Swans - Filth (1983)

Het eerste Swans-album. Eén grote bak 'ugly noise'. De CD-reissue voegt ook de eerste s/t-EP toe. 3,5/5

Behoorlijk zwaar, alsof er een dikke laag ruwe olie over de muziek ligt. Het beweegt allemaal heel moeilijk en af en toe hoor je de ritmes zelfs bezwijken onder het gewicht. Het levert een vrij interessante spanning op die samen met het grote aantal zeer sterke nummers hier een debuut van maakt dat bepaald niet misselijk is. 4*

Ik weet nog goed hoe ik als 17-jarige op een zonnige dag Fame, toen nog een kleding- én platenzaak, in de Eindhovense binnenstad binnenliep, op zoek naar een leuke nieuwe lp. De hoes fascineerde me meteen en toen ik de plaat liet opzetten, raakte ik vrijwel meteen bedwelmd door de bizarre en heftige songs. Rommelend, dreigend, steunend, brakend. Met twee drummers!

Echt loodzwaar, dit.

Deze plaat,laat zien dat muziek niet prettig hoeft te zijn om mooi te zijn.
beetje het,zo lelijk dat het mooi is effect

Na een meer dan geslaagde kennismaking met het Swans-werk uit de jaren 90 werd het eens tijd om me op het werk uit hun beginperiode te storten. En dat is wel even andere koek. Dit is loodzware herrie, die zich langzaam voortbeweegt onder slome drums. Er zit een hoop onderhuidse spanning in deze plaat, maar helaas zorgen diezelfde drums ervoor dat het nogal eentonig wordt.

3*

Gerard J Walhof typeerde de sound heel raak als 'neukende dinosaurussen' en een kennis van mij vertelde eens dat bij een concert lieden de zaal verlieten met bloedende oren, maar dat zal wel een broodje-aap verhaal zijn. Maar het is voorstelbaar.

Draai die plaat overigens nooit meer. Het is eerder muziek waarvan het goed is dat je weet dat het er is, maar waar je niet naar gaat luisteren.

gewoon een lekker noise album. Slome zware en dreigende drums. Bevalt prima

Dat laatste is mooi gezegd, al zijn er weleens dagen dat je dit nodig hebt om alle kwade geesten weer in de fles te krijgen.

Ik herinner me trouwens een concert in Paradiso waar mensen echt na twee nummers de zaal verlieten. Heb hun oren niet geïnspecteerd, maar je had echt het idee dat je ingewanden van plaats verwisselden. Heb het nog dagenlang gevoeld.

Alleen Die Haut heb ik ooit nog harder horen spelen.

Na een meer dan positieve kennismaking met deze band wou ik graag eens meer van ze proberen, mijn keuze viel niet direct op deze plaat maar kwam hem tegen op youtube dus besloot ik hem maar even te luisteren. Dit is dus geheel andere koek als hun latere werk, ruim een half uur lang snijdende monotome kolereherrie, was er niet erg van onder de indruk maar toch heeft het wat. Af en toe heb je dit soort dingen ook gewoon even nodig als je vreselijk boos bent op alles en iedereen.

3 sterren

tyfusherrie!

Wat de drummer(s)? allemaal uithalen op het goddelijke Power for power doet mij werkelijk sidderen!!

Ik las zojuist in een artikel dat er mensen tijdens hun beginperiode brakend de zaal (Effenaar) verlieten door de constante harde bassen en drums.

Butthole surfers konden er ook wat van.

Gisteren gekocht bij het optreden van swans in de melkweg, wat geniaal was trouwens!!!!!
loodzwaar en log zoals ik van de oude swans gewend ben, ook een leuke verrassing: bij thuiskomst kwam ik er achter dat Gira het hoesje van de cd heeft gesigneerd

De eerste plaat van Swans is gezellig. De mannen hebben alle potten en pannen uit de kast gehaald in de keuken en zijn er flink op los gegaan.

Ik vind dit eerlijk gezegd niet eens zo zwaar. De focus ligt echt op de dubbele drums en daardoor krijg je echt een industrial vibe. Er zit geen melodie in, het is dissonant en percussief. Filth is een aparte en duistere plaat.

Leuk om eens kennis van te nemen maar voor mij beginnen Swans echt interessant te worden vanaf het duo White light from the mouth of infinity & Love of life en helemaal vanaf The great annihilator.

De enkele klassiekers uit de vroege periode zoals 'Coward' en 'I crawled' worden mijns inziens tegenwoordig door Gira & Co beter uitgevoerd op het podium. Alsof ze een goede 'make-over' hebben gekregen.

Dit album zouden ze als soundtrack moeten plaatsen onder de veldslagen in de Lord of the rings-films. Wordt het toch nog leuk...

Wat een geniaal lompe plaat is dit! Geen enkel mooi moment, geen enkele emotie behalve woede en niet leuk om naar te luisteren. Fantastische schijf Geweldig dat er in 1983 al zoiets heavy gemaakt is, lijkt me van duidelijke invloed op onder andere Melvins en Neurosis.

Inderdaad zeg, dat dit uit '83 komt...

Vinyl heruitgave op Young God / Mute

ben altijd een beetje bang dat ik dood ga als ik deze plaat luister

Pff, herkenbaar. Deze plaat klinkt net alsof Gira uit het vinyl wil springen om de luisteraar te wurgen. Een memorabele brok muzikale agressie.

Inderdaad herkenbaar. Zelfs een super positivo heeft uppers hierna nodig

Niet echt een plaat waar je je vriendenkring mee vergroot.......waarschijnlijk dat ik er daarom weer alleen naar zit te luisteren.Maar af en toe heb ik dit gewoon even nodig,een soort van omgekeerde wake up call.

Prima industrieel geheel.
Ik vind deze ook niet eens zo zwaar, het latere werk is voor mijn gevoel nog een stuk dreigender.
Zelfs Holy Money, met vooral Coward, werkt verstikkender.
Die drumpartijen voegen absoluut iets toe.

Voor een echt zwaar album, zet ik eerder de eerste van Suicide, of The Drift van Scott Walker op.
Live zal het allemaal sterker over komen,maar dit is prima te beluisteren.

Wat een grafplaat zeg. En in tegenstelling tot vele anderen hier, bedoel ik dit niet positief. Het album duurt iets meer dan een halfuur maar voelt veel langer aan.

1.5 is echt te weinig hoor.
En dat laatste is toch waar voor je geld?

Je hebt muziek en je hebt muziek. Te verdelen in het voortbrengen van een melodie en het voortbrenger van simpelweg geluid, wat voor geluid het ook mogen zijn. Bij dat laatste hoort dit tering herrie geluid van Swans. Niet om aan te horen. Maar niet getreurd. Met de albums die zij in de jaren negentig maakten en dan heb ik het over White Light from the Mouth of Infinity (1991) en The Great Annihilator (1995) corrigeerden zij zich gelukkig in positieve zin en wisten zij wel de nadruk te leggen op melodie, hoewel die melodieën ook best wel stevig klonken. Niettemin waren dat zeer genietbare albums en dat kan helaas van dit debuut niet gezegd worden.

Geen enkele band steekt zo de draak met onze consumptiemaatschappij, hypocrisie, machtsmisbruik, godsdienstwaanzin en oppervlakkig uiterlijk vertoon als deze band. Zeker in deze tijd een welkome bijdrage in een steeds minder kritisch wordende maatschappij van steeds meer meelopers en aan "social media" smartphone verslaafden. Een geweldig debuut en de albums die volgden in de jaren 80 behoren allemaal tot mijn favorieten. Een compromisloze band is het zeker. Ze doen geen enkele moeite om het publiek te behagen en dat bevalt mij prima! Hun latere albums vind ik wat minder maar hier waren ze op hun best.

Wow, swans klinkt wat meer industrial op deze plaat. Ze komen loodzwaar op dit album wat per nummer verschilt in kwaliteit.
Zeker geen meesterwerk maar slecht is het ook niet en daarbij is het instrumentaal zeer in orde. Helaas is de stem op sommige nummers wat minder.
En zo klinkt thankyou zelfs een beetje bauhaus achtig, machtig goed goth-rock nummer met een industrieel sausje, is zeker een favoriet!
3,5*