Alcest - Kodama (2016)

Ik weet het niet... "Kodama" komt nog niet helemaal los en ben bang dat het ook niet meer gaat gebeuren. "Écailles de Lune” en "Shelter" waren wat mij betreft een landmark en dat is “Kodama” absoluut niet. De cd bevat net als “Shelter” nog steeds dromerige passages, maar kunnen mij in tegenstelling tot “Shelter” niet volledig boeien. De band produceert een wat rauwer geluid, maar vooral ook saaier en de echte magie ontbreekt ondanks de nodige dynamiek. Een echte vonk ontbreekt en nergens heb je het gevoel volledig meegesleept te worden, hoewel ik in de auto nog steeds meewieg met de geluidsmuren. Ik moet zeggen dat Shelter ook heel hoog scoorde in mijn eindlijstje (nr 1 zelfsvan 2014) dus die is ook moeilijk te overtreffen. Verwacht niet dat je helemaal terug valt harde vocalen, dat is maar minimaal. Je Suis D'ailleurs en Oiseaux de Proie gedeeltelijk.

Ik heb de laatste dagen haast naar niks anders geluisterd dan dit nieuwe, prachtige hoofdstuk uit het oeuvre van Alcest. Ze zetten de lichtere toon van 'Shelter' wel door, maar weten hier en daar toch net iets rauwer te worden.
Meeslepend, dromerig, persoonlijk vind ik het heerlijk hoe de mannen je meenemen op 'hun reis'.
Binnenkort meer, maar als dit zo door blijft gaan gaat dit een van de toppers van dit jaar worden voor mij.

Neige, het brein achter Alcest, hoorde voor het eerst van shoegaze na het lezen van een recensie over Souvenirs D'un Autre Monde, het debuutalbum uit 2007. Hij creëerde de Alcest-wereld zonder invloeden van buitenaf en bleef dat eigenlijk doen tot Shelter, dat overduidelijk een liefdesbrief en een studie van het subgenre was waar hij helemaal verzot op was geraakt na Souvenirs..., met zelfs met een gastbijdrage van Neil Halstead van Slowdive. De droomwereld was minder aanwezig en de nummers waren simpeler met een helderder geluid. Een prachtplaat wat mij betreft, maar voor veel fans een stap te ver en een verloochening van de Alcest-sound. Zij zullen een stuk blijer worden van Kodama. De nieuwe plaat keert namelijk weer terug naar het geluid van Écailles de Lune en Les Voyages De l'Âme met een terugkeer van Neige's door merg en been gaande schreeuwen en blastbeats, maar wel duidelijk met de aardse ondertonen van Shelter.

Dit past ook ontzettend goed bij het concept van de plaat. Kodama is geïnspireerd op Princess Mononoke van Hayao Miyazaki, een fenomenale animefilm waarin de strijd tussen natuur en de mens prachtig en symbolisch wordt verteld. Vooral in de titeltrack komen de Japanse sferen goed naar boven in het zweverige gitaarwerk in combinatie met de etherische vocalen van Katherine Shepard die als Sylvaine dit jaar ook een fantastische plaat uitgebracht. Neige zingt zelf woordeloos op deze track, geïnspireerd door de aanpak van Elizabeth Fraser bij de Cocteau Twins.

Het geluid van Kodama is wat puntiger dan we van Alcest gewend zijn. Dit komt vooral door het fenomenale drumwerk van Winterhalter, die wat mij betreft de sterspeler van deze plaat is. Je hoort dat er meer denkwerk in de ritmesectie gestoken is, dit is ook de eerste keer dat Neige niet zelf de baspartijen heeft ingespeeld, maar Indria, die al jaren live meespeelt. Daar waar dit aspect van Alcest altijd wat meer achterin de mix stond, is er nu het gevoel dat het de kartrekker is van de plaat, daardoor is Kodama heel erg meeslepend en dynamisch met veel body. De productie van de plaat verdient ook een groot compliment.

Het geheel is minder een waas, net als bij Shelter, maar door de gelaagde composities die tot in detail te volgen zijn door de productie, heeft het album hetzelfde avontuurlijke gevoel als het oude werk. Kodama heeft met zijn speelduur van 42 minuten geen noot teveel en nodigt daardoor uit tot heel veel luisterbeurten. Qua sound gebeurt er weinig nieuws voor de Alcest-fans, toch is de aanpak, bijvoorbeeld in de ritmesectie, weer anders.

Twee jaar geleden leken Neige en Winterhalter van de Franse band Alcest de definitieve stap te hebben gemaakt naar de shoegaze muziek. De zomerse klanken van het album Shelter zaten boordevol melodieuze stukken en een lichtgevoeligheid die niet eerder in de muziek van Alcest zo sterk aanwezig was. Met Kodama keren ze echter terug naar de blackgaze, waar de combinatie tussen shoegaze en black metal weer meer zijn vorm uit het verleden aanneemt. Neige liet zich inspireren door de Japanse cultuur en in het bijzonder door de film Princess Mononoke van de regisseur Hayao Miyazaki. De muziek op het album legt de relatie tussen de menselijke en natuurlijke wereld en verwijst daarmee direct naar deze fenomenale animatiefilm. De muzikale stijl op het album is een stuk donkerder en zwaarder dan die van het voorgaande album. De lange tijd die het duo met verschillende muzikanten zowel in de studio als thuis heeft doorgebracht kent zijn uitwerking in de zes nummers van het album.

Op de hevige en meeslepende klanken van de titeltrack horen we zangeres Kathrine Shepard op muzikale lagen van gitaren, keyboards en drums. Het enerverende en melodieuze openingsbod voert je direct de tussenwereld in, op zoek naar vragen die het menselijke overstijgen. Eclosion ligt al een stuk zwaarder in het gehoor en voert zich door bulderende drums en zware gitaarlagen heen, Neige waagt zich zelfs weer aan zijn felle uithalen. Een ander uitdagend en zeer fraai uitgevoerde track is Oiseaux de Proie. De dynamische klanken van het nummer worden van diepgang voorzien met de hoge vocale uithalen van Neige, de opbouw doet de boomgeesten uit de film herleven en legt de combinatie tussen het licht en de duisternis. Het is de continue opbouw naar de climaxen die de toon van het album zetten, maar nog meer dan voorheen de relatie met elkaar vinden in het geheel. De metal verweeft zich opnieuw met de shoegaze, zo bevestigd ook de instrumentale afsluiter Onyx nog maar eens.

Alcest zet met Kodama een stap vooruit binnen hun toch al indrukwekkende albumreeks. Het is de combinatie tussen het natuurlijke en bovennatuurlijke waar de kracht van het album ligt, het oude en het nieuwe, de vermenging van stijlen. Neige’s muzikale zoektocht is nog niet ten einde, maar hij heeft een goede balans gevonden tussen donkere en zonnige krachten.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.