Fad Gadget - Under the Flag (1982)

goeie eighties plaat mensen.
met zelfs een cover van altijd is kortjakje ziek.

zonder fad was er géén depeche mode geweest.

Goed album. Met als kanttekening dat het af en toe gedateerd klinkt. Maar op z'n tijd fijne typische jaren 80 muziek.

Ja een beetje een weirdo! Frankie had er lol in om zichzelf tijdens een optreden tot bloedens toe, toe te takelen. Een automutulant pur sang.

Maar wel erg coole muziek . Met lekkere dansbare liedjes. Ja die cover van Kortjakje is wel grappig!

Ik heb deze ook, op vinyl. Moet zeggen dat ik het af en toe wel aardig vind maar ben er nou ook weer niet zo kapot van.

Ik vond hem een keer toevallig goedkoop in de aanbieding bakken. Zo'n cd is het ook, leuk op z'n tijd maar ook niet wereldschokkend.

Toch wel erg vernieuwend voor die tijd hoor! Vandaar ook mijn 4.

Heeft Depeche mode wellicht wel beïnvloedt, maar wil toch even stellen dat Depeche Mode op de tijdsas niet na maar samen met Fad Gadget op de muziek-kaart is gekomen.

Ze gingen dezelfde periode van start.
Under The Flag is een prima album, maar je kunt bij Fad Gadget beter een Best Of album aan schaffen, is van constanter nivo.

Fad gadget had zijn eerste plaat in 1979 uit, het debuut van DM komt meen ik uit 1981.

Toegegeven, het verschil op de tijdas is niet zo groot dat het relevant is, maar het is wel duidelijk wie hier wie heeft beïnvloed. Overigens is iemand als Vince Clark daar zelf ook ondubbelzinnig over.

Moet toch mijn mening bijstellen. Smaakt, naar gelang frequent draaien, steeds beter 4*

Dit blijft een intens album - onlangs weer gedraaid en dan besef hoe sterk de associatieve kracht van muziek is: ik zie zo die magere slungel wil voor me bewegen op dat podium en een hanenkam boetseren met scheerschuim.

Mijn favorieten van dit album: Under the Flag, een ijzersterke Anti-oorlogssong, die sequencer blijft maar gaan, Love Parasite en For Whom the Bell Tolls (Spaanse burgeroorlog). Frank Tovey nam altijd een duidelijk standpunt in - was ook in zekere zin een beschermeling/favoriet van Daniel Miller (Mute).

Stond aan de B-kant van het bandje waar The Damned opstond, waar ik dus net een recensie van heb geschreven, dus zoals gezegt: ook deze in mijn kindertijd ondek, en ook met deze bewijst het weer de me ouders me een goede opvoeding hebben gegeven.

Hier is het weer een beetje hetzelfte verhaal: gewoon voor mij nostalgie en mooie herinneringen aan mijn kindertijd. En het blijft gewoon weer leuk om ook deze te her ondekken. Dit album was iig fantastisch, de openingsnummer Under the Flag is fantastisch met die fijne donkere tonen van die synthesizer. Daarna komt Scapegoat wat al gelijk een hele brok vrolijkheid is, vooral die pianogepingel en de hypere synthmuziek zorgen voor een vrolijke sfeer en weet het ook al gelijk als een van de beste nummer van de plaat te maken. Love Parasite vond ik wel leuk maar toch helaas ook een beetje aan de saaie kant soms, wel was het ritme lekker meedeunend. Plain Song heb ik ook altijd al grappig noch mysterieus gevonden, mede door die opera achtige klanken en die subtiele tonen en zang, vooral bij die tekst: And he find the empty glass... Wheels of Fortune is ook wel een lekker nummertje maar voor mij toch een beetje doorsnee, het daaropvolgende nummer Life on the Line was voor mij weer de hoogde punt, het begin met dat geriedel en naderhand een lekkere frisse orkest, en het eindigde ook weer erg grappig met datzelfte geriedel. En met het daaropvolgende nummer lijkt het er weer op alsof je weer een theaterconcert mag meemaken met The Sheep Look up, met die retro dreigende vioolachtige klanken. Toch zit je hier al gelijk aan klassieke muziek te denken. Cipher vond ik lekker onheilspellend en subtiel klinken, met dat steeds herhalende pauk auchtige synth ritme, waarbij we vaak getrakteerd worden op lekkere donkere, electronische pianoklanken en andere mysterieuze geluidjes worden getrakteerd. For Whom the Bells Toll was ook een hoogdepunt van dit album, lekker funky en jaren 80 discoachtig, en tegelijkertijd heeft het ook wel een beetje een donkere kant. En natuurlijk eindigt het nummer natuurlijk met waar het is begonnen.

Gewoonweg weer een lekkere eightiesplaatje. Terwijl ik hem weer in de jaren 90 voor het eerst beluisterd heb. Ook gewoon weer een soort van fotoalbum van herinneringen, maar het is ook net hoe en waneer je muziek ondekt. Buiten dat om gewoon een lekker plaatje.

4,0*

Love parasite is een geweldig nummer !!!!!!!
Verder is dit album niet slecht, maar niet het beste van Frank Tovey

geweldig nummer, inderdaad, niet te geloven dat dit uit begin jaren 80 komt, dit klinkt toch erg a la housemuziek a la eind 90s of 00s......

Afgelopen zaterdag op de platenbeurs in Utrecht gekocht. En zit hier momenteel behoorlijk van te genieten. Wat een mooie plaat! Cipher en For whom the bells toll vallen me tot nu toe het meest op.
Alison Moyet zingt en speelt sax (Wheels of Fortune) lees ik, foto/hoes is van de hand van Anton Corbijn, producer die diep in Depeche Mode zat, en een 'dutch nursery rhyme' op Scapecoat (het in het nederlands gezongen Kortjakje!!). Leuk, leuk, smaakt naar meer. Benieuwd ook wat Frank Tovey nog meer heeft gedaan.

Krachtige beschrijving van muziek en geluid, wat mij betreft. Ik vind de twee voorgaande albums nóg beter al krijgt deze de hoogste waardering. Kan je als dit je bevalt wel zonder blikken of blozen aanschaffen.

Enig idee waar de titel Under the flag naar verwijst? Naar de Falkland War (1982), waarin ruim 250 Britten de dood vonden en meer dan 600 Argentijnen. Om een 'Britse kolonie' die >10.000 km van Londen ligt en op een paar honderd km van de Argentijnse kust. De vraag lijkt gerechtvaardigd wat de zin was om zo ver van huis te sterven "under the flag". Helemaal bizar wordt het als je beseft dat beide landen vertegenwoordigd waren op de WK voetbal in 1982 in Spanje.

For Whom the Bell Tolls naar de gelijknamige roman van Ernest Hemingway gaat over de Spaanse burgeroorlog, waar Hemingway meevocht aan de Republikeinse (anti-Franco) kant - hoe die afliep, weten we, Guernica.

Dit is eigenlijk een anti-oorlogsplaat. Frank Tovey, in 2002 overleden aan een hartaandoening, werd in Sounds ooit The Doctor Who of Electro genoemd, maar was in het dagelijks leven een schuchter man, die op het podium een heel andere gedaante aannam (scheerschuim-act); ben ervan overuigd dat hij zou hebben genoten van de hedendaagse, hernieuwde belangstelling.

Ik lees op zn wikipediapagina nog meer leuke feitjes: Fad Gadget is geen bandnaam maar een pseudoniem voor Frank Tovey. En het volgende over een optreden in Paradiso '1983 klauterde hij op de installatie, brak bij het vallen zijn beide benen en liep twee blauwe ogen op; vervolgens zette hij met al zijn krachten het optreden voort.' En dat Depeche Mode in 1980 het voorprogramma (!!) was voor Fad Gadget.

Zn andere albums maar eens 'toevoegen aan mijn lijst'.

Altijd is kortjakje ziek .

Geniaal artiest, die Fad Gadget. Toch hou ik bij zo'n album een beetje het gevoel dat er een waar meesterwerk in had gezeten, maar dat dat er in albumvorm nooit helemaal uitgekomen is. Want de singles zijn verschrikkelijk goed... Zo boeiend wil het over de hele linie nooit worden, hoewel dit uiteindelijk wel een consistent plaatje is dat vier sterren verdient.

Beter gaat het met Fad niet worden, dus dit is dan z'n meesterwerk vrees ik. Eén troost: over 30 jaar draai je 'm vast nog eens. Bij mij heeft het in ieder geval zo uitgepakt

Ik had de plaat al zo'n 30 jaar niet meer gehoord, ik weet nu weer waarom.
Misschien leuk voor een begin jaren 80 feestje. Ik heb hem in die tijd ook nog wel eens live gezien, er is me weinig van bijgebleven, behalve het feit dat ik het nogal een aansteller vond.

Als je daarbij blijft en je hebt 'em op vinyl, kan je misschien een van de jongere vinilio-brothers er blij mee maken. Ik heb destijds meermaals gezien in Tivoli en op mij maakte het, en mijn geheugen is echt nog steeds goed, een behoorlijke indruk; live - qua Jekyll/Hyde is er echt wel een parallel met James Osterberg - is ie sterker dan op de plaat.

Frank Tovey heeft wel degelijk een belangrijke rol gespeeld bij het inzetten en structrueel benutten van sequencers - da's een belangrijke bijdrage aan de ontwikkeling van het creatief-muzikale proces.

Niet alles is eenieders kopje thee, maar in het koffertje platen voor het onbewoonde eiland mag deze Fad mee

Vandaag een perfect exemplaar hiervan op Vinyl gevonden. Best een leuke plaat.

Ik heb vroeger ook een LP gehad van De Leidse Sleuteltjes met daarop Altijd Is Kortjakje Ziek.

Als ik het zo lees, denk ik dat le liever de lp van Ja Zuster, Nee Zuster had gehad - had je nu weer kunnen meezingen met Op de step, of M'n opa

Die heeft mijn vrouw op cd.

Is het afzeik uurtje begonnen of zo?

Scapegoat nog niet geluisterd?

Geef mij Frank Tovey solo naar.
Snakes and ladders

Vind dit album eigenlijk best wel tegenvallen. Een plaat vol met industriële, elektronische New Wave leek me wel interessant en spannend. Helaas, het album blijkt saai en wisselvallig te zijn. Toch geef ik Under The Flag nog wel een voldoende.Een nummer als Love Parasite intrigeert me bijvoorbeeld wel en ook een nummer als Cipher doet het goed. De rest komt niet verder dan wel aardig.