Meshuggah - The Violent Sleep of Reason (2016)

Ja, dit kan niet fout gaan natuurlijk , weer erg veel zin in!!

De volledige titel is overigens 'The violent sleep of reason' en is gebaseerd op het schilderij 'El sueño de la razón produce monstruos' (The sleep of reason produces monsters) van Francisco de Goya.
Of andere aspecten van het album daar ook aan gelinkt zijn weet ik niet, denk het niet eigenlijk. Maar het zou leuk zijn om een metalband als Meshuggah een link te zien leggen met de kunstwereld. Ik weet dat hun muziek sowieso op verscheidene conservatoria worden gebruikt voor analyse in polyritmiek. Meshuggah overstijgt het niveau van metal in dat opzicht absoluut.

Ik verwacht niet veel nieuws meer van Meshuggah maar heb altijd zin in een nieuw ronde. Ben benieuwd!

Inmiddels zijn Born In Dissonance en Nostrum te beluisteren op Youtube. Beide lijken op het eerste gehoor een voortzetting van Koloss, maar een eerste gehoor is bij Meshuggah vaak sterk misleidend. Er zit in de tweede helft van Nostrum wat interessant snare-werk, en de solo in dat nummer is werkelijk trippy als fuck. Het is voor deze band overduidelijk erg moeilijk om een vernieuwende lijn te behouden met de bezetting die ze hanteren, maar het feit dat ze dit album integraal/live hebben opgenomen geeft het wel een veel natuurlijkere sound. Wat mij betreft lijken ze weer het een en ander geperfectioneerd te hebben, maar de sound is en blijft onmiskenbaar Meshuggah. Misschien zou het wel vet zijn om met meerdere instrumenten te experimenteren bij een volgend album.

Ik heb Nostrum nu een aantal keer beluisterd, ik vind dat ze in dat nummer juist een poging doen om nieuwe wegen te bewandelen, of ben ik daarin de enige?

Vandaag binnengekregen op vinyl. Niet per se vernieuwend (hoewel ik sowieso weinig echt 'vernieuwende' metalbands ken, het genre lijkt vooral een wildgroei te hebben aan niet-van-elkaar-te-onderscheiden zelf-uitgeroepen 'subgenres', maar dit terzijde..), wel een band die na 25 jaar nog steeds op de top van zijn kunnen zit en hier gewoon een vies lekkere plaat neerzet. De productie heeft bovendien duidelijk meer 'ziel' dan de vorige twee platen. Gewoon ijzersterk!

Wat levert Meshuggah hier een plaat af. Er zit een duidelijke visie achter elk nummer, iets wat ik soms miste op hun andere albums. De productie is misschien wel hun vetste ooit, de grooves zijn duizelingwekkend en de gitaarsolo's soms van buitenaardse schoonheid.

Dit begint langzaamaan mijn favoriete plaat van de band naast Catchy ThirtyThree te worden. Die plaat is juist heel kil en mechanisch, The Violent Sleep of Reason is compleet het tegenovergestelde. Meshuggah nam voor het eerst in tijden een album als band in de studio op, in tegenstelling tot naar elkaar files sturen en die constant aanvullen. Dat hoor je heel erg goed, het speelplezier spat ervan af, het is ontzettend levendig. De productie is organisch en warm, waarbij details uitstekend te onderscheiden zijn. De track Nostrum is zelfs nog wat verknipter dan het eerdere materiaal van de band met ongelofelijk drumwerk van Tomas Haake en ronduit desoriënterend soleerwerk van Fredrik Thordendal.

Overwegend log en vrij monotoon, maar toch weten de zweden er weer iets moois van te maken. De intense, bijna hallucinant slepende metal klinkt even duister en onheilspellend als altijd, met maximale overtuigingskracht gebracht. Je moet er voor in de stemming zijn, het is wederom geen licht verteerbare kost, maar het album steekt productioneel vernuftig in elkaar en maalt ongenadig door.

Mijn eerste en meteen sterk Meshuggah album.Inderdaad log en zwaar maar The Violent Sleep of Reason biedt toch genoeg lucht waar andere vergelijkbare bands de sound helemaal dichtplakken.Iets waar het prima songmateriaal en de uitstekende productie zeker mede voor verantwoordelijk zijn.
Dit alles alles resulteert in een knap staaltje muzikaal vakmanschap,omgezet in prachtige songs als Monstrocity ,Ivory tower en het titelnummer.Ook de zang kan ik prima hebben.
Voor mij een indrukwekkende eerste kennismaking met Meshuggah en waarschijnlijk gaat de plaat nog groeien dus mijn uiteindelijke cijfer zal nog wel hoger uitvallen.

Kan iemand bij Nuclear Blast misschien stoppen met die dertien in een dozijn albumhoezen...?

Gaaf drumwerk, fijne solo's. Stoor me alleen vaak aan de zang, veel van het zelfde.

Nummers zijn niet uptempo waardoor je de gitaren goed hoort, komen meer tot hun recht.

Leuk tussendoortje van deze "DJentlemen"

Meshuggah is voor mij typisch een live band. Dan trek ik die zang met gemak. Op CD ben ik het monotone gebrul vrij snel zat. Op dit nieuwe album doet de band het qua tempo net wat rustiger aan en dat doet de muziek mij goed. De power en groove zijn er toch wel. Ook is er meer aandacht voor solo's. Zo schuiven ze langzaam maar zeker steeds meer de kant op waar ik ze hebben wil. Nu nog eens echt gaan zingen graag.

Net als voorganger Koloss geen bijzonder Meshuggah-album. Technisch zit men nog steeds op hetzelfde niveau, maar men doet ook telkens hetzelfde trucje. Tot en met obZen had ieder album een origineel element ten opzichte van de voorgangers, op de laatste twee albums horen we enkel meer van hetzelfde. Ik prees ooit Meshuggah om hun inventiviteit en unieke positie in het genre, maar die hebben ze inmiddels verloren aan bands die veel interessantere dingen doen met het recept dat Meshuggah zelf bedacht heeft.