Wovenhand - Star Treatment (2016)

Geweldig, een nieuwe Wovenhand. Mijn verwachting is hoog, als het dan maar niet tegen gaat vallen.

Ik ga ze zien in de Effenaar. De laatste keer dat ze daar speelden werd ik helemaal weggeblazen. Ben ook heel benieuwd. De laatste twee albums waren geweldig.

Vandaag alweer een nieuwe track vrijgegeven en wat voor één. Dit is misschien wel het beste dat ze ooit gemaakt hebben. Werkelijk magnifiek. Voor mij het strafste nummer van het jaar tot hiertoe:

Wovenhand share grand love song in “Golden Blossom” — listen | Consequence of Sound - consequenceofsound.net

Laat 9 september maar komen. Nieuwe Wovenhand en een nieuwe Nick Cave & The Bad Seeds

En hierbij ook de 2 eerdere vrijgegeven tracks. Beide straffe nummers, vooral The Hired Hand is ijzersterk:

Wovenhand crafts unsettling Americana on “The Hired Hand” · Newswire · The A.V. Club - avclub.com

Wovenhand – “Come Brave” - Stereogum

Hier kan je het hele album beluisteren;
Wovenhand's David Eugene Edwards Dwells in the Stars, Between the Sacred and the Profane | NOISEY - noisey.vice.com

Ik kan het eerdere werk meer waarderen dan de albums van de laatste jaren.

Jep, had het daarstraks al gelezen. Ik hou het voorlopig bij de 3 vrijgegeven nummers.
Tot vrijdag wachten moet nog wel lukken, dan is de LP er
Ik ben fan van alles wat Wovenhand en 16 Horsepower tot hiertoe gemaakt heeft.

De laatste 2 cd's ("The Laughing Stalk" en "Refractory Obdurate") vond ik erg tegenvallen met de doom en black metal invloeden die de overhand hadden. Op deze nieuwe cd begint het voor mij dus weinig hoopvol want de eerste 4 nummers gaan op dezelfde voet verder op geluidspallet "Swaying Reed" na. Vanaf dan gaat het gaspedaal er af en hoor ik gelukkig weer de Wovenhand zoals ik het mooi vind: met piano ("Crook and Flail") and banjo ("Golden Blossom"). Het bijna 8 minuten durende "All Your Waves" is heerlijk bezwerend.
"The Quiver" is het voorbeeld van de 2 kanten van Wovenhand: het begint melodieus en intens (+) tot ca de 3e minuut waar de harde doom kant weer naar boven komt (-).
Deze cd blijf ik nog regelmatig luisteren vanaf nr 5.

Natuurlijk wordt deze release ondersneeuwt door de release van de laatste van Nick Cave, toevallig op dezelfde dag, maar absoluut de moeite waard, sterker nog; misschien zelfs het beste Wovenhand album tot heden.
De associatie met 16 Horsepower is nog beperkter dan op het vorige album, opener Come Brave heeft niet het stoffige Western gevoel, maar doet mij meer denken aan een schip op zee.
Woeste golfen, en de duivel weer gegeven in de vorm van het mythisch zeemonster; de Kraken.
Het geluid doet mij zelfs aan een band als Swans denken, maar dan beïnvloed door een opnamestudio in Griekenland.
Het voelt bijna exotisch.
Swaying Reed roept zelfs herinneringen op met het werk van The Birthday Party, en zo is de link met Nick Cave al snel gelegd.
Bij The Hired Hand moet ik in het begin aan The Architect van dEUS denken, maar dan smeriger en vuiler gespeeld.
David Eugene Edwards heeft het zichzelf gelukkig niet gemakkelijk gemaakt, dit klinkt totaal niet toegankelijk, maar voor mij wel ijzersterk.
Mijn platenboer; en die is wel wat gewend, moest echt door de eerste nummers heen bijten, bij mij vielen ze gelijk in smaak.
Na het Sisters Of Mercy achtige Crystal Palace lijken de demonen te zijn overwonnen.
Vanaf Crook and Flain wordt het allemaal een stuk toegankelijker, maar de kwaliteit blijft van hoog niveau.
Wat meer rust, maar de duisternis blijft er van af druipen.

Mijn hemel, David begint nu toch echt dieper en dieper weg te zakken in zijn eigen religieuze moeras. Bombastische muziek, perfect passend bij de waanzinnige teksten, het is een soort half-industriële reli-pop geworden. Nee deze plaat moet ik snel vergeten, ik zet het debuut van 16 horsepower maar weer een keer op en denk met weemoed aan betere tijden.

Hmm, een religieus moeras van bombast en waanzin, dat klinkt mij juist wel positief in de oren

1. Come Brave (4:01) -> lekker knallend, catchy begintrack!
2. Swaying Reed (5:59) -> psychedelische drone-scapes, vage shit..
3. The Hired Hand (4:14) -> beetje standaard..
4. Crystal Palace (4:40) -> beetje gotisch aandoende rock track
5. Crook and Flail (4:31) -> superlekker sfeertje hier! opvallende synths!
6. The Quiver (4:35) -> rustig liedje, maar dan ineens toch wel intens einde!
7. All Your Waves (7:55) -> sfeervol, psychedelis en rustiger dan je zou verwachten
8. Golden Blossom (4:22) -> erg rustig en lief..
9. Go Ye Light (4:50) -> opvallende background vocals en ritme!
10. Five by Five (4:43) -> lekkere ritmes, en knalt weer even!
11. Low Twelve (3:58) -> degelijke afsluiter, episch en slepend, zoals het hoort!

Inderdaad een behoorlijk rustiger 2e helft, en ietwat gemengde indrukken, maar als geheel genomen toch weer erg goed!

Vind de eerste helft erg goed, vanaf Quiver zakt het toch wat weg. All Your Waves begint veelbelovend met die onderhuidse spanning waarvan je hoopt dat ie tot ontploffing komt, maar er gebeurt 8 min nagenoeg niks. Ja wat feedback rond de 6 min, maar het duurt gewoon te lang. Daarna gebeurt er niks echt spannends meer. Wat mij betreft dan.
En als andersdenkende blijf ik moeite houden iets van herkenning te vinden in de onderwerpen die voortkomen uit de heftige geloofsbelijdenis van Eugene.

Het wordt er wat mij betreft niet beter op. Het is te veel rock voor mij. Dit zorgt er voor dat de duisternis verdwijnt en da's zonde. Dus.

Threshing Floor vond ik een fijne plaat. Dit spreekt me helaas een stuk minder aan, wat gezapig (wat wellicht ook de bedoeling was).

De evolutie van de muziek van DEE is grootser (sneller, gedurfder, creatiever) dan mijn eigen persoonlijke ontwikkeling.
Dat een mens die wordt geleid door zoveel principes en dogma's zo grensverleggend en uniek kan zijn, is me een absoluut raadsel. Interviews en docu's ten spijt.
Deze man is een halfgod voor mij, als zelfverklaard niet praktiserend atheïst is deze liefdesverklaring natuurlijk een doodzonde. De gesel had uit de kast gemoeten, zou ik aan de andere kant hebben gestaan....

Sinds de eerste beluistering van 'haw' ergens in 95 volg ik trouw, en dat pad blijkt inmiddels zoveel mooier dan de bewegwijzering, de platen, afzonderlijk. Nooit kom ik bij een eindbestemming; het is luisteren, kijken, teruggrijpen en nooit geheel begrijpen. Dan dus maar overleveren aan het pad. Waar die ook heengaat. Ik volg. Blind, doof en kreupel. Ik volg. Wat een heerlijkheid. Als dat de werking van geloof is....Misschien moet ik een evangelische belijdenis toch nog is overwegen.

Ik kan u deze plaat dus niet bespiegelen. Maar probeer het vooral zelf. Het is een gebed zonder end. Maar dan dit keer wel de moeite waard. Amen.

Berichten verplaatst naar Wovenhand

Haalt het niet bij Refractory Obdurate,daar is Star Treatment te wisselvallig voor,maar dat wil zeker niet zeggen dat er niets te genieten valt op dit album.
Hoogtepunt is voor mij de lang uitgesponnen en bezwerende Indiaanse oorlogsdans All Your Waves,een nummer waarbij kippenvel gegarandeerd is.
De plaat begint met het stevige en sterke Come Brave,rock met een gitaarrifje dat je terug brengt naar de begintijd van the Cult.Ik hoor op de eerste helft sowieso hier en daar wat gothic invloeden terug.Goed maar niet constant overtuigend,iets waar de wat rommelige en doffe productie ook gedeeltelijk verantwoordelijk voor is.
Het tweede gedeelte met voornamelijk meeslepende folkrock bevalt me een stuk beter.Daar staan met het al eerder genoemde All Your Waves,Go Ye Light en Five by Five toch de beste nummers.
Grillige plaat derhalve waar misschien nog wel wat groei in zit maar tot nu toe reken ik hem niet tot David Eugene Edwards' beste werk.

Mijn eerste Wovenhand wat niet wil klikken, slecht is het niet, maar het is mij te rommelig denk ik.
Na aanschaf na paar luister beurten in de hoek gelegd, nu tijd later in de auto onderweg op gehad, maar wederom is de klik er niet.
Wellicht rare vergelijking ,maar dit heb ik ook met Swans recente werk, ook steeds "ge/verstoorder".
Jammer het komt met moeite op een 3* voor me steken

Ik heb in één koop het eerste album en dit album van Wovenhand gekocht. En laat ik gelijk maar melden dat het eerste album mij beter bevalt dan dit. Ik denk dat het eerste album nog meer in lijn is van 16 Horsepower, maar daar is hier zeker in het begin van dit album weinig meer van te merken. Veel invloed van de ruige new wave van de jaren 80 met daarin wat gothic elementen. Een recensent schreef Joy Division meets Nick Cave, maar ik hoor zeker in de sound meer Siouxsie and the Banshees. De muziek dendert door met daarover heen de bezwerende stem van David Eugene Edwards. Het is duister, donker met daarbij een angstaanjagend gitzwarte christelijke boodschap. Zijn er op het debuut daarnaast nog eens wat verzachtende klanken van viool en banjo aanwezig, of toch wat verstilling door soms net die ene piano toets, dat is hier zeker in het begin niet te vinden. Als een bezeten sjamaan neemt David Eugene Edwards ons mee in zijn eigen godsdienstwaanzin, in zijn Staphorst religie. Toch, ergens word ik gegrepen door deze muziek, het laat je op één of andere manier niet los. Hier en daar als het wat meer als Nick Cave klinkt raakt het me ook best. Door de bezwerende muziek en loodzware teksten is het zware kost, maar met mate toegediend kan het zeker geen kwaad. Maar dadelijk toch weer even het debuut of 16 horsepower opzetten. Want iedere dag boerenkool met rookworst en spekjes en vette jus kan niet gezond zijn, maar zo nu en dan heerlijk...

Prachtige vertelling meneer Teacher, deze Wovenhand land bij mij slecht, niet het slecht is, zeker niet, maar na een luisterbeurt heb ik ff wat luchtigers nodig.
Wel vreemd, dat heb ik normaal niet met een Swans, Joy Division, Siouxsie of een Nick Cave.
Zou het de bijbelse bezweringen van Edwards zijn

Sinds David Eugene Edwards in 2011 met Wovenhand op Roadburn stond, vaart hij een muzikaal extra harde koers, al kon de groep voordien (Mosaic uit 2006 en The Threshingfloor (2010) ook hard uit de hoek komen. Het betekent altijd weer dat de nodige luisterbeurten nodig zijn om de muziek beter te doorgronden: zo'n album moet groeien.

Come Brave knalt fel uit diezelfde hoek, het bijna ritmeloze Swaying Reed is met zijn praatzang, drones en lange gitaargeluiden minder toegankelijk. The Hired Hand is als elektrisch overstuurde country of rockabilly met een hoopvolle tekst over de opstanding van de doden: "He command the grave and sea - Give up your dead" klinkt het verrassend melodieus, zij het gecamoufleerd in het kenmerkende effect op de microfoon. Dat Wovenhand met Charles Trench naast Edwards een tweede gitarist bevat, doet zich gelden.
Invloeden van gothic klinken eveneens op Crystal Palace dat met het rollende ritme van drummer Ordy Garrison en gitarist Neil Keener kalm doordendert. In Crook and Flail zijn melodie en gitaarlijnen mager. Subtiel klinkt een banjo terwijl Trench zijn gitaarmuur metselt.
De eerste helft eindigt kalmer met The Quiver, met echter een eruptie in het slot. Flarden van bijbelteksten herken ik, eindigend met "Let us speak at the gate". Wat wil Edwards hier zeggen?

Galmende drums in het semi-akoestische All Your Waves. In de tekst tilt Edwards ons op naar de hemel. Het nummer duurt bijna acht minuten en brengt met zijn relatieve kalmte een trance-achtige sfeer. Melodieuzer en muzikaal lichter is Golden Blossom over licht dat alle angst doet verdwijnen.
Een stuwend ritme ondersteunt Go Ye Light dat er bijna vrolijk van wordt, wat wordt onderdrukt door Edwards' bezwerende zang.
De donkere gitaren van Five by Five worden subtiel vergezeld door een piano. In de tekst is sprake van een bepaalde dreiging, waarvoor Edwards wil vluchten in de handen van de Almachtige. Garrison mept het nummer gedecideerd naar een climax.
Slotlied Low Twelve heeft een koninklijke gitaarlijn, waaromheen Edwards wederom bezwerend voorhoudt dat "They have stricken me and I was not hurt, They have beaten me and I have not known." Hoe dat kan? "In procession o heavenly body drawn out of many waters": hij is de dood voorbij.

Het is hier dat we op de hoes de nu nog aardse David Eugene Edwards herkennen aan zijn hoed-met-veer, die hij ook onlangs bij het Amsterdamse concert met Sixteen Horsepower droeg. De hoes is fel gekleurd in de stijl van oorspronkelijke bewoners van Noord-Amerika. Een kleurige hoes bij donkerder muziek. In de teksten echter schijnt licht door de gebarste werkelijkheid.