China Crisis - Flaunt the Imperfection (1985)

FLAUNT THE IMPERFECTION
Veel te bescheiden, die jongens uit Liverpool.
Altijd wat in de schaduw van OMD, maar muzikaal des te onderlegder.
En het kon natuurlijk niet uitblijven dat Walter Becker (Steely Dan)
de softe jazztoetsten in hun muziek productioneel zou onderstrepen.

Het enige minpuntje aan deze plaat is dat ze soms iets te gelikt klinkt.
Alle songs zijn even blauw als de hoes doet vermoeden.


The highest High was alleen in de UK de vierde singel.
Wat een onweerstaanbaar verslavend fluittje en wat een lekkere bas.

Strenght of Character verbreedt het geluid van de groep.
Fraai gearrangeerde sax: de China Crisis sound is volwassen geworden.

You did cut me was de wat vreemde derde singel.
Een accurate albumtrack, maar met iets te weinig hitpotentie.

Black Man Ray was de eerste singel en een bescheiden hitje.
Meesterlijke pianomelodie ... wat klinkt deze plaat toch mooi.

Wall of God is eventjes wennen, want de groep kiest voor een gierend gitaartje.
Maar al snel is de luisteraar onder de indruk van deze koerswijziging.

Gift of Freedom heeft een lekker strak tempo.
Maar songsgewijs blijft het minder plakken dan de andere tracks.

King in a Catholic Style gaat weer even oosters in de intro.
Onweerstaanbaar catchy (en dansbare) tweede singel: wake up wake up ...

Bigger the Punch I'm feeling neemt je mee op wijdse synthesizerbogen.
Wat schrijven de heren van China Crisis toch sterke nummers.

The World spins I'm Part of it is zowaar een nog beter voorbeeld.
Dit had volgens mijn bescheiden mening de derde singel moeten zijn.

Blue Sea valt op door een minder strak ritmepatroon.
Wil aansluiten bij The Soul Awakening, maar haalt niet hetzelfde niveau.


De composities zijn net iets minder verrassend
dan op Working with Fire and Steel, maar de heldere productie
zet de muzikale vaardigheid van de band beter in de verf.
Geen hobo's meer, maar zachte jazzpop om de dag mee af te sluiten.


Animalistic is de enige bonustrack uit deze sessies.
De "a day at the zoo mix" staat integraal op de 2CD editie
van hun in 1990 verschenen verzamelaar Collection.
Het nummer sluit muzikaal beter aan bij hun vroegere werk.
Maar het is tegelijk laid back genoeg om ook hier te passen.

Het nummer 96-8, dat enkel als bonus bij The Highest High verscheen,
is mij tot op heden onbekend gebleven.

Inderdaad een meer dan voortreffelijk album. Het is onthutsend om te zien hoe ondergewaardeerd dit is. Slechts 18 stemmen, het staat er echt, maar ik kan het bijna niet geloven. Jan Douwe Kroeske draaide de singles van dit album elke week in zijn Verrukkelijke Vijftien. Op bijna 24.000 users moeten er dan toch meer dan 18 zijn, die daardoor getriggerd werden om zich wat meer te verdiepen in deze band. Maar goed, in navolging van Dazzler en Tequila doe ik nog een finale poging om CC wat extra credits te bezorgen. Ik kan het niet genoeg benadrukken: de muzikale vaardigheid van deze band is zonder weerga en wordt bijna achteloos tentoon gespreid alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Het is begrijpelijk dat Walter Becker van Steely Dan zich aangesproken voelde door de muziek van China Crisis. Waar Steely Dan mij echter te steriel en te bestudeerd klinkt, raakt CC precies de juiste snaar met warmte, gevoel en compacte liedjes met een kop en een staart. Ook de zuivere stem van Gary Daly is een streling voor het oor. Voor mij is Flaunt the Imperfection dan ook een doorlopend hoogtepunt zonder fillers. Eén nummer wil ik echter niet onvermeld laten en dat is Strength of Character. Het nummer duurt maar kort, maar het drumwerk van de helaas wijlen Kevin Wilkinson is dermate subtiel en rijk aan details dat ik helemaal in vervoering raak. De CD gaat meestal even op repeat bij deze track. Het nummer klinkt weliswaar heel laidback, maar heeft tegelijk een onmiskenbare drive. Een steady bassdrum leidt de weg, maar tijdens de coupletten hoor je daartussen 2 verschillende snaretrom klanken, talloze hi-hat accenten en een enkele open hi-hat. Bijna ongemerkt gaan de coupletten over in de refreinen, de bassdrum gaat nu op elke tel met daartussen roffeltjes, ghost notes en rim-clicks. Een weergaloos staaltje subtiele virtuositeit, dat je in de hedendaagse popmuziek zelden nog tegenkomt. Ook het luchtige saxofoontje is pure schoonheid. Wie er voor open staat, zal het met mij eens zijn. 4,5*

Hun beste plaat vind ik. Of toch Working.... Moeilijk te zeggen. Beiden zijn meesterwerken. Deze een paar jaar geleden de vinyl versie bij toeval voor een prikkie gekocht bij de Kringloop. In perfecte conditie. Zowel hoes als plaat. Heerlijk om te luisteren. Walter Becker drukt inderdaad zijn stempel hier. Maar perfect, prachtige songs. Black Man Ray is een fenomenaal nummer. The Highest High, King... en Blue Sea mogen er ook zijn. Ach en de overige songs zijn ook zeker de moeite waard. Hopelijk komt er nog een BEST Of uit op vinyl.

Misschien wel hun beste album, met een prachtige, relaxte flow die een topalbum kenmerkt. You did cut me vind ik het hoogtepunt maar is eigenlijk te sophisticated. De singles deden het wel prima in the UK. 4 sterren

Toen dit album uitkwam was ik enorm teleurgesteld, nu was de voorganger ook wel heel ERG goed, dus wat moet/kun je verwachten? Mooie hoes met interessante titel, ik vond de muziek echter wat kinderlijk met het flauwe Black Man Ray en King In A Katholic Style en heb het album ook jaren niet volledig kunnen draaien. We zijn nu heel wat jaren verder en ik kan het nu beter handelen maar echt heel goed vind ik het nog steeds niet. Het is gewoon een middenmoter met een paar matige songs en een paar positieve uitschieters. De remaster versie met bonunummers is dan ook totaal niet aan mij besteed. Ik krijg hier ook wat een reli / EO komt allen tesamen gevoel bij maar dat zal aan mij liggen....