Sonata Arctica - The Ninth Hour (2016)

Sinds The Days of Grays is het voor mij steeds hetzelfde; aanvankelijk vind ik een nieuw album van Sonata Arctica maar zozo, echter na een paar maanden stijgt de waardering aanzienlijk. Gaat dat ook gebeuren bij The Ninth Hour? Ik hoop het.

Waar Pariah's child nog een dikke progsaus door de snelheden van vanouds had zitten, is dat hier helemaal weg. Ik durf te zeggen dat dit album gewoon pure old school Sonata zit met zeer weinig compromissen voor de fans van de proggy Sonata. De snelheden van weleer; de songstructuren van weleer; de melodieën van weleer; en de keyboard sounds van weleer. Er zijn meerdere nummers die ik al graag kan horen, maar ook een hoop die voor mij wat lui overkomen. Bij de favorieten horen de wat misleidend proggy single 'Closer to an Animal', welke al wat tijd had om onder mijn huid te kruipen, maar ook het old school rappe 'Rise a Night', welke gewoon super catchy is. De derde favoriet en het klapstuk van de plaat is het epische 'White Pearl, Black Oceans Part II: By the Grace of the Ocean'. Dit vervolg op één van de meest fantastische nummers van de band stelt zeker niet teleur en weet ook op zichzelf te staan en niet te afhankelijk te zijn van het origineel. Eerlijk is eerlijk; zulk een episch nummer had de band sinds Reckoning Night niet meer opgenomen.

De minder favoriete nummers lijken ook gewoon re-makes te zijn van eerder uitgebrachte nummers. Zo heeft 'Fairytale' nogal wat weg van 'Silver Tongue' van Winterheart's Guild, doet 'Candle Lawns' denken aan de hit 'Burning Heart' van Vandenberg, en zit in 'Til Death's Done Us Apart' gewoon de melodie van 'Last Drop Falls' van Silence verstopt (alhoewel dit misschien een vervolg zou kunnen zijn). Uiteraard hoeft dat niet per sé te storen, maar persoonlijk had ik gehoopt dat ze een nieuw avontuur zouden starten en dan is het toch jammer dat ze zo actief een retro-SA geluid hebben geadopteerd. Ik kan het album echter niet betrappen op een slecht nummer, want Tony Kakko is gewoon een goede songwriter, maar het komt vooralsnog wat flauwtjes binnen. Wellicht als de teleurstelling heeft geweken dat ik de plaat wat beter kan waarderen. Mogelijk kan het concert vanavond in de 013 e.e.a. losmaken.

The Ninth Hour is zeker geen slecht album, maar even niet het album waar ik op gehoopt had. Geef me wat tijd. Ik draai wel bij.

Het negende sterke album van onze Finse melodieuze metalaars, wat mij betreft. De magie van Silence t/m Reckoning Night is een beetje terug te horen hier en daar. Vooral het keyboardgeluid klinkt fijn over heel het album.

In met name de eerste twee nummers wordt melodie, melancholie en furie op unieke wijze verheven. Fairytale heeft met dat aanhoudende, snelle ritme ook sterk het gevoel te pakken van de goede oude Sonata Arctica en kent daarbovenop een prima melodie en interessante tekst. Het beste nummer is echter de opvolger van White Pearl, Black Oceans, dat meeslepend opgebouwd en gevoelig in zijn bombast is en niet onderdoet voor zijn voorganger.

De nummers die een beetje achterblijven zijn het rommelige Til Death's Done Us Apart, dat op de verkeerde manier experimenteel is, en Fly, Navigate, Communicate, dat wat van de agressie van Wildfire probeert te incorporeren, maar een beetje nergens naartoe gaat.

Het snelletje Rise a Night kan ermee door, hoewel die het niet haalt bij My Selene, Abandoned, Pleased, Brainwashed, Exploited en San Sebastian. De ballads zijn beide ook prima, vooral We Are What We Are, dat goed opbouwt en de fraaie Ierse whistle heeft. Among the Shooting Stars is wat trager en vind ik vooral een fraaie versie van het matige Zeroes.

Zo hebben we dus wat terugflitsen naar de eerste albums, maar ook een klein beetje The Days of Grays in het numer Zeroes en Unia in het nummer Til Death's Done Us Apart. De enige naam die je de negen albums van Sonata Arctica allemaal kunt toekennen, is melodieuze metal. Dit genre hebben ze al acht keer met verve laten horen en de negende keer vormt verre van een negatieve uitzondering. Uiteindelijk vind ik dit album misschien wel het beste sinds Reckoning Night.

Sonata Arctica 3.0+

Het einde van de trip, waarbij ik toch erachter ben gekomen dat ik de band in de niet-klassieke sound toch eigenlijk stiekem over het algemeen beter vind dan in de tijden van de eerste twee albums. Ecliptica en Silence zijn absolute klassiekers en ergens geniet ik live ook veel meer van nummers van die albums, dan van de latere werken, maar iets in mij geeft toch eerlijk toe dat ik de progressievere stijl eigenlijk gewoon sterker vindt. De band toont gewoon meer een eigen gezicht, schrijft intelligentere nummers en blijft altijd aanstekelijk klinken.

The Ninth Hour en The Days Of Grays strijden eigenlijk een beetje gezamenlijk om dezelfde plek, maar uiteindelijk ga ik toch net voor The Ninth Hour als betere album. Heeft vooral te maken met het feit dat ik hiervan over het algemeen de songs net wat sterker vind (Candle Lawns als enige minpunt, wederom te zoet) en dat de band ook weer eens wat sterkere semi-ballads schrijft. We Are What We Are en Among The Shooting Stars doen het namelijk erg goed bij me.

De echte beste track is echter Fairytale, waarin Tony en kompanen ons al waarschuwen voor de Trump-storm die vandaag helaas werkelijkheid is geworden. Een vertrouwd klinkende track, die flink wat punch heeft in alle catchyheid en verdomd intelligente teksten heeft. Life is eveneens prachtig. Op het eerste gezicht wat simpeltjes, maar vanuit de gedachte dat de band een ode aan het leven heeft geschreven en voor een van de weinige keren echt een happy metallied heeft geschreven, kan ik niets anders dan waardering opbrengen. De proggy tracks als Till Death's Done Us Apart (let ook op hoe de zanglijn aan het einde overgaat in The Cage) en Fly, Navigate, Communicate geven ons het beste van beide werelden met sterke melodielijnen en hakkende riffs, maar bovenal lekker veel afwisseling.

Ik moet de eerste slechte Sonata Arctica-epic nog tegenkomen, want het vervolg op White Pearl, Black Ocean mag er zeker zijn. Iets minder bombastisch als deel 1, maar met een erg sterke, subtiele opbouw. Op het moment dat de bekende melodie op piano naar voren komt, om daarna over te gaan in een Hans Zimmerman-achtige symfonie krijg ik bijna kippenvel. Dit wordt nog eens extra benadrukt als het nummer ineens vol in de versnelling gaat om een aan The Power Of One-herinnerende gitaar/toetsensolo in te zetten. Ware kunst.

Sonata Arctica is een band waar ik mee groot ben geworden (debuutalbum uit het jaar dat ik voor het eerst metal begon te luisteren) en waar ik voorlopig ook geen reden voor heb gevonden om mezelf geen fan te noemen. Ik gooi het album nog een puntje omhoog. Het was in ieder geval een lekkere reis om zo chronologisch door te maken!

1. Winterheart's Guild
2. Pariah's Child
3. Reckoning Night
4. The Ninth Hour
5. The Days Of Grays
6. Silence
7. Unia
8. Ecliptica
9. Stones Grow Her Name

Geen verrassingen op het laatste album van Sonata Arctica. Het musiceren gaat de band soms nog best redelijk af, maar Tony Kakko is een waardeloze tekstenschrijver. (Life is better alive, lalalalala :-/). Op een erg zoetsappig album als deze valt dat nog eens extra op. Het was me lang geleden al opgevallen dat deze Finnen in trek waren bij meisjes, maar dit is een bakvissenplaat pur sang. Het meeste songmateriaal doet me niks, al staat er gelukkig ook weinig wanstaltige meuk op. Dat het mijn jaarlijst niet zal halen, zal geen verrassing zijn.

eindstand:
1. Winterheart's Guild
2. Silence
3. Ecliptica
4. Pariah's Child
5. Reckoning Night
6. Ninth Hour
7. The Days Of Grays
8. Unia
9. Stones Grow Her Name

Gemiddeld: 2,44


1. Primordial (4,19)
2. Stratovarius (3,87)
3. Helloween (3,67)
4. Iced Earth (3,25)
5. Sonata Arctica (2,44)

Volledig met de eerste recensie van Lennert eens. De jonkies van Sonata Arctica zijn ouder geworden, en dus zijn ze iets opgeschoven. De enorme snelheid is er niet altijd meer, maar daarvoor in de plaats wel hele lekkere aparte vondsten en zoals gezegd afwisseling. Ik vind Fly, Navigate, Communicate daar een mooi voorbeeld van. Alleen al die strot van Kakko halverwege dat nummer.... .
Na een dik jaar blijf ik deze draaien, en overigens ook het merendeel van de nummers van zijn voorganger...