Fad Gadget - Under the Flag (1982)

Stond aan de B-kant van het bandje waar The Damned opstond, waar ik dus net een recensie van heb geschreven, dus zoals gezegt: ook deze in mijn kindertijd ondek, en ook met deze bewijst het weer de me ouders me een goede opvoeding hebben gegeven.

Hier is het weer een beetje hetzelfte verhaal: gewoon voor mij nostalgie en mooie herinneringen aan mijn kindertijd. En het blijft gewoon weer leuk om ook deze te her ondekken. Dit album was iig fantastisch, de openingsnummer Under the Flag is fantastisch met die fijne donkere tonen van die synthesizer. Daarna komt Scapegoat wat al gelijk een hele brok vrolijkheid is, vooral die pianogepingel en de hypere synthmuziek zorgen voor een vrolijke sfeer en weet het ook al gelijk als een van de beste nummer van de plaat te maken. Love Parasite vond ik wel leuk maar toch helaas ook een beetje aan de saaie kant soms, wel was het ritme lekker meedeunend. Plain Song heb ik ook altijd al grappig noch mysterieus gevonden, mede door die opera achtige klanken en die subtiele tonen en zang, vooral bij die tekst: And he find the empty glass... Wheels of Fortune is ook wel een lekker nummertje maar voor mij toch een beetje doorsnee, het daaropvolgende nummer Life on the Line was voor mij weer de hoogde punt, het begin met dat geriedel en naderhand een lekkere frisse orkest, en het eindigde ook weer erg grappig met datzelfte geriedel. En met het daaropvolgende nummer lijkt het er weer op alsof je weer een theaterconcert mag meemaken met The Sheep Look up, met die retro dreigende vioolachtige klanken. Toch zit je hier al gelijk aan klassieke muziek te denken. Cipher vond ik lekker onheilspellend en subtiel klinken, met dat steeds herhalende pauk auchtige synth ritme, waarbij we vaak getrakteerd worden op lekkere donkere, electronische pianoklanken en andere mysterieuze geluidjes worden getrakteerd. For Whom the Bells Toll was ook een hoogdepunt van dit album, lekker funky en jaren 80 discoachtig, en tegelijkertijd heeft het ook wel een beetje een donkere kant. En natuurlijk eindigt het nummer natuurlijk met waar het is begonnen.

Gewoonweg weer een lekkere eightiesplaatje. Terwijl ik hem weer in de jaren 90 voor het eerst beluisterd heb. Ook gewoon weer een soort van fotoalbum van herinneringen, maar het is ook net hoe en waneer je muziek ondekt. Buiten dat om gewoon een lekker plaatje.

4,0*

De derde van Fad Gadget is zijn meest toegankelijke tot dan toe. Het debuut leek qua geluid op een veredelde undergrounddemo, de opvolger was weliswaar toegankelijker qua geluiden maar bevatte drie moeilijk te grijpen nummers; met Under the Flag is het beter toegankelijk. Er klinken liedjes die zijn gelardeerd in melodieuze, frisse synthesizers die het voor een breder publiek toegankelijk maken.
Alhoewel... op kant 2, vanaf Cipher, slaat de donkere kant toch weer toe met moeilijker te bevatten muziek. Gebleven is zijn zeer kritische blik op de wereld, in de dagen waarin het Verenigd Koninkrijk werd geregeerd door de Conservatieve Partij van ijzeren dame Margaret Thatcher.

Desondanks een luchtiger geluid, versterkt door de stem van Alison Moyet en onbekendere dames. Mijn favoriete Gadget tot dusver, op naar nummer vier.