Mr. Mister - Go On (1987)

.. derde plaat voor Richard Page & Co.. het zou meteen ook de laatste worden.. De plaat, veel minder commercieel dan "Welcome to the Real World" werd een gigantische flop en niet veel later zou Steve Farris vertrekken.. aan een vierde plaat werd gewerkt, maar tijdens de sessies hiervoor besloot de band ermee te kappen...

Na Welcome To The Real World met hits als Broken Wings en Kyrie moest deze opvolger het met beduidend minder succes doen. Toch staat juist op deze plaat mijn favoriete Mr. Mister nummer, namelijk Dust. Een emotionele song over het wrede lot van Vietnamese kinderen die tijdens de oorlog door Amerikaanse soldaten zijn verwekt. Erg spijtig dat dit nummer niet voorkomt op de compilaties en best of CD's die sindsdien zijn verschenen.

Dust is inderdaad van een ongekende schoonheid, en het hoogtepunt van dit album. Healing Waters mag er overigens ook zeker zijn, net als Power over Me en The Border. Helaas is de rest wel een stuk minder, waardoor hij in zijn totaal tegenvalt.

Over het algemeen vind ik deze plaat vrij kil geproduceerd, dat had voor mij wel iets warmer gemogen.

Erg mooie plaat, jammer dat het 4e album "Pull" nooit een officiele release heeft gekregen, want dat was echt een mooi album.

Inderdaad (samen met het Blue Room-project van Paul Haslinger en Peter Baumann) één van de mooiste nooit uitgebrachte albums... vol met pakkende songs, waaraan werd meegewerkt door briljante sessiemuzikanten (Trevor Rabin, Luis Conte, e.a.).

Behoorlijk solide album, iets gewaagder dan de voorganger.

Ik hoor deze plaat nu voor het eerst en in deze opmerking van alweer wat langer geleden kan ik me prima vinden. Het lijkt bij vlagen Level 42 wel en dat is niet als compliment bedoeld. Het warmere rockgeluid van de voorganger ligt mij meer, al helpen de composities ook niet echt mee.

Niet juist. De 4e plaat "Pull" is compleet afgerond, maar door de platenmaatschappij niet uitgegeven. Op het internet circuleren niet gemixte versies van het album, en het was waarschijnlijk zelfs hun beste geworden. Ik las vorige week wel op de site van Richard Page dat hij in onderhandeling is om het album alsnog te releasen.

Dat zou geweldig zijn, want 'Pull' bevat enkele van de beste nummers van Mr. Mister.
Wat nu circuleert zijn in mono gemixte 'final versions'.

Helemaal mee eens !!

Er is overigens net een mooi nieuw album van Richard Page verschenen. Te beluisteren via Spotify en www.richardpage.com

Ja, klopt. Mooi album.
Er is geen pijl op te trekken, maar onregelmatig, om de zoveel jaar, brengt Page een plaat uit die verrast en ook nog eens artistiek interessant is. Voor mij is 'ie nog steeds de vaandeldrager van de West Coast poprock.

Ik denk dat ik de enige ben in dit land die hem in mijn persoonlijke top 10 heeft staan. Hij klinkt aardig commercieel, meeslepende gitaarsolo's, sterke drumpartijen zijn er eigenlijk ook al niet te vinden en toch blijf ik hem maar draaien. The Border is voor mij een klassieker en ook Dust, Healing Waters en Man With A Thousand Dances vind ik geweldig. Misschien is een top 10 notering toch iets te veel eer en vliegt hij er binnekort uit. Ik weet overigens op dit moment nog niet of er meerdere albums van 1 artiest in mogen staan.

Dit staat heel veraf van mijn persoonlijk top 10. Toch draai ik dit album relatief vaak, omdat ik Stand and Deliver, Healing Waters, Dust en The Border aardig tot zeer goed vind. Voor het overgrote deel is het echter toch wel wat een flets, middelmatig American mainstream pop/rock album, dat in de jaren 80 al geen potten kon breken, laat staan anno 2010.

Toen ik net begon hier op MM moest ik even snel een top 10 in elkaar draaien en zag nogal wat over het hoofd. Wil niet zeggen dat nu wel alles op de goede plek staat. Door veranderende inzichten zal het ook nog wel eens veranderen. Deze is er allang en breed weer uit. Wel schrik ik van het gemiddelde hier op de site. Dat is absoluut onterecht. Wellicht dat mensen een 2e Welcome to the real world verwachtten. Dat was een meer recht toe recht aan pop rock album en de bekende hits hoor je nog steeds regelmatig langs komen op de diverse stations. Go on is als album veel beter, uitgebalanceeder met veel meer diepgang. Het straalt veel meer gevoel en warmte uit. De opmerking dat het een flets mainstream album is deel ik dan ook zeker niet, die opmerking is veel meer op de voorganger van toepassing. Hoewel ook hier een aantal nummers eruit spingen staat het album als geheel op een hoog niveau. Dat samen met een aantal ingrijpende herinneringen maakt dit voor mij persoonlijk nog altijd een klassieker. Een top 10 notering is echter te veel eer.

Minstens zo goede plaat als de voorganger, en dankzij mij naar een voldoende getrokken.

Jammer, dat er toch zoveel users zijn, die deze plaat zo onvoldoende waarderen.

Control is wel echt een nummer met power, zeg.
Krachtig gedrumd, gezongen en lekker synth- en gitaarwerk.
Echt zo'n nummer dat je keihard wilt draaien.

Heeft iets weg van The Police, maar ik vind het beter zelfs.

Ik ben trots op je.

Teveel synths voor je, zeker?

Gewoon, een aardig bandje wat mij betreft.
Deze ken ik overgens niet.

Mooi dat dit album na een paar jaar weer eens in de aandacht komt. Als ik iets van een op 100 van nummers zou mogen maken dan zouden Dust en The Border daar op zeker in staan. Wat een heerlijke nummers. Ik heb het al eerder aangegeven, maar dit album is veel completer dan de voorganger waar de hits eigenlijk het hele album waren. Bovendien was dat album nogal "klinisch geproduceerd". Dit is veel meer een geheel, veel warmer geproduceerd. De synths storen mij in het geheel niet en dat wil wat zeggen in huize Hendrik. Je hebt van die albums die 25 jaar later ineens een stuk minder interessant zijn geworden. Daar heb ik met Go on... totaal geen last van.

En dat dankzij Ozrick Spacefolk

Maar jullie hebben me zover gekregen dat ik deze nu aan het beluisteren ben.

Dat is het voordeel aan thuis werken, ik kan de hele dag muziek draaien.
Ik ben alweer een aantal plaatjes verder...

Ik ben ook aan het thuis werken. Maar mijn karweitjes bestaan louter uit pokke vermoeiende tuin werzaamheden. En dat met een temp van rond de 35 graden pffff.

Dust klinkt wel lekker.

Tweemaal beluisterd maar nee dit is niet mijn kopje thee.

Dan maar iets met meer scheurgitaar?

Van huis uit ben ik natuurlijk een rocker. Aan de andere kant draait er tegenwoordig heel wat muziek in huize Iggy die daar niks meer mee te maken heeft. Dus daar kan het niet aan liggen. Het is niet mijn echte smaak that's all.

En als je nu niet iets liefs tegen me gaat zeggen ga IK ervoor zorgen dat deze plaat weer een onvoldoende krijgt ha ha.

Eind van deze maand komt er een heruitgave van dit album met de nodige bonustracks

Er staan een paar mooie momenten op en geen enkel nummer is echt slecht, maar het is vooral erg saai allemaal...

Over smaak valt niet te twisten! Over het algemeen een mooie plaat. Maar in het bijzonder vind ik de opnames van geweldig goede kwaliteit, waardoor deze dan ook geweldig goed klinkt!

Dit derde album is een luisterplaat, die abrupt breekt met het zeer commerciële geluid van de twee platen hiervoor en waarin gekozen wordt voor een meer organische sound met soul en zelfs gospelinvloeden. Dat pakt redelijk uit, maar echte knallers ontbreken inderdaad, waardoor deze route, anders dan de album titel doet vermoeden, uiteindelijk een doodlopende weg bleek. Toch is het een interessant album, omdat er door de composities vooral veel ruimte is voor de prachtige stem van Page. In songs als Power over me schittert deze als nooit tevoren. Maar uiteindelijk hoor ik deze band toch het liefste met hun unieke trademark sound, een met keyboards gelardeerde vorm van poprock, op zich al een sound die deze band geperfectioneerd heeft. Wellicht hadden ze die verdienste wat meer moeten koesteren. 3,5 ster voor deze plaat.