Suicidal Tendencies - World Gone Mad (2016)

Van Punky naar Metal naar Funky is de reis van Suicidal Tendencies niet altijd een succesvolle ervaring voor mij geweest, hun derde album How Will I Laugh Tomorrow When I Can't Even Smile Today uit 1988 vind ik hun beste, ook al door die gitaarlijnen van Rocky George.

Met drummer Dave Lombardo in de gelederen hoop je op een fikse injectie pit in het groepsgeluid en dat krijg je ook te horen vanaf de eerste seconde van het grappige Clap Like Ozzy. Get Your Fight On! heeft een kalm begin maar is ook zo'n uptempo nummer. Geweldig zijn er weer de nijdige zanglijnen van Mike Muir en het meer dan bovengemiddeld gitaarwerk dat vaak doet denken aan ex-gitarist Rocky George, hoewel ik bij hem meer finesse hoorde. Sommige nummers zijn dan weer iets taaier (want trager) zoals het titelnummer, Damage Control en het rustige Still Dying to Live dat in de laatste twee minuten gelukkig versnelt, de tweede helft van dit album valt me momenteel iets tegen.

Opmerkelijk is ook de naam van de producer, Glen E. Friedman, in 1983 was hij ook de producer van hun debuutalbum. Ik hou het voorlopig op meer dan aardig, want eerlijk gezegd ging ik de laatste twee nummers nooit gemist hebben, had Suicidal Tendencies ze weggelaten, maar goed, het is hun album en hun artistieke vrijheid.

Ben Suicidal tendencies de laatste jaren wat uit het oog verloren.Niet dat ze zelf qua albums zo actief waren,Free yourself.....and save your mind kwam uit 2000 (en was vrij matig) en dertien jaar later volgde uiteraard 13 maar daar ben ik nog steeds niet aan toegekomen.
Nu is er dan World gone mad,mijn verwachtingen waren niet al te hoog maar de plaat valt me alleszins mee.De sound is typisch 'suicidal' en zit wat betreft geluid een beetje tussen het derde en vierde album in.Dat niveau wordt uiteraard niet meer gehaald,de songs zijn over het algemeen toch wat minder en ook zit er tegenwoordig ook wat sleet op de stem van Mike Muir (was sowieso nooit een zanger die het van een krachtige vocale prestatie moest hebben).Gelukkig maakt de muzikale invulling een hoop goed,het spelplezier spat er vanaf en ook de solo's gieren lekker ouderwets.
Daarom is het jammer dat World gone mad een vrij matige mix heeft meegekregen,doet een beetje afbreuk aan sterke nummers als Happy Never After,Get Your Fight On! en The Struggle Is Real
Voor de rest is het echter een lekkere plaat geworden,nergens wereldschokkend maar wel een fijn voorafje op de,hopelijk aankomende live concerten want dat blijft een belevenis heb ik vorig jaar nog ondervonden.
Een kleine 3,5 **.