Op Shelter was natuurlijk een zachter geluid te horen, maar dat maakte deze plaat toch niet direct waardeloos of saai? De titelsong van dat album en 'Délivrance' waren toch echt wel nummers die mij net zo veel emotioneerden als het hardere werk van Les Voyages De L'Âme en Écailles de Lune. Kodoma is voor mij eigenlijk 'the best of both worlds'. 'Eclosion' klinkt als een hoopvol huwelijk tussen Shelter en Les Voyages De L'Âme. En met 'Untouched' waag ik mij in een dromerig herfstlandschap. Met 'Onyx' heeft Alcest een beetje leentjebuur gespeeld, maar dit nummer is toch geen waardeloze afsluiter voor de normale versie van Kodoma. En 'Je suis d'ailleurs' doet mij toch wel beseffen dat ik het ijzige geschreeuw van Neige soms toch wel miste. Kodoma is misschien niet de meest verrassende plaat van Alcest, maar dat hoeft ook niet. Laat de vaandeldragers van de blackgaze maar doen waarin ze goed zijn, vele andere bands komen toch niet in de buurt van het niveau van Neige en Winterhalter.

Neige, het brein achter Alcest, hoorde voor het eerst van shoegaze na het lezen van een recensie over Souvenirs D'un Autre Monde, het debuutalbum uit 2007. Hij creëerde de Alcest-wereld zonder invloeden van buitenaf en bleef dat eigenlijk doen tot Shelter, dat overduidelijk een liefdesbrief en een studie van het subgenre was waar hij helemaal verzot op was geraakt na Souvenirs..., met zelfs met een gastbijdrage van Neil Halstead van Slowdive. De droomwereld was minder aanwezig en de nummers waren simpeler met een helderder geluid. Een prachtplaat wat mij betreft, maar voor veel fans een stap te ver en een verloochening van de Alcest-sound. Zij zullen een stuk blijer worden van Kodama. De nieuwe plaat keert namelijk weer terug naar het geluid van Écailles de Lune en Les Voyages De l'Âme met een terugkeer van Neige's door merg en been gaande schreeuwen en blastbeats, maar wel duidelijk met de aardse ondertonen van Shelter.

Dit past ook ontzettend goed bij het concept van de plaat. Kodama is geïnspireerd op Princess Mononoke van Hayao Miyazaki, een fenomenale animefilm waarin de strijd tussen natuur en de mens prachtig en symbolisch wordt verteld. Vooral in de titeltrack komen de Japanse sferen goed naar boven in het zweverige gitaarwerk in combinatie met de etherische vocalen van Katherine Shepard die als Sylvaine dit jaar ook een fantastische plaat uitgebracht. Neige zingt zelf woordeloos op deze track, geïnspireerd door de aanpak van Elizabeth Fraser bij de Cocteau Twins.

Het geluid van Kodama is wat puntiger dan we van Alcest gewend zijn. Dit komt vooral door het fenomenale drumwerk van Winterhalter, die wat mij betreft de sterspeler van deze plaat is. Je hoort dat er meer denkwerk in de ritmesectie gestoken is, dit is ook de eerste keer dat Neige niet zelf de baspartijen heeft ingespeeld, maar Indria, die al jaren live meespeelt. Daar waar dit aspect van Alcest altijd wat meer achterin de mix stond, is er nu het gevoel dat het de kartrekker is van de plaat, daardoor is Kodama heel erg meeslepend en dynamisch met veel body. De productie van de plaat verdient ook een groot compliment.

Het geheel is minder een waas, net als bij Shelter, maar door de gelaagde composities die tot in detail te volgen zijn door de productie, heeft het album hetzelfde avontuurlijke gevoel als het oude werk. Kodama heeft met zijn speelduur van 42 minuten geen noot teveel en nodigt daardoor uit tot heel veel luisterbeurten. Qua sound gebeurt er weinig nieuws voor de Alcest-fans, toch is de aanpak, bijvoorbeeld in de ritmesectie, weer anders.

Ik was even bang dat het aan mijn matige Frans lag dat ik hem niet verstond.

Goede recensie trouwens met interessante achtergrondinformatie.

Helemaal mee eens. Binnenkort ook maar eens beluisteren, maar op basis van de songs die ik al ken, kan ik 'm al even goed blind aanschaffen.

Neige zei al in een interview dat de meeste luisteraars de Franse teksten toch al niet verstaan, dus de stap naar woordeloos zingen is niet zo groot.



Ik heb hem ook gelijk besteld na het horen van de drie previewtracks, helemaal geen spijt van gehad. Via de streamingdiensten als Spotify en Deezer zal het volledige album pas vanaf 30 december te beluisteren zijn, dit is een bewuste keuze van Prophecy.

Bedankt voor de positieve reacties op mijn recensie!

Ik heb het overwogen, maar uiteindelijk niet gedaan. Ik koop 'm namelijk liever na hun concert in 013, misschien kan ik er dan nog een handtekening bij krijgen ook.

Vooral de titeltrack is echt waanzinnig goed. Die uitbarsting na zeven minuten móet ik echt live horen.

Twee jaar geleden leken Neige en Winterhalter van de Franse band Alcest de definitieve stap te hebben gemaakt naar de shoegaze muziek. De zomerse klanken van het album Shelter zaten boordevol melodieuze stukken en een lichtgevoeligheid die niet eerder in de muziek van Alcest zo sterk aanwezig was. Met Kodama keren ze echter terug naar de blackgaze, waar de combinatie tussen shoegaze en black metal weer meer zijn vorm uit het verleden aanneemt. Neige liet zich inspireren door de Japanse cultuur en in het bijzonder door de film Princess Mononoke van de regisseur Hayao Miyazaki. De muziek op het album legt de relatie tussen de menselijke en natuurlijke wereld en verwijst daarmee direct naar deze fenomenale animatiefilm. De muzikale stijl op het album is een stuk donkerder en zwaarder dan die van het voorgaande album. De lange tijd die het duo met verschillende muzikanten zowel in de studio als thuis heeft doorgebracht kent zijn uitwerking in de zes nummers van het album.

Op de hevige en meeslepende klanken van de titeltrack horen we zangeres Kathrine Shepard op muzikale lagen van gitaren, keyboards en drums. Het enerverende en melodieuze openingsbod voert je direct de tussenwereld in, op zoek naar vragen die het menselijke overstijgen. Eclosion ligt al een stuk zwaarder in het gehoor en voert zich door bulderende drums en zware gitaarlagen heen, Neige waagt zich zelfs weer aan zijn felle uithalen. Een ander uitdagend en zeer fraai uitgevoerde track is Oiseaux de Proie. De dynamische klanken van het nummer worden van diepgang voorzien met de hoge vocale uithalen van Neige, de opbouw doet de boomgeesten uit de film herleven en legt de combinatie tussen het licht en de duisternis. Het is de continue opbouw naar de climaxen die de toon van het album zetten, maar nog meer dan voorheen de relatie met elkaar vinden in het geheel. De metal verweeft zich opnieuw met de shoegaze, zo bevestigd ook de instrumentale afsluiter Onyx nog maar eens.

Alcest zet met Kodama een stap vooruit binnen hun toch al indrukwekkende albumreeks. Het is de combinatie tussen het natuurlijke en bovennatuurlijke waar de kracht van het album ligt, het oude en het nieuwe, de vermenging van stijlen. Neige’s muzikale zoektocht is nog niet ten einde, maar hij heeft een goede balans gevonden tussen donkere en zonnige krachten.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Dit is mijn kennismaking met Alcest en ik moet zeggen dat dit ik deze interpretatie van post-rock niet eerder zo hoorde. Alcest trekt het genre duidelijk de extremere kant op met stevige tempo's en agressieve zangklanken. Het is met name die zang die mij er van weerhoudt dit te waarderen. De titeltrack en Untouched zijn songs waar ik zeker wel wat mee kan: sfeervol en dromerig. Onyx lijkt een te gemakklijke afsluiter om de speelduur nog wat op te voeren en heeft weinig om het lijf. Dit is leuk om eens te horen, maar verdere interesse is niet aangewakkerd.

Vandaag nog maar eens naar Kodama geluisterd. Zeker geen slechte plaat, maar voor mij toch de minste uit het repertoire van de band. Zo vaak luister ik Alcest en ook dit genre in het algemeen niet, dus als ik kan kiezen uit nog vier andere betere albums (en niet te vergeten gelijkwaardige al dan niet betere albums van Amesoeurs en Le Discrets) ben ik bang dat dit niet meer opgezet gaat worden.